Majlinda Kovaçi u ul përballë tij, me duart e mbështetura qetësisht mbi tavolinë.
— E di çfarë është më e çuditshmja? — tha me një ton të butë. — Nuk ndiej asnjë pikë zemërimi. Madje, në një mënyrë të çuditshme, të jam mirënjohëse.
Erioni ngriti sytë.
— Mirënjohëse?
— Po. Më bëre të kuptoj se jam shumë më e fortë nga sa e kisha menduar ndonjëherë.
Ai u kollit lehtë.
— Çfarë do të bësh tani?
— Do të jetoj. Këtu. Në shtëpinë time. — Ajo theksoi fjalën “time”. — Ndoshta do të nis më në fund diçka që e kam shtyrë prej vitesh. Diçka që e kam dashur gjithmonë, por s’kam pasur guximin. Tani do të kem kohë për veten.
— Po Bledar Beqiri?
— Bledari është njëzet e një vjeç. Është burrë tashmë. Besoj se di ta dallojë vetë se cili prind si sillet.
Erioni u ngrit dhe nisi të endet nëpër kuzhinë, sikur kërkonte një dalje.
— Majlinda… ndoshta mund të gjejmë një marrëveshje? Jam gati të të paguaj një lloj kompensimi…
Ajo e pa e habitur sinqerisht.
— Për çfarë saktësisht?
— Për… apartamentin. Për vitet që kaluam bashkë.
— Erion Kastrati, po përpiqesh të blesh shtëpinë time që të sjellësh këtu të dashurën?
— Mos e thuaj kaq rëndë…
— Atëherë si ta quaj? Po më ofron para që të largohem me dëshirë dhe të mbetem pa çati?
Majlinda qeshi lehtë. Ishte një e qeshur e pastër, pa mllef.
— E di? Disa vite më parë do të kisha pranuar. Nga mëshira për ty. Do të kisha menduar: “I gjori, s’e bëri nga ligësia, thjesht u dashurua.” Do të kisha shkuar te motra ime, madje do të të kërkoja falje që nuk arrita të të mbaja pranë.
Ajo u ngrit dhe u afrua te dritarja.
— Por tani e kuptoj diçka tjetër. Ti ke besuar se jam një grua e rehatshme, paksa naive, që duron gjithçka.
U kthye dhe e pa drejt në sy.
— Ke gabuar.
— Do të thotë se nuk do të largohesh? — pyeti ai me zë të ulët.
— Jo. Do të largohesh ti. Sot. Dhe do të marrësh vetëm sendet që të përkasin.
— Po nëse refuzoj?
Në sytë e Majlindës kishte një qetësi të thellë, atë lloj qetësie që vjen kur njeriu më në fund njeh vlerën e vet.
— Atëherë nesër Klea Kryeziu do ta mësojë se i dashuri i saj nuk është një burrë i lirë, por ende i martuar. Dhe do të dëgjojë me hollësi edhe planin tënd për apartamentin. Mendon se do t’i pëlqejë?
Erioni heshti.
— Ke një orë kohë, — shtoi ajo me ton të prerë. — Në pesë vijnë shoqet e mia. Nuk kam dëshirë që të jenë spektatore të kësaj komedie familjare.
Ajo mori spërkatësen nga parvazi i dritares dhe nisi t’u hidhte ujë luleve me kujdes.
Shtëpia u mbush me një heshtje të trashë. Dëgjohej vetëm fëshfërima e ujit mbi gjethe dhe kërcitja e lehtë e parketit nën hapat e tij që përgatiste valixhen.
Majlinda buzëqeshi teksa vështroi manushaqen e saj të preferuar.
Jeta e vërtetë sapo kishte nisur.
Dhe për jetën e vërtetë duhet folur ashtu siç është — pa zbukurime, por me pak humor.