— Në këtë shtëpi nuk ka më vend për një grua që mban erë klori dhe vdekjeje të huaj. Hiqe unazën, Marsela Dhrami, dhe zhduku te pacientët e tu.
Bukurie Hysa qëndronte në mes të sallonit, duke mbajtur hundën me dy gishta, sikur ajri të ishte i ndotur. Në dorën tjetër kishte valixhen time — të njëjtën që kisha marrë me vete në simpoziumin në Mynih. Me një lëvizje të thatë, e hapi. Mekanizmi kërciti dhe rrobat e mia të palosura me kujdes, librat e anatomisë dhe të brendshmet u derdhën mbi parket, duke u kthyer në një grumbull të shëmtuar.
Arben Marashi, burri im, rrinte përballë dritares. Nuk denjoi as të kthente kokën. Ngjitur pas tij, si hije, qëndronte Luana Qafoku. E hollë, e zbehtë, me sy të frikësuar dhe flokë të gjatë që i binin mbi supe. Dukej si një kukull porcelani që trembesh ta prekësh nga frika se mos çahej.
— Marsela, përpiqu të kuptosh, — foli më në fund Arbeni, me një zë të ashpër që gërvishte si letër zmerile. — Luana pret një fëmijë. Asaj i duhen kushte të mira. Ti… ti je gjithmonë në sallën e operacionit. As nuk e vure re kur u bëmë të huaj për njëri‑tjetrin. Nëna ka të drejtë: kjo shtëpi është vatër familjare, dhe këtu duhet të rritet trashëgimtari ynë.
— “Vatër familjare”? — hoqa ngadalë maskën mjekësore që më varej ende në qafë. — Arben, po flet seriozisht? Këtë apartament e blemë para katër vitesh.
— E blemë? — qeshi thatë Bukurie Hysa, me një të qeshur që ngjante me lehje. — Ti solle disa qindarka nga turnet e tua! Pjesën kryesore e pagoi Arbeni. Djali im është agjent imobiliar i suksesshëm, ai e di sa vlejnë muret. Ti këtu ishe thjesht kalimtare. Një gabim i përkohshëm.
I shikoja dhe më dukeshin si aktorë të një drame të keqe. Një ditë më parë kisha kaluar katërmbëdhjetë orë duke luftuar për jetën e një djali pesëvjeçar. Duart e mia ende ndienin ritmin e zemrës së tij. Ndërsa tani më kërkonin të qaja mbi ca rroba të hedhura në dysheme.
— Sipas jush, ku duhet të jetoj? — pyeta qetësisht, vetëm për të parë sa larg mund të shkonin.
— Në konviktin e spitalit ku punon! — ma preu vjehrra. — Aty e ke vendin. Çelësat lëri mbi komodinë. Dhe mos guxo të marrësh ndonjë pajisje. Çdo gjë këtu është blerë me paratë e djalit tim.
Arbeni më në fund u afrua. Në sytë e tij nuk pashë turp, por padurim. Donte që të zhdukesha sa më shpejt, që skena të ndërrohej dhe ai të shfaqej si babai madhështor, zot i jetës së vet.
— Marsela, mos bëj skena. Sendet do t’i dërgoj me korrier. Makinën lëre, është në emrin tim. Nesër avokati do të të nisë dokumentet.
U ula pranë grumbullit të rrobave dhe kërkova telefonin. Ekrani ishte ndezur — një thirrje e humbur nga Bledar Dervishi.
— Mirë, — thashë me zë të sheshtë. — Do të iki. Por mbani mend: çdo mur ka veshë. Dhe çdo marrëveshje ka një anë tjetër.
— Po na kërcënon? — Bukurie Hysa vuri duart në bel. — Kush je ti? Një vajzë nga periferia që ne e ngritëm në këmbë! Ik sa nuk kam thirrur policinë për shkelje prone.
Nuk u lodha të mbledh rrobat. Asgjë nga ajo grumbull nuk vlente më shumë se dinjiteti im. Veshi pallton, mora çantën me dokumente dhe dola. Nga pas dëgjova britmën: “Mbylle derën mirë, po fryn erë!”
Ashensori zbriti ngadalë. Në oborr ajri ishte i ftohtë dhe therës. U ula në një stol dhe formova numrin.
— Bledar? — zëri im ishte i qëndrueshëm. — E mban mend apartamentin te “Çelësat e Artë” që fondacioni yt ia dha me qira Arbenit me të drejtë blerjeje?
— Sigurisht, Marsela. Çfarë ka ndodhur? Ai vendosi ta…