— Jo, Bledar. Ai ka vendosur të sillet sikur apartamenti t’i përkasë prej kohësh. Më nxori jashtë pa asnjë hezitim.
Në anën tjetër të telefonit ra një heshtje e rëndë, shtypëse. Bledar Dervishi nuk e përtypte dot idenë që dikush të poshtëronte motrën e tij, aq më tepër njerëz që jetonin falë favoreve të tij.
— Kontrata e qirasë i mbaron pas tre ditësh, — tha ai me një ton të ftohtë si çelik. — Nuk do ta rinovojmë. E drejta e blerjes anulohet për shkelje të kushteve dhe për sjellje të papranueshme. Ku je tani, Marsela?
— Ulur në një stol, përballë “folezës” sime familjare.
— Mos lëviz. Brenda dhjetë minutash vjen makina. Dhe përgatitu: nesër Bukurie Hysa ka vizitën e planifikuar në klinikën tonë. Ajo është e bindur se trajtohet falas falë “lidhjeve” të Arbenit.
— E di, — buzëqesha me ironi. — Kuotën ia kam firmosur vetë.
Makina më çoi në vilën e Bledarit në periferi të Tiranës. Qetësia atje kishte aromë druri dhe sigurie. Ai nuk më bombardoi me pyetje; më shërbeu çaj dhe vendosi para meje një dosje gri, karton i trashë, me vulën e fondacionit të tij.
— Shiko, Marsela. Arbeni ka paguar rregullisht qiranë, por gjithçka është regjistruar në emër të një subjekti juridik. Nënës së tij i ka shitur idenë se banesa është tashmë pronë e tyre. Si gjithmonë, vetëm fasadë. Ka menduar se, duke qenë kunati im, do të mbyllja sytë për shumën e mbetur.
— Ai nuk e di që klinika ku kurohet Bukuria është po ashtu nën administrimin tënd? — pyeta, duke parë flakët në oxhak.
— Jo timen. Tënden. Aksionet i trashëgove nga babai. Unë thjesht i menaxhoj. Ata të dy kanë qenë të bindur se ti je një mjeke e zakonshme me rrogë mujore. Ndërkohë, je ti ajo që paguan faturat për stimuluesin e saj kardiak.
Mbylla sytë për një çast. Në mendje më doli Luana Qafoku, me fytyrën e saj si porcelan. Me siguri nuk e kishte idenë se Arbeni ishte vetëm një qiramarrës me borxhe të grumbulluara.
Të nesërmen shkova në klinikë herët. Puna më ndihmonte të mbaja mendjen të kthjellët. Kryeva dy konsulta dhe, në orën njëmbëdhjetë, në zyrën time pritej Bukurie Hysa. Ajo nuk e dinte që “specialistja e ftuar nga Tirana” ishte pikërisht nusja që kishte përzënë nga shtëpia.
Dera u hap me vrull. Bukuria hyri me hapa të ngadaltë, fustani i shtrenjtë fëshfërinte mbi dysheme. Në fytyrë i lexohej vetëkënaqësia.
— Mirëmëngjes, doktoreshë! Më thanë se jeni ekspertja më e mirë për…
Fjala i mbeti në fyt. Sytë iu zgjeruan, buzët iu hapën pa zë.
— Ti? — shfryu ajo me përbuzje. — Çfarë bën këtu? Ke zëvendësuar dikë? Do të ankohem te drejtoria! Mua më duhet një mjek i vërtetë, jo…
— Ulu, zonja Bukurie, — thashë pa ngritur kokën nga kartela. — Tensioni juaj është tashmë mbi normë. Nuk besoj se doni që stimuluesi kardiak të reagojë gabim. Modeli “Aurora-7” nuk është lodër e lirë. Është vendosur përmes programit “Mëshirë”. E dini kush e financon atë program?
Ajo ngriu. Siguria që kishte sjellë me vete filloi t’i shkrihej nga fytyra.
— Djali im ka rregulluar gjithçka! — tha me zë të lartë. — Arbeni ka njohje!
— Djali juaj ka njohje vetëm në zyrën e qirave, zonja Bukurie. Këtu vendos unë. Shihni firmën në fund të rekomandimit tuaj: “Krye-eksperte e Këshillit Drejtues, M.D. Dhrami”. Jam unë.
E rrotullova ngadalë ekranin drejt saj.
— Kuota juaj falas u anulua sot në orën tetë të mëngjesit. Arsyeja: ndryshim i statusit financiar…