— …të statusit tuaj si paciente, — vazhdova me të njëjtin ton të qetë. — Që nga sot, çdo ditë qëndrimi në këtë qendër kushton tridhjetë mijë lekë. Pa përfshirë materialet mjekësore që përdoren gjatë trajtimit.
— S’ke të drejtë! — shpërtheu Bukurie Hysa, duke u ngritur vrullshëm në këmbë. Fytyra iu mbush me njolla të kuqe. — Kjo është e paligjshme! Do të bëj ankesë!
— Patjetër. Juristët tanë do ta shqyrtojnë me kënaqësi. Ndoshta pas tre muajsh. Rastësisht, afërsisht në kohën kur do t’ju duhet ndërrimi periodik i baterisë së stimuluesit. Deri atëherë, kaloni nga arka. Edhe vizita e sotme faturohet.
Ajo doli nga zyra si stuhi, pa kthyer kokën. E dija saktësisht çfarë do të bënte: do të telefononte Arbenin. Dhe po aq mirë e dija që, pothuajse në të njëjtën kohë, Arbeni do të merrte një tjetër telefonatë — nga vëllai im.
Rreth mesditës telefoni im nuk pushoi së rëni. Arbeni telefononte çdo pesë minuta. Nuk iu përgjigja asnjëherë. Më në fund mbërriti një mesazh:
«Marsela, ç’është kjo histori me apartamentin? Pse po më marrin nga fondi dhe kërkojnë ta lirojmë nesër? S’kemi ku të shkojmë! Luanës i është përkeqësuar gjendja!»
Ia ktheva shkurt:
«Konvikti pranë spitalit ka dhoma bosh. Më duket vend i përshtatshëm për ty. E ke thënë vetë dikur.»
Në mbrëmje u paraqita te godina. Jo vetëm. Me mua ishin dy punonjës sigurie dhe përfaqësuesi ligjor i fondit.
Dera ishte e mbyllur. Nga brenda dëgjoheshin britma. Bukuria bërtiste, Luana qante, ndërsa Arbeni fliste me dikë në telefon me zë të lartë, si për t’u justifikuar.
— Hapeni derën, — tha përfaqësuesi, duke përdorur çelësin rezervë.
Sapo hymë, pamja ishte ironike. Në mes të sallonit qëndronin të njëjtat valixhe me të cilat Bukuria kishte dashur të më nxirrte nga shtëpia. Tani ishin të mbushura me rrobat e Arbenit.
— Ky është grabitje! — ulëriti ai sapo më pa. — Do t’ju çoj në gjyq! Kam kontratë!
— Keni pasur kontratë qiraje, e cila ka përfunduar, — sqaroi me qetësi juristi. — Gjithashtu ekziston një detyrim i papaguar për energjinë dhe shërbimet për gjashtë muaj. Fondi ka vendosur të mos e falë më. Keni pesëmbëdhjetë minuta për të liruar ambientin.
Luana ishte ulur në divan, me duart e mbështjella rreth barkut.
— Arben… më the që kjo ishte shtëpia jote… — pëshpëriti mes lotësh.
— Kështu më tha mami! — shpërtheu ai, duke iu kthyer Bukurisë.
Ajo rrinte në cep, me çantën e shtypur fort pas gjoksit. Dukej sikur ishte plakur brenda një dite. Asnjë gjurmë nga madhështia e saj e rreme.
— Marsela, — foli papritur me një zë të ëmbël që s’i shkonte fare, — pse po e çon kaq larg? Jemi njerëz të një gjaku. U nxehta pak… Arben, thuaji diçka! Ti e do Marselën!
— Familja mbaroi dje, zonja Bukurie, kur fustanet e mia i hodhët përtokë. Tani jemi thjesht palë në një çështje ligjore. Dhe pala pronare kërkon lirimin e hapësirës.
Rojet nisën të çonin kutitë drejt ashensorit. Arbeni sillej nëpër dhomë, kapte televizorin, pastaj makinën e kafesë.
— Janë të miat! I kam blerë vetë!
— Faturat? — e pyeta. — Në mungesë të provës, çdo send në banesë konsiderohet pronë e qiradhënësit sipas kontratës. Lërini pajisjet aty ku janë.
Pas njëzet minutash qëndronin jashtë, para hyrjes. Bukurie Hysa, Arben Marashi dhe Luana Qafoku. Gjashtë valixhe, asnjë çelës. Arbeni kërkonte me nxitim në telefon, ndoshta ndonjë mik që t’i huazonte para për hotel.
— Marsela, prit! — ai vrapoi drejt makinës sime, ndërsa unë sapo kisha vendosur dorën mbi timon.