— Po nëna? — bërtiti Arben Marashi, ndërsa unë po mbyllja derën e makinës. — Ajo ka zemrën të sëmurë! Ka nevojë për trajtim!
— Reparti privat funksionon çdo ditë, Arben, — iu përgjigja qetësisht. — Për këdo që paguan. Ti je “agjent i suksesshëm”, apo jo? Fitoji vetë paratë.
Xhamin e ngrita ngadalë. Motori u ndez dhe makina lëvizi. Në pasqyrën e pasme pashë Luanën që u shkëput nga ata të dy, duke tërhequr valixhen e vogël drejt stacionit të autobusit. “Kukulla prej porcelani” paskësh qenë më e kthjellët seç e kishin menduar.
Gjashtë muaj kaluan pa zhurmë. Jeta e një kardiologeje është një varg i pandërprerë rastesh urgjente, zemrash që duhen qepur si copa të shqyera. Krahasuar me këtë betejë të përditshme, jeta ime personale dukej si një liman i qetë.
Apartamentin e shita. Nuk doja të kthehesha më në mure që mbanin erën e lakmisë së huaj. Bleva një shtëpi të vogël në periferi të Tiranës, me oborr dhe verandë. Në mëngjes pi kafen aty, duke dëgjuar heshtjen dhe zogjtë, jo britmat.
Arbeni provoi të hapte çështje për ndarje pasurie. Avokati im ia shoi hovin brenda javës, duke paraqitur kundërpadi për përfitim të pajustifikuar gjatë viteve që kishte jetuar me fondet e mia pa kontribuar realisht. Pas kësaj, ai u zhduk. Dëgjova se punon në një agjenci të dorës së dytë, merr një dhomë me qira dhe paguan alimentacion të majmë për Luanën. Ajo e solli në jetë fëmijën, por martesë nuk pati.
Sa për Bukurie Hysën… ajo mbeti kapitull më vete. Stimuluesi i saj kardiak funksiononte pa problem, por çdo kontroll paguhej sipas tarifës së plotë. Tentoi klinikat shtetërore; atje i shpjeguan me mirësjellje se modeli i pajisjes së saj kërkonte specialistë të qendrës sonë. Të “Dhramit”.
Një pasdite më priti te hyrja e klinikës. Dukej e rraskapitur: pallto e lirë, çizme të konsumuara.
— Marsela Dhrami, — më tha me zë të mekur, duke u përpjekur të më kapte nga krahu. — Bëhu njeri. Arbeni është mbytur në borxhe, s’na jep dot para. Na ndihmo me një kuotë për ndërrimin e baterisë. Je mjeke… ke bërë betim!
U ndala për një çast. E pashë drejt e në sy. Çuditërisht, nuk ndjeva zemërim. Vetëm një lodhje të thellë.
— Betimi i Hipokratit, zonjë, nuk më detyron të mbaj mbi supe ata që deshën të më shkelin, — i thashë qetë. — Jeni gjallë? Po. Mund të trajtoheni? Po. Kuotat sot u jepen atyre që s’kanë askënd: pensionistëve të vetmuar, personave me aftësi të kufizuara. Ju jeni zonjë me “status”, me djalë që e quan veten zot të jetës. Le t’ju mbajë ai.
Kalova pranë saj pa kthyer kokën.
Telefoni më dridhi në xhep. Mesazh nga Bledar Dervishi: “Nesër inaugurojmë godinën e re. Do vish? Si bashkëpronare duhet të jesh patjetër.”
“Patjetër,” iu përgjigja.
U ula në makinën time të re — të blerë me dividendët e mi, jo me kredi të përbashkëta.
Drejtësia nuk është hakmarrje. Është thjesht renditja e gjërave në vendin që u takon. Arbeni — në një dhomë me qira dhe me iluzionet e tij. Bukurie Hysa — në radhë para arkës. Ndërsa unë — në sallën e operacionit, aty ku vendoset kush meriton një shans tjetër.
Vështrova duart e mia. Ishin të palëkundura.
Nesër më pret një ndërhyrje e vështirë: zëvendësim valvule për një grua të moshuar, e rritur në jetimore. Falas. Nga kuota ime personale.
Dhe kjo peshonte shumë më tepër se çdo “fole fisnore” në këtë botë.
Shtypa gazin. Përpara shtrihej rruga — e hapur, e pastër. Si jeta ime.