Rrija e ulur në kuzhinë, me një zarf të hapur përpara, duke numëruar për herë të tretë kartëmonedhat brenda tij. Tridhjetë mijë lekë. Pikërisht aq sa mungonin për trajtimin ortodontik të Sarës. Mjeku kishte qenë i prerë: nëse aparatet vendoseshin këtë muaj, pas një viti ajo do të kishte kafshim të rregullt; nëse vonoheshim, më pas do të kërkohej ndërhyrje kirurgjikale. E kisha regjistruar tashmë për të martën dhe kisha paguar kaparin.
Nga dhoma e ndenjjes vinte zhurma e televizorit. Ilir Lika ishte shtrirë në kolltuk, duke lëvizur gishtin në ekranin e telefonit dhe duke buzëqeshur me atë shprehjen që e njihja mirë. Sa herë qeshte ashtu, do të thoshte se po përgatiste diçka.
– Elvana, eja pak këtu, – më thirri pa e kthyer kokën.
E futa zarfin në sirtarin e tavolinës dhe dola. Ai e la telefonin mënjanë dhe më pa me një solemnitet të shtirur.
– Mami ka përvjetor. Mbush gjashtëdhjetë vjeç. Nuk mund të kalojë një ditë e tillë si çdo ditë tjetër.
– E di, – iu përgjigja me kujdes. – Folëm për tortën, lulet, një dhuratë…
– Dhurata është një gjë. Por tavolina? Ajo meriton një pritje mbretërore. Dhe ne do ta organizojmë.
U ngrit vrullshëm, mori bllokun mbi tavolinë dhe nisi të shkruante me nxitim.
– Havjar i kuq, të paktën një kilogram. Peshk i tymosur cilësor. Mish viçi premium, të provojë një biftek të vërtetë. Një mik do të më sjellë tartuf nga Tirana. Peshk i freskët, jo i ngrirë. Djathëra të shtrenjtë, fruta ekzotike, shampanjë…
– Ilir, – e ndërpreva, duke ndjerë si më mpiheshin duart. – A e ke llogaritur sa kushton e gjitha kjo?
– Sigurisht. Rreth njëqind mijë lekë. Ti punon, ke kursime.
Gëlltita me zor.
– Nuk kam njëqind mijë. Kam tridhjetë, dhe ato janë për aparatet e Sarës.
Ai ngriti vetullat sikur të kisha thënë diçka qesharake.
– Çfarë aparatesh? Po flet seriozisht? Mami ka jubile dhe ti mendon për dhëmbët e vajzës? Ajo është e bukur edhe kështu.
– Doktori tha që nëse nuk fillojmë tani…
– Doktorët flasin shumë, – ma preu shkurt. – Do të më turpërosh? Të ulem në tryezë me kavanoza të lirë? A nuk e meriton mami respekt?
Zëri i tij u bë më i lartë. Vështroja supet e tij të gjera, pulovrën e shtrenjtë që ia kisha blerë muajin e kaluar, sepse e vjetra “nuk dukej serioze”. Prej tre muajsh ishte pa punë, por këtë e dinim vetëm ne. Unë mbaja gjithçka mbi supe, ndërsa ai “kërkonte” punë që çuditërisht nuk konkretizohej kurrë.
– Ilir, paga ime është gjashtëdhjetë mijë lekë. Paguan qiranë, faturat, shkollën e Sarës. Nëse i shpenzoj edhe këto…
– Gjej zgjidhje, – më ndërpreu. – Je grua, duhet të dish të përballosh situata. Apo nuk do që nëna ime të ndihet e vlerësuar?
Heshta. Në korridor u dëgjuan hapa të lehtë. Sara kishte dalë nga dhoma e saj. E dija që kishte dëgjuar gjithçka.
– Mami, nuk dua aparate, – tha ajo me zë të ulët, duke hyrë ngadalë. – Do rri kështu.
Sytë i shkëlqenin nga lotët, por përpiqej të buzëqeshte. E pashë Ilirin. Qëndronte me krahët kryq, me atë vështrimin që e urreja – përzierje arrogance dhe bindjeje se në fund do të dorëzohesha.
– Mirë, – thashë me një qetësi që më habiti edhe mua. – Do të ketë tryezë mbretërore.
Ai tundi kokën i kënaqur dhe u kthye sërish te telefoni. U ktheva në kuzhinë, mbylla sirtarin me zarfin dhe u ula në stol. Sara më ndoqi, më përqafoi nga pas.
– Mos qaj, mami.
– Nuk po qaj, – i thashë. – Thjesht po mendoj.
Në të vërtetë, vendimi ishte marrë tashmë. Erdhi menjëherë, sikur të kishte pritur prej vitesh një moment të tillë.
Gjatë gjithë javës bëra durim. Iliri çdo ditë më kujtonte listën e produkteve, më jepte udhëzime se ku t’i gjeja, kë të ftonim, si të sistemohej tryeza. Ndihej si organizatori kryesor i një eventi madhështor. Unë tundja kokën, bëja sikur i kushtoja vëmendje dhe ndërkohë shkoja nëpër dyqane, duke planifikuar në heshtje hapin tim të radhës.