Dera e hyrjes u përplas me aq forcë, sa në korridor u shkëput nga varësja palltoja e rëndë dimërore e Gentian Elezit, duke tërhequr pas vetes edhe rripin e qenit.
— Vetë hani e pini, kurse mua s’më dërgoni asnjë lek! — britma therëse e Teuta Tolës, që i kaloi në një çjerrje nervoze, mbuloi edhe zhurmën e aspiratorit të kuzhinës.
Sara Gjoni ngriu në vend. Në njërën dorë mbante penelin e kuzhinës, në tjetrën tepsinë me mish të skuqur, që përvëlonte ende. Në studion e ngushtë përhapej aroma e rëndë e djathit të shkrirë me hudhër. Me lëvizje të ngadalta, ajo e uli tepsinë mbi sobë dhe u kthye nga dera.
Vjehrra qëndronte në pragun e kuzhinës pa i hequr çizmet. Nga shollët e tyre mbi linoleumin e çelët ishte krijuar tashmë një pellg i zbehtë nga bora e shkrirë. Vishte po atë xhupin e madh me pupla, të cilin nuk e kishte zbërthyer — një gjest i zakonshëm për të treguar se kishte hyrë vetëm për pak, por kishte kohë mjaftueshëm për të thënë gjithçka që i ziente përbrenda.
— Zonja Teuta, pse nuk na lajmëruat? — hoqi Sara dorashkën silikoni. — Gentiani sapo erdhi nga puna, hyri të lahet. Unë po përgatisja darkën. Sot mori paradhënien.
— Paradhënie, thua! — përdridhi buzët Teuta Tola, duke hedhur vështrimin përqark banakut. Sytë iu ndalën menjëherë te paketa bosh e gjalpit të shtrenjtë, te kavanozi prej qelqi me domate të thata dhe te sallami i tymosur i prerë përgjysmë. — E paskeni bërë jetën qejf! Çdo ditë si festë. Ndërsa nëna e tij le të kafshojë bukë të thatë, apo jo?
Sara mbylli sytë për një çast, duke ndier pulsin që i rrihte në tëmth. Të përplaseshe me këtë grua ishte e kotë. Për njëzet vjet me radhë, Teuta kishte drejtuar magazinën e një ndërmarrjeje të madhe ndërtimi. Ishte mësuar të komandonte hamallët, të vinte në rresht shoferët dhe besonte me bindje se të gjithë i kishin borxh diçka. Sidomos djali i vetëm.
Kur babai i Gentianit ndërroi jetë, gjithë ajo mbikëqyrje e tepruar ra mbi supet e djalit. Ai u rrit i butë në natyrë, gjithmonë duke u përpjekur të shmangte konfliktet. Punonte si përllogaritës kostosh në administratën bashkiake: rroga modeste, por vend i sigurt, shpërblime me raste festash dhe leje sipas grafikut.
Ndërkohë, Sara mundohej sa mundej. E rritur në një qytezë të vogël punëtorësh në veri të Shqipërisë, e kishte kuptuar herët se duhej të mbështetej vetëm te vetja. Studioi për ilustrim librash për fëmijë dhe lojërash tavoline. Këtë studio të vogël në një lagje periferike e kishte marrë me kredi para se të martohej. Me ardhjen në jetë të vogëlushit Alban Begaj, hapësira u bë mbytëse. Krevati i fëmijës qëndronte pothuajse ngjitur me frigoriferin, ndërsa tavolina e punës së Sarës ishte zhvendosur në ballkonin e mbyllur me xham.
Ajo pranonte porosi natën. Sapo djali e zinte gjumi, ulej para tabletit grafik. Pagjumësia i kishte lënë gjurmë: kapilarë të plasur në sy dhe dhimbje shpine çdo mëngjes. Gjithçka për të shlyer sa më shpejt kredinë dhe për ta shitur këtë kuti betoni, me shpresën për të blerë një apartament normal me dy dhoma.
Gentiani e ndante pagën me kujdes. Një pjesë ia jepte Sarës për ushqime dhe fatura, ndërsa një të katërtën e dërgonte rregullisht te e ëma. Teuta e konsideronte këtë si të drejtën e saj të padiskutueshme.
— E kam rritur, e kam ushqyer, i kam paguar mësues privatë! — përsëriste ajo shpesh nëpër darka familjare, duke shmangur qëllimisht vështrimin nga nusja. — Tani është radha e tij të kujdeset për nënën. Pensioni im është qesharak, e ilaçet kushtojnë sa bileta avioni.
Por këtë herë ajo e kishte kaluar kufirin e padukshëm.
— Pse po blini produkte të tilla? — nuk pushonte vjehrra, duke drejtuar gishtin me llak të krisur drejt tavolinës. Ajo mori frymë thellë, gati të vazhdonte.