— Domate të thara në vaj? Ç’janë këto marrëzira? — vazhdonte Teuta Tola me përçmim, duke tundur kokën. — Pse nuk morët kastraveca turshi si gjithë dynjaja? Diferencën ma kalonit mua! Të mërkurën i thashë Gentian Elezit se çizmet e dimrit m’u hapën në mes. E di ç’më tha? “Mami, po kursejmë çdo lek, Alban Begajt i duhet një kostum i ngrohtë.” Ndërsa këtu bëhet gostia me ushqime luksi!
— Zonja Teuta, — Sara Gjoni u mbështet me të dyja duart mbi banak, duke u përpjekur ta mbante zërin të qëndrueshëm, — këto i kam paguar me paratë e mia. Dje dorëzova një projekt të madh në shtëpinë botuese dhe mora honorarin. Kam të drejtë, të paktën një herë në muaj, t’i gatuaj burrit tim një darkë të denjë, jo vetëm makarona të ziera pa asgjë.
— Me honorarin e saj, thotë! — e ironizoi vjehrra, duke përplasur duart. — E dimë ç’punë bën ti. Rri ngrohtë, vizaton ca figura. Kjo qenka punë? Njerëzit e vërtetë rrinë në këmbë gjithë ditën. Ti je rehatuar mbi kurrizin e djalit tim! U kap pas një djali me shtëpi në qytet dhe erdhe nga ai fshati yt i humbur…
Nga banjoja u dëgjua klikimi i bravës. Dera u hap dhe një re avulli u përhap në korridor. Gentian Elezi doli me pantallona shtëpie dhe një bluzë të zbehur, duke fshirë flokët e lagur me peshqir.
— Mami? Pse bërtet kështu, do të zgjojë gjithë pallatin? — tha ai i habitur, duke parë herë fytyrën e zbehtë të Sarës, herë atë të skuqur të së ëmës. — Alban Begaj sapo e zuri gjumi.
— Le të zgjohet! Le të shohë si i shpërdoron e ëma paratë e shtëpisë! — Teuta Tola u kthye menjëherë nga i biri. — Për ty erdha, o Gentian. Jam nëna jote apo jo? Më është shqyer sholla e çizmes, mezi ec. Të kërkova ndihmë, e ti më fole për kursime. Ndërsa këtu shtrohet banket!
Gentiani psherëtiu thellë dhe hodhi peshqirin mbi karrige. Sara kafshoi buzën. Tani ai, si zakonisht, do të kërkonte falje. Do të thoshte: “Mami, mos u mërzit, nesër do të marr hua te kolegët dhe do t’i dërgoj lekët.”
Por ai nuk foli.
Së pari hodhi sytë mbi gjurmët e ujit në linoleumin e çelët, pastaj mbi fytyrën e lodhur të Sarës, me rrathë të zinj poshtë syve. Më në fund, u ndal te e ëma. Shprehja e tij ndryshoi; u bë e ngrirë, e vendosur.
U kthye drejt komodinës në korridor, bëri dy hapa dhe mori telefonin.
— Mami, eja në dhomë. Ulu, — tha ai me një zë të ulët, pa asnjë nuancë përkëdhelëse.
Teuta Tola mbeti në mes të fjalës.
— Për çfarë? S’kam ndërmend të rri këtu me orë të tëra…
— Ulu, thashë, — përsëriti ai prerë.
Ajo mblodhi buzët me inat, por shkoi drejt divanit të hapur dhe u ul në cep, sikur të ishte gati të ngrihej menjëherë.
Gentiani iu afrua. Për disa çaste shfletoi diçka në ekranin e telefonit, pastaj ngriti kokën.
— Mbrëmë më kërkove të hyja në llogarinë tënde në portalin e tatimeve, të kujtohet? — nisi ai, duke e parë drejt në sy. — The që nuk të kishte ardhur fatura e apartamentit dhe nuk po e gjeje dot.
Teuta u drejtua në mënyrë të çuditshme. Gishtat iu shtrënguan fort pas rripit të çantës prej lëkure.
— Po, ta kërkova. Ti merr vesh më mirë nga këto gjëra elektronike. E pastaj?
— Për t’u futur atje, duhej verifikim përmes aplikacionit të bankës. Vendosa numrin tënd që të vinte kodi, — vazhdoi ai ngadalë, duke theksuar çdo fjalë. — Ndërsa faqja po hapej, banka shfaqi përmbledhjen e llogarive të tua. Nuk po kërkoja të shihja asgjë, mami. Thjesht doli vetë.
Në dhomë ra një heshtje e dendur. Nga kuzhina dëgjohej vetëm cingërima e lehtë e tiganit që po ftohej mbi sobë.
— Aty pashë disa shifra mjaft domethënëse, — tha ai më në fund, dhe sytë e tij nuk u shkëputën nga fytyra e saj.