Një hije e hidhur i kaloi në fytyrë Gentian Elezit, dhe zëri iu mbush me një sarkazëm të ftohtë.
— Doli që mamaja ime “e shkretë”, që ankohet se s’i dalin lekët as për çizme dimri, paska një depozitë kursimi. Dhe jo të vogël. Aty ka aq para sa unë dhe Sara Gjoni do ta shlyenim kredinë e shtëpisë menjëherë, madje do të na tepronin edhe për të blerë një makinë të re. Dhe kjo s’është e gjitha. Çdo muaj hyjnë shuma të rregullta. Përshkrimi i pagesës: qira për ambient tregtar.
Sara u kthye nga ai, e hutuar.
— Çfarë ambienti tregtar?
Gentiani buzëqeshi pa gaz.
— Garazhi i gjyshit. Ai që ti the se e shite para pesë vitesh, gjoja për të rregulluar apartamentin tënd. Në fakt e ke dhënë me qira si servis makinash. Dhe të ardhurat mujore janë sa paga ime.
Fytyra e Teuta Tolës u mbulua nga njolla të kuqe. Buzët iu hapën, por zëri nuk i doli. Rripi i çantës që mbante në dorë kërciti lehtë nga shtrëngimi.
— E kam për një ditë të zezë! — shpërtheu më në fund, duke u ngritur vrullshëm nga divani. — Për pleqërinë time! Ju s’do më jepni as një gotë ujë kur të bie në shtrat!
— Ditë e zezë? — Gentiani hodhi një hap drejt saj, dhe ajo u tërhoq instinktivisht. — Mua më merr para çdo muaj. Të jap gjithçka që mundem, ndërkohë që Sara rri pa gjumë natën duke vizatuar ilustrime, vetëm që të mos na bjerë banka mbi kokë. Ti hyn në shtëpinë tonë me këpucë, shkel mbi dyshemenë që mezi e kemi shtruar dhe i bën moral gruas sime pse bleu djathë për darkë me paratë e veta!
— Unë jam nëna jote! — tentoi të mbrohej Teuta, por zëri iu drodh. — Për ty kam sakrifikuar çdo gjë! S’ke të drejtë të më flasësh kështu!
— Për fëmijërinë, faleminderit, — ia ktheu ai prerë.
Ai u afrua te komodina, mori tufën e çelësave, shkëputi njërin me kapak të kuq plastik dhe e hodhi mbi tavolinë. Tingulli metalik u përhap në heshtjen e dhomës.
— Ky është kopja jote. Që sot nuk vjen më këtu pa na lajmëruar. Dhe transfertat mbaruan. Nëse të duhen ilaçe, mjek apo ndihmë e vërtetë, do të jem aty. Por nuk do të paguaj më për lakminë tënde, ndërsa fëmija im vishet me rroba të përdorura.
Teuta e pa me sy të zgurdulluar. Bota e saj, ku gjithçka ishte nën kontroll, po shembej para saj. Ajo rrëmbeu çelësin, u kthye me nxitim dhe, duke marrë frymë rëndë, shkoi drejt derës.
— Do ta shihni! — hodhi fjalët nga korridori pa u kthyer. — Kur ajo të të shtrydhë e të të lërë, mos më trokit!
Dera u përplas fort. Në korridor ra përsëri lopata e vogël e fëmijës.
Sara qëndronte pranë sobës, e mpirë. Duart i dridheshin. Gentiani u ul ngadalë në karrige, mbuloi fytyrën me pëllëmbë dhe qëndroi ashtu për disa çaste.
— Më fal, Sarë, — tha me zë të mbytur. — Më fal që isha kaq i verbër. U përpoqa me çdo kusht të isha djalë i mirë… dhe për pak u bëra bashkëshort i dështuar.
Ajo iu afrua pa thënë asgjë, e përqafoi nga shpatullat dhe mbështeti faqen mbi flokët e tij. Ai mbante erë shampoje të zakonshme me hithër — një aromë e thjeshtë, shtëpie.
— Sot fola me një ish-shok fakulteti, — ngriti kokën ai. Në sytë e tij nuk kishte më lodhjen e përulur të zakonshme. — Më ka ftuar prej kohësh në firmën e tij të ndërtimit. Pagat janë trefish më të larta, por puna është e ashpër: kantiere, udhëtime, afate të ngushta. Gjithmonë kam hezituar. Mendoja se më duhej stabiliteti, që të isha pranë mamit e t’i ndihmoja me bahçen.
Ai ia shtrëngoi dorën fort.
— Nesër në mëngjes do të dorëzoj dorëheqjen. Mjaft qëndrova në vend. Nuk është e drejtë që ti të mbash mbi supe e vetme barrën e familjen tonë.