Ndryshimi nuk erdhi pa sakrifica. Muajt e parë në kompaninë e re, Gentian Elezi kthehej në shtëpi pas mesnate. Rrobat i mbanin erë pluhuri betoni, kafeje të fortë dhe lodhjeje të thellë. Shtrihej dhe e zinte gjumi sapo prekte jastëkun. Megjithatë, diçka brenda tij ishte transformuar. Ai nuk ndihej më i ngecur. Po drejtonte projekte të mëdha ndërtimi, shihte ndërtesat të ngriheshin nga themelet dhe e kuptonte se puna e tij kishte peshë. Drejtuesit e vlerësuan shpejt vendosmërinë dhe aftësinë e tij për të marrë përgjegjësi.
Sara Gjoni, për herë të parë pas shumë kohësh, mori frymë lirshëm. Hoqi dorë nga porositë e vogla që paguheshin pak dhe mbajti vetëm bashkëpunimet me dy shtëpi të mëdha botuese. Tani nuk ishte më e detyruar të rrinte natën zgjuar për disa qindarka. Në mbrëmje luante qetësisht me Albanin, ndërtonin kulla me kuba apo rrinin të tre në kuzhinë duke biseduar për ditën që kishte kaluar.
Në fund të vitit pasues, vendosën të shisnin garsonieren e ngushtë ku kishin nisur jetën bashkë. Me kursimet dhe pagën e re të Gentianit, blenë një apartament të bollshëm me dy dhoma gjumi në një pallat me tulla, pranë një parku të gjelbëruar. Mobilimin e bënë me nge, pa nxitim. Sara zgjodhi vetë ngjyrat e mureve, porositi një kuzhinë të madhe siç e kishte ëndërruar prej kohësh. Albani më në fund pati dhomën e tij, me letër-muri në nuancë blu si deti.
Teuta Tola nuk i kontaktoi pothuajse për një vit të tërë. Festat i kalonte në heshtje, nuk pyeste për nipin, sikur të mos ekzistonin. Priste që i biri të paraqitej për falje. Por Gentiani e telefononte vetëm në fundjavë: pyeste shkurt për shëndetin, ofronte t’i çonte ushqime. Kur dëgjonte përgjigjen e ftohtë: “Nuk kam nevojë për asgjë nga ju”, ai mbyllte bisedën pa debat.
Ajo u shfaq në derën e tyre vetëm një herë — një ditë para se të bënin një mbledhje të vogël për shtëpinë e re.
I ra ziles së interfonit dhe njoftoi thatë se kishte disa dokumente që, sipas saj, kishin mbetur në raftet e saj pa dashje. Gentiani e lejoi të hynte.
Ajo përshkoi korridorin e gjerë, hoqi çizmet dhe i vendosi me kujdes mbi tapetin e posaçëm. Vështroi sallonin e ndriçuar, divanin e ri, ekranin e madh në mur. Pastaj hodhi sytë nga kuzhina, ku Sara po përgatiste brumin për një byrek të ëmbël.
Teuta dukej e lodhur; vitet sikur i kishin rënë papritur mbi supe. Zëri i saj nuk kishte më ashpërsinë e dikurshme.
— Shtëpi e bukur, — tha ajo pa e parë drejtpërdrejt Sarën. — E hapur, me dritë.
— Faleminderit, mami, — u përgjigj Gentiani, duke dalë nga dhoma me Albanin në krahë. Vogëlushi e shikonte kureshtar gjyshen që mezi e njihte. — Hyr, Sara po bën çaj.
Teuta qëndroi në këmbë, sikur nuk gjente vend ku të rehatohej. Çdo fjali i dukej e rëndë. Fjalën “më fal” nuk e shqiptoi. Për brezin e saj, pranimi i gabimit ishte si të dorëzoheshe. Nga çanta nxori një kuti të madhe me një set hekurudhe lodër dhe e vendosi pa zë mbi komodinë.
U ulën dhe pinë çaj. Biseda rrëshqiste me vështirësi, mbështetur në tema të zakonshme: moti, çmimet, lajmet. Megjithatë, kur u ngrit për t’u larguar, Teuta ndaloi te dera.
Pa të birin — tashmë burrë i sigurt, me supe të gjera dhe qëndrim të fortë. Pastaj shikoi Sarën, e cila buzëqeshte qetë, me dorën mbi shpatullën e djalit.
— Mirë pra. Jetoni si të doni, — mërmëriti ajo, duke shtrënguar shallin rreth qafës. — Nëse ndonjë fundjavë keni nevojë të rri me Albanin… më merrni në telefon. Gjithsesi, në shtëpi jam.
Gentiani tundi kokën lehtë.
— Në rregull, mami. Do të të lajmërojmë.
Dera u mbyll pas saj. Apartamenti nuk u bë më i qetë: frigoriferi gumëzhinte, jashtë kaloi një makinë, ndërsa Albani po provonte me entuziazëm lodrën e re. Ishte një zhurmë e zakonshme, por e ngrohtë — zhurma e shtëpisë së tyre.
Sara u mbështet te korniza e derës dhe vështroi burrin.
Gentiani iu afrua, e përqafoi dhe i tha me zë të ulët:
— Çfarë thua, ta fusim përsëri byrekun në furrë?
Sara buzëqeshi. E dinte me bindje se sprovat, fjalët e hidhura apo pritshmëritë e të tjerëve humbasin peshë kur brenda mureve të shtëpisë mbizotëron respekti. Dhe kur pranë ke një njeri që, në çastin vendimtar, zgjedh familjen e tij.