– Çfarë the? – pyeti Hana Cani, pa ia hequr sytë nga fytyra e të shoqit.
Qëndronte në mes të kuzhinës, me një pecetë ende në duar, me të cilën sapo kishte tharë pjatat e lagura. Nga njëra prej tyre, e lënë mbi banak, pikat e ujit binin në dysheme me një ritëm të ngadaltë e të dallueshëm, duke u dëgjuar qartë në heshtjen e papritur që kishte mbushur dhomën.
Ledion Imeri e shikonte nga lart-poshtë, në atë qëndrim të njohur, pothuaj teatral, që e merrte sa herë përgatitej të shpallte diçka “të rëndësishme”. Por këtë herë në sytë e tij kaloi një hije hutimi: ajo nuk bërtiti, nuk shpërtheu në lot, nuk e bombardoi me pyetje. Thjesht i kërkoi ta përsëriste. Qetësisht. Sikur ai të kishte njoftuar se kishte harruar të blinte bukë.
– Po iki, – tha ai më me zë, si për t’u siguruar që ishte dëgjuar. – Te Sara Shala. Ajo është shtatzënë. Me mua. Prandaj po marr apartamentin dhe makinën. Kaq, Hana. Biseda mbyllet këtu.
Ajo e vendosi ngadalë pecetën në cep të lavamanit. Lëvizjet e saj ishin po aq të rregullta sa çdo mbrëmje kur mbaronte së sistemuari kuzhinën pas darkës. Pastaj u kthye përballë tij, drejt e në sy.
– Domethënë, sonte u ktheve në shtëpi për të më njoftuar se po largohesh për një grua tjetër, – tha ajo me zë të njëtrajtshëm, – dhe njëkohësisht për të shpallur pretendimet e tua mbi pasurinë që kemi ndërtuar bashkë për dhjetë vjet?
Ledioni nxori ajrin me nervozizëm nga hunda, një përzierje bezdie dhe bindjeje se kishte të drejtë.
– Mos fillo me “bashkë”. Apartamenti është në emrin tim. Edhe makina po ashtu. Faktet janë fakte.
– Faktet, – përsëriti ajo lehtë, duke anuar kokën. – Tani më dëgjo me kujdes.
Pa e prekur, pa e shtyrë, ajo kaloi pranë tij drejt sallonit, me qetësinë me të cilën shmang një mobilje. Ledioni e ndoqi me sy, duke ndier për herë të parë një parehati të lehtë. Ai kishte pritur skenë, lot, kërcënime, telefonata dramatike ndaj nënës, tezes apo shoqeve – gjithçka që zakonisht pason histori të tilla. Por Hana lëvizte me një qetësi të çuditshme, sikur po diskutonin nëse duhej ndërruar goma e dimrit që në tetor.
Ajo u ndal te rafti i librave, hapi dollapin e poshtëm dhe nxori një dosje të hollë të zezë me mbishkrimin “Dokumente”. U kthye në kuzhinë dhe e vendosi mbi tavolinë para vetes, pa e hapur.
– Ulu, – tha ajo.
Ledioni qeshi shkurt, me një nervozizëm të fshehur.
– Vërtet? Do të më bësh gjyq tani?
– Jo. Do të të tregoj disa letra. Do të na marrin tre minuta. Pastaj je i lirë të mbledhësh rrobat.
Ai u ul më shumë nga habia sesa nga dëshira për t’iu bindur. Ajo u ul përballë tij, hapi dosjen dhe nxori dokumentin e parë – kontratën e blerjes së apartamentit nga viti 2015.
– E sheh firmën te rubrika “Blerësi”? – tha, duke treguar me gisht. – Është firma ime. Dhe këtu, te “Burimi i fondeve”, është vërtetimi bankar që tregon se e gjithë shuma ka dalë nga llogaria ime. Ishin paratë nga shitja e apartamentit të gjyshes në Berat. Atëherë ti punoje ende në vendin e vjetër dhe merrje tridhjetë e dy mijë lekë në muaj. Të kujtohet?
Ai nuk foli. Fytyra i mori ngjyrë të kuqe ngadalë. Hana vendosi mbi tavolinë dokumentin e dytë – certifikatën e regjistrimit të pasurisë.
– Po, prona është regjistruar në emrin tënd. Por në dosjen e regjistrimit figuron qartë që fondet kanë qenë të miat, pasuri personale para martese e investuar në blerje. Në rast ndarjeje, gjykata do ta marrë pikërisht këtë në konsideratë.
Ajo fliste pa triumf e pa mllef, si dikush që e ka përgatitur prej kohësh këtë bisedë në mendje dhe tani po e reciton me qetësi.
– Tani për makinën, – vazhdoi dhe nxori një tjetër fletë. – Kontrata e vitit 2022. Shitësi – vëllai im, Marsel Shala. Blerësi – po Marseli. Ti ke firmosur vetëm një prokurë për ta nxjerrë nga salloni dhe për ta regjistruar. Formlisht, makina është e tij. Ti e ke përdorur me prokurë të përgjithshme.
Ledioni i shihte letrat sikur ato mund ta kafshonin.
– Ti… i paske përgatitur të gjitha këto që më parë? – pyeti me zë të ngjirur.
– Jo, – u përgjigj Hana qetë. – Thjesht nuk jam naive. Kur blenim apartamentin shtatë vite më parë, ti këmbëngule që gjithçka të ishte në emrin tënd – “është më e sigurt”, “burri duhet të jetë pronari”. Unë pranova atëherë. Por kërkova të mbaja çdo faturë dhe çdo dokument pagese, për çdo rast.