… për çdo rast.
Madje, kur ti nise të vonoheshe gjithnjë e më shpesh “në punë”, unë, po për çdo rast, e pyeta vëllanë për statusin e makinës. Ai ma konfirmoi se prokura ende nuk ishte ndryshuar dhe se gjithçka mbetej si më parë.
Hana mbylli dosjen me kujdes. I vendosi duart mbi tavolinë, të sheshta, të qeta, pa asnjë dridhje.
– Kështu që, Ledion, mund të shkosh te Sara që sot. Mund të mbledhësh edhe rrobat tani, nëse do. Por apartamentin dhe makinën nuk do t’i marrësh. As ligjërisht, as në praktikë.
Ai e nguli vështrimin mbi të për disa çaste të gjata, të rënda. Në sytë e tij përziheshin zemërimi, hutimi, lëndimi dhe një mosbesim i thatë.
– Do të thotë… gjithë këto vite më ke mbajtur për budalla? – nxori me zor.
– Jo, – tha ajo butë. – Të kam dashur. Dhe kam besuar se do të ishim bashkë përgjithmonë. Prandaj nuk kundërshtova kur doje të ishe “kryefamiljari”. Por kurrë nuk kam qenë e pamend. As kur kam dashur.
Ledioni shtyu karrigen me vrull dhe u ngrit. Hodhi dy hapa drejt derës, pastaj ndaloi.
– Kjo bisedë nuk mbaron këtu, – tha pa u kthyer.
– Ka mbaruar, – iu përgjigj Hana me qetësi. – Më tej është vetëm gjykata, nëse vendos të shkosh. Edhe unë do të shkoj. Me dokumentet në dorë.
Dera u përplas aq fort sa gotat në tharëse u drodhën. Hana mbeti ulur në tavolinë. Gjatë. Shumë gjatë.
Pastaj, me lëvizje të ngadalta, i futi sërish letrat në dosje dhe e vendosi në vendin e saj. U kthye në kuzhinë, hapi rubinetin dhe nisi të lajë pjatën që kishte lënë përgjysmë para se ai të hynte. Uji tashmë ishte i ftohtë. Ajo nuk qau. Qëndroi vetëm dhe vështroi pikat që binin në lavaman – të rregullta, të pandalshme.
Jashtë, shiu i zakonshëm i vjeshtës kishte filluar të binte.
Të nesërmen, Hana u zgjua më herët se zakonisht. Drita ende nuk kishte depërtuar përmes perdeve të trasha, por në shtëpi sundonte ajo heshtje e veçantë që lind kur dikush largohet përfundimisht dhe ende nuk është kthyer për gjërat e harruara.
Qëndroi shtrirë, me sytë nga tavani, duke dëgjuar frymëmarrjen e vet. Çuditërisht, zemra i rrihte qetë. Nuk kishte nyjë në fyt, as dëshirë të fshihej nën jastëk. Vetëm një boshllëk i lehtë, si i padukshëm, sikur dikush t’i kishte hequr nga kraharori diçka që nuk i nevojitej më.
U ngrit, iu afrua dritares dhe lëvizi perden aq sa të shihte oborrin. Makina e Ledionit ishte ende në vendin e zakonshëm. Pra, mbrëmë nuk ishte larguar menjëherë. Ndoshta kishte fjetur te Sara. Ose te ndonjë mik. Ose kishte qëndruar brenda makinës, duke u mbytur nga inati. S’kishte rëndësi.
E mbylli perden me kujdes dhe shkoi në kuzhinë. Vuri çajnikun në zjarr. Nxori filxhanin e saj të madh, me lule të vogla kamomili – atë që Ledioni e kishte quajtur dikur “plehrë gjysheje” dhe kishte propozuar ta hidhte. Filxhani mbeti. Ledioni iku.
Ndërsa uji po nxehej, ajo hapi laptopin dhe nisi të shkruante. Jo një letër, as një rrëfim. Një listë. Të qartë, me numra, data dhe shuma.
Apartamenti – dokumentet gati; duhet noter për të vërtetuar origjinën e parave para martesës.
Makina – të flasë me Marselin, të tërheqë prokurën dhe ta kalojë në emrin e vet ose ta shesë.
Llogaria bankare personale – të kontrollojë balancën dhe ta transferojë në një llogari vetëm në emrin e saj.
Llogaria e përbashkët – të tërheqë gjysmën sot, para se Ledioni të bllokojë diçka.
Sigurimi i apartamentit – të verifikojë përfituesin.
Abonimi në palestër – të mbetet vetëm në emrin e saj.
Shërbimet e përbashkëta me pagesë – të anulojë ato që paguheshin nga karta e përbashkët.
Shkruante shpejt, pa asnjë shenjë emocioni, si të ishte duke përgatitur një listë pazari. Kur mbaroi, e ruajti dokumentin me emrin “Pas”. Thjesht “Pas”. Pa sqarime të tjera.
Çajniku kërciti. Hana mbushi filxhanin me ujë të valë, shtoi saktësisht një lugë mjaltë dhe u ul. Hapi telefonin. Asnjë mesazh nga Ledioni. Asnjë. Vetëm një njoftim për një porosi ushqimi në orën 23:47 – pica për dy persona. Me sa duket, nuk kishte qenë vetëm. E la telefonin mënjanë dhe piu gllënjkën e parë. E nxehtë. E mirë.
Në orën nëntë, telefoni ra. Ishte Marseli.
– Hanë, përshëndetje. Si je? – zëri i vëllait ishte i kujdesshëm, sikur të ecte mbi akull të hollë.
– Në rregull, – tha ajo. – Je vetëm?
– Po, ende s’ka ardhur njeri në zyrë. Trego.
Hana ia përshkroi shkurt bisedën e një nate më parë, pa hyrë në detaje. Marseli nuk e ndërpreu deri në fund.
– Domethënë ai vërtet mendonte që… – nisi ai, dhe fjalia mbeti pezull, duke pritur vazhdimin.