– …që mjaftonte të thoshte “po e marr” dhe kaq? – e përfundoi më në fund Marseli fjalinë që kishte mbetur pezull.
– Kështu duket, – u përgjigj Hana qetë.
– Budalla, – shfryu ai me inat. – Mirë. Me makinën si veprojmë? Mund të shkoj sot në Drejtorinë e Transportit dhe ta tërheq autorizimin. Pastaj le të bredhë pas meje nëpër gjykata, nëse do të provojë që është “pasuri e përbashkët”.
– Bëje, – tha ajo pa hezitim. – Vetëm mos e lajmëro paraprakisht. Le ta marrë vesh kur të përpiqet të ulet në timon.
– U kuptuam. Po ti… je vërtet mirë?
Ajo heshti një çast, duke ndjekur me sy avullin që ngrihej nga filxhani.
– Nuk e di ende. Por po marr frymë normalisht. Për momentin, kjo mjafton.
– Nëse të duhet diçka, vij menjëherë. Edhe në mes të natës.
– E di. Faleminderit, Marsel.
E mbylli telefonin dhe e ktheu vëmendjen te laptopi. Hapi pikën tjetër të listës: banka.
Dita kaloi më produktive se sa kishte parashikuar. Bëri transfertat, paraqiti kërkesën për ndarjen e llogarive, skanoi dokumentet dhe ia dërgoi avokatit të familjes, me të cilin dikur ishte këshilluar për çështjen e trashëgimisë së tezes. Përgjigjja erdhi pothuajse menjëherë: “Pozicioni juaj është i fortë. Po përgatis padinë. Nëse ai vepron i pari, kundërpadia do të jetë vendimtare. Qëndroni e fortë.”
Hana buzëqeshi lehtë. Fjala “vendimtare” i tingëlloi e ekzagjeruar për këtë punë të heshtur, të rregullt, pa drama.
Në mbrëmje hapi dollapin. Jo me zemërim, por me një lloj qetësie të ftohtë. Rrobat e Ledionit i sistemoi me kujdes në katër qese të mëdha të zeza. Xhaketën prej lëkure që ai e adhuronte, atletet sportive, këmishat që ajo vetë ia kishte zgjedhur për ditëlindje. Asnjë rrudhë, asnjë lëvizje e nxituar. Qeset i vendosi pranë derës së hyrjes.
Pastaj mori telefonin dhe e thirri.
Zilja zgjati gjatë. Kur u përgjigj, zëri i tij ishte i tendosur, si i dikujt që pret përplasje.
– Çfarë ka? Do fillosh ndonjë skenë? – tha pa përshëndetje.
– Jo, – u përgjigj Hana. – Thjesht po të njoftoj. Sendet e tua janë bërë gati. Mund t’i marrësh sot deri në orën dhjetë, ose nesër nga tetë deri në nëntë. Pas nëntës do jem jashtë për punë.
– Vërtet? – ironia i pikoi në çdo fjalë. – Po më përzë?
– Jo. Po liroj hapësirë. Me sa duket do të të duhet gjysma e dollapit për jetën e re.
Ai heshti për disa sekonda. Pastaj foli ulët:
– Do pendohesh për këtë.
– Ndoshta, – tha ajo pa e ngritur zërin. – Por jo sot.
Dhe e mbylli.
Në nëntë e dyzet e pesë ra zilja. Hana hapi derën. Ledioni qëndronte vetëm. Fytyra e zbehtë, sytë e skuqur – nga pagjumësia apo nga diçka tjetër, ajo nuk e dinte.
Vështroi qeset.
– Të gjitha këto janë?
– Po. Mund t’i kontrollosh nëse do. S’kam lënë gjë mangët.
Ai u përkul, hapi njërën. I ra në sy bluza e tij e preferuar me stampë të zbehur – ajo që kishte veshur kur kishin shkuar për herë të parë në det pas martesës. Për një çast, fytyra iu drodh.
Pastaj u drejtua.
– Çelësat e makinës?
– Janë te Marseli, – u përgjigj ajo. – Autorizimi është anuluar sot në orën katërmbëdhjetë e tridhjetë. Mund ta marrësh në telefon po deshe.
Dhëmbët iu shtrënguan aq fort, sa u dëgjua kërcitja e nofullave.
– I paske menduar të gjitha, apo jo?
– Jo, – tha ajo sinqerisht. – Thjesht nuk kam lënë shtigje të hapura. Janë gjëra të ndryshme.
Ai e vështroi gjatë, si të ishte hera e parë që e shihte qartë.
– S’ke qenë kurrë kështu.
– Kam qenë gjithmonë, – ia ktheu ajo me zë të ulët. – Vetëm se ti shihje diku tjetër.
Ledioni mori dy qese njëherësh dhe u nis drejt ashensorit. Para se të largohej plotësisht, u ndal në prag.
– Sara do të lindë në maj. Djalë.
Hana bëri një pohim të lehtë me kokë.
– Ju uroj gjithë të mirat.
Ai priti. Ndoshta për lot, për mllef, për ndonjë shpërthim. Nuk mori asgjë prej tyre. U kthye dhe u largua.
Dera u mbyll me një klikim të butë.
Ajo qëndroi pak në korridor, pastaj u kthye në kuzhinë. Vuri sërish ujë për çaj. U ul, mori telefonin dhe hapi shënimet.
Në fund të listës, nën të gjitha pikat e tjera, shtoi një rresht të ri: të nis nga e para. Pa pikëçuditëse. Pa premtime madhështore. Thjesht si fakt.
Piu çajin, fiku dritën dhe shkoi të flinte.
Jashtë vazhdonte të binte shi, por nuk i dukej më aq i akullt.
Kaluan tre muaj. Dimri u tërhoq ngadalë dhe ia la vendin pranverës së hershme – asaj kohe kur bora ende mbetet në grumbuj të pistë anash trotuareve, ndërsa ajri nis të mbajë aromën e ujit të shkrirë dhe të tymit të parë që ngrihet nga oborret.