Aroma e mishit të pjekur që vinte nga diku jashtë qytetit përzihej me erën e lagësht të pranverës së sapoardhur.
Hana Cani ishte ulur në një kafene të vogël pranë zyrës – pikërisht në atë vend ku dikur hynte çdo të shtunë me Ledion Imerin. Tani vinte vetëm, gjatë ditëve të javës, pas orarit të drekës, kur tavolinat rrallë mbusheshin. Porosia e saj nuk ndryshonte kurrë: latte pa shurup dhe një biskotë me tërshërë. Gjëra të thjeshta, që nuk kërkonin mendim, as zgjedhje.
Sot kishte zënë vend pranë xhamit dhe ndiqte me sy një pikë uji që rrëshqiste ngadalë mbi sipërfaqen e tejdukshme. Telefoni qëndronte pranë, i kthyer me ekranin poshtë. Prej kohësh nuk kishte dridhje, as njoftime.
Dera u hap lehtë dhe brenda hyri Marsel Shala. I gjatë, paksa i përkulur nga orët e gjata para kompjuterit, por me të njëjtën buzëqeshje të çiltër që kishte pasur që fëmijë. Vendosi filxhanin e tij përballë saj dhe u ul.
– Atëherë, motër… raporti i tremujorit? – tha me një ton gjysmë shakaje.
Hana ngriti lehtë cepin e buzëve.
– Raporti është mbyllur. Apartamenti tani figuron vetëm në emrin tim. Seanca zgjati një ditë – Ledioni nuk u paraqit fare. Erdhi vetëm avokati i tij. Dëgjoi, firmosi marrëveshjen dhe kaq.
– Po makina?
– E shita. Paratë i kam futur në depozitë. Interesi nuk është i madh, por është i qëndrueshëm. Mjafton për fillim.
Marseli pohoi me kokë dhe piu një gllënjkë.
– Ai si është?
Ajo ngriti supet.
– Nuk e di me saktësi. Mami e ka parë para dy javësh në supermarket. Thotë se ishte dobësuar. Sara Shala është në muajin e tetë, mezi ecën. Ai shtynte karrocën dhe mbante sytë në tokë.
Hana heshti pak, duke ndjekur pikën që më në fund u shkëput dhe rrëshqiti me shpejtësi poshtë xhamit.
– As më vjen keq për të, – tha me zë të ulët. – Çudi, apo jo? Mendoja se do ta urreja, ose të paktën do ta mëshiroja. Por s’ka asgjë. Vetëm një zbrazëti e qetë. Si të kisha mbyllur një kapitull dhe të kisha kthyer faqen.
– Është krejt normale, – u përgjigj Marseli. – Ke jetuar dhjetë vjet me dikë që mendonte se kishte të drejtë mbi gjithçka që ishte e jotja. Tani ti ke të drejtë mbi jetën tënde. Kjo nuk është boshllëk. Është liri.
Ajo e pa në sy. Nuk kishte as gjykim, as triumf në shikimin e tij – vetëm mbështetje të qetë.
– E di, – tha pas pak, – para disa ditësh bleva një biletë. Për në maj. Për në Berat. Do të shkoj vetëm, për pesë ditë. Dua të shëtis buzë lumit, të humbas në muze, të ulem në kafene të vogla ku askush nuk e di kush jam.
– Shumë mirë, – tha ai me bindje. – Shumë, shumë mirë.
– Pastaj… – hezitoi një çast, – mendoj të regjistrohem në ndonjë kurs. Ende nuk jam e sigurt. Ndoshta dizajn interieri. Ndoshta fotografi. Diçka që e kam dashur gjithmonë, por e kam shtyrë për “më vonë”.
– “Më vonë” tani quhet sot, – ia ktheu ai butë.
– Po. Sot.
Qëndruan edhe pak në heshtje. Jashtë nisi një shi i imët pranveror – ai që nuk të lag deri në palcë, por të kujton se gjithçka është në ndryshim.
Hana mbaroi kafenë, mblodhi thërrimet e biskotës në pëllëmbë dhe i hodhi në një pecetë.
– Të ikim? – pyeti.
– Po, të ikim.
Dolën në rrugë. Shiu ishte bërë më i dukshëm, por ajo nuk e hapi çadrën. Ngriti jakën e palltos dhe eci pranë vëllait, duke lënë pikat t’i preknin fytyrën.
Te cepi i rrugës u ndal.
– Marsel.
– Hë?
– Faleminderit. Për gjithçka.
Ai pohoi shkurt, siç bëjnë burrat kur fjalët janë të tepërta. Pastaj e përqafoi lehtë mbi supe, vetëm për një çast.
– Shko në shtëpi tani, – i tha. – Mos u ftoh. Dhe… më telefono, nëse të duhet diçka.
– Patjetër.
Ajo vazhdoi rrugën vetëm. Shiu u dendësua, por nuk i bëri përshtypje. Hapat i kishte të qetë, të barabartë. Brenda saj, diçka që kishte qenë e shtrënguar për vite, po hapej ngadalë, me siguri.
Në shtëpi ndezi dritën vetëm në korridor. Hoqi pallton e lagur dhe e vari me kujdes. Shkoi në kuzhinë, vendosi çajnikun në zjarr dhe nxori filxhanin me lule kamomili – të njëjtin.
Teksa uji nxehej, iu afrua dritares. Poshtë, oborri ishte i lagur; asfalti shkëlqente nën dritat e verdha të llambave.
Diku, në një apartament tjetër, ndoshta në atë çast, Ledioni po e ndihmonte Sarën të shtrihej, po i sillte ujë, po i ledhatonte shpinën. Ndoshta i fliste me ëmbëlsi. Ndoshta edhe besonte se kjo ishte lumturia.
Ndërsa ajo qëndronte këtu – vetëm, por jo e vetmuar. Me filxhanin në duar, me avullin e ngrohtë që i prekte faqet dhe me biletën për në Berat në çantë.
Pi një gllënjkë. E nxehtë. E këndshme.
Pastaj, në qetësinë e kuzhinës, tha me zë të ulët:
– Mirë se erdhe… jetë e re.
Dhe për herë të parë pas shumë vitesh buzëqeshi sinqerisht – pa sforcim, pa pritje për miratim nga askush. Thjesht për veten.
Jashtë, shiu vazhdonte të binte pa pushim, duke larë gjurmët e së shkuarës dhe duke hapur vend për atë që do të vinte.