— Do pagën time? Që ta harxhosh për mamushen tënde të vogël? — e pyeti Klea Toplana, duke e parë shtrembër të shoqin.
Disa ditë më parë, në një lokal, Ilir Lika kishte ngritur gotën e birrës dhe i ishte drejtuar Arben Dedës me një buzëqeshje të vetëkënaqur:
— Po ju si i keni punët me lekët? Olsa Nano ma dorëzon gjithë rrogën pa diskutim, pastaj unë vendos si dhe ku shpenzohet.
Olsa, ulur pranë tij, kishte tundur kokën me miratim dhe i kishte hedhur një shikim lozonjar:
— Patjetër, zemër. Ti di të menaxhosh më mirë. Ke mendje për këto gjëra!
Arbeni ishte kthyer në shtëpi afër mesnatës. E qeshura e Ilirit dhe miratimi i Olsës i kumbonin ende në vesh. Ajo që duhej të ishte thjesht një takim pas pune, i kishte trazuar mendimet për familjen dhe rolin e tij në të.
Atëherë kishte buzëqeshur me përbuzje, por brenda ndjeu një pickim xhelozie. Prej gjashtë muajsh, Klea fitonte gati dyfishin e tij si drejtuese e përgjithshme, ndërsa ai mbetej në të njëjtin post modest, me një pagë që mezi mjaftonte. Kjo pabarazi e brente nga brenda.
— Arben, pse dukesh kaq i rënduar? — Klea doli nga dhoma e gjumit me rrobë shtëpie. — U vonove sonte.
— U takova me Ilirin, — u përgjigj shkurt, duke hyrë në kuzhinë.
Klea i përgatiti një çaj dhe u ul përballë tij. Sytë i tradhtonin lodhjen; kishte qëndruar sërish deri vonë në zyrë për një çështje urgjente me furnitorët.
— Duhet të flasim për financat, — tha Arbeni, duke mbledhur guximin.
— Çfarë ka ndodhur? Prapë makina?
— Jo! — reagoi ai prerë. — Bëhet fjalë për mamin. Është në vështirësi. Pensioni i saj është i ulët, ilaçet janë bërë të shtrenjta.
Klea u vrenjt.
— Por ne e ndihmojmë çdo muaj. Javën e kaluar i çova vetë dhjetë mijë lekë.
— Nuk mjafton! — Arbeni goditi tavolinën me grusht. — Nuk e kupton? Ajo ka punuar gjithë jetën, më ka rritur e vetme dhe tani numëron qindarkat!
— Arben, të lutem, qetësohu. Sa para duhen konkretisht?
Ai mori frymë thellë. Ishte momenti vendimtar.
— Sapo të marrësh pagën, ma transfero mua, — tha me ton urdhërues. — Do t’ia jap unë mamasë. Të gjithën. Çdo qindarkë.
Klea mbeti e ngrirë me filxhanin në dorë. Heshtja pushtoi dhomën; vetëm frigoriferi gumëzhinte lehtë.
— E ke seriozisht? — pyeti me zë të ulët.
— Plotësisht. Është më e drejtë kështu. Buxhetin familjar duhet ta drejtojë burri. Edhe babai im gjithmonë merrte rrogën e mamasë dhe s’kishte probleme.
Ajo e vendosi ngadalë filxhanin mbi tavolinë.
— Po unë? Si do ia bëj pa para?
— Do të të jap sa të duhen për shpenzimet. Aq sa të jetë e nevojshme. Por në fillim vjen nëna, pastaj të tjerat.
Të nesërmen, Klea u zgjua më herët se zakonisht. Natën nuk kishte fjetur pothuajse fare; fjalët e të shoqit i rrotulloheshin në mendje pa pushim. Vështroi Arbenin që flinte dhe mezi e njihte njeriun me të cilin ishte martuar tetë vjet më parë.
Atmosfera në mëngjes ishte e tendosur.
— E mendove? — e pyeti ai, ndërsa lyente bukën me gjalpë.
Klea pohoi me kokë.
— Po. Jam dakord.
Arbeni pothuajse u mbyt.
— Vërtet?
— Po. Vetëm se paga do të vonohet. Ka vonesa në pagesa, kriza po ndihet kudo.
— Dhe kur pritet?
— Brenda disa javësh, kështu na thanë. Do ketë edhe shpërblim. Në total rreth treqind mijë lekë.
Treqind mijë! Në mendjen e Arbenit shpërtheu një marsh fitoreje. E imagjinoi veten me një telefon të ri, me rroba të reja, ndoshta edhe një fundjavë peshkimi me shokët në Liqenin e Ohrit. Për nënën… sigurisht që do të ndahej diçka.
— Fantastike! — buzëqeshi i kënaqur. — Do ta shohësh, kështu do të jetë më mirë për të gjithë.
Ditët që pasuan ai ecte me hap të lehtë. Në zyrë u mburrej kolegëve se më në fund kishte vënë rregull në shtëpi, se tani ai ishte në krye të gjithçkaje dhe se gjërat do të funksiononin sipas rregullave që vendoste ai.