Madje arriti deri aty sa të telefononte edhe Ilir Likën për ta falënderuar për “mësimin” që i kishte dhënë.
— Të lumtë, Arben! — qeshi Iliri në anën tjetër të linjës. — Kështu veprohet! Paratë nuk duhen lënë në dorë të grave, i shpërdorojnë menjëherë për rroba e budallallëqe!
Kaloi një javë, pastaj edhe një tjetër. Entuziazmi i Arben Dedës filloi të zbehej. Padurimi po i gërryente nervat.
— Klea, ç’u bë me rrogën tënde? — pyeti një mbrëmje, me ton të tendosur.
— Ta kam thënë, është vonuar. Sipas financës, do të kalojë këto ditë.
— Po sa do të zgjasë kjo histori? — shpërtheu ai. — Nuk mund të presim pafund!
— Nuk varet nga unë, Arben. Vendimi është i drejtorisë.
Ai pranoi me dhëmbë të shtrënguar të priste edhe pak, por çdo ditë që kalonte e bënte më të acaruar. Sidomos kur nisën të vinin faturat: qiraja, interneti, telefoni. Klea i shlyente vetë të gjitha, por me një lloj ngurrimi të dukshëm, sikur po bënte diçka me pahir.
— Do të mbetesh pa para shumë shpejt — e paralajmëroi ai me një buzëqeshje të ftohtë. — Çfarë do të bësh atëherë?
— Kam kartë krediti, mos u shqetëso, — ngriti supet ajo qetësisht.
Në fund të muajit, durimi i Arbenit mori fund. Kur pa në rrjetet sociale fotografitë e Ilirit me telefonin e ri që shkëlqente në dorë, diçka brenda tij këputi. Ai vetë, ndërkohë, kishte marrë kredi për një konsolë të fundit lojërash, me bindjen se do ta shlyente sapo të hynte paga e gruas.
— KLEA! — bërtiti sapo hyri me vrull në shtëpi atë mbrëmje. — Deri kur do të tallesh me mua?!
Ajo nxori kokën nga kuzhina, krejt e qetë.
— Çfarë ka ndodhur?
— KU JANË PARATË? Ka kaluar një muaj! Po e zvarrit me qëllim, apo jo?
— Arben, ta kam shpjeguar…
— Asgjë nuk më ke shpjeguar! Thjesht nuk do të ma japësh! Kujton se jam budalla?
Klea fshiu duart në përparëse dhe doli në dhomë. Ai e ndoqi pas, duke vazhduar të bërtiste.
— Treqind mijë lekë! Ka qenë fjala për treqind mijë! Ku janë?
Ajo u kthye përballë tij, me një shikim të prerë.
— Ta themi troç, Arben. Nuk ka pasur asnjë vonesë. Rrogën e kam marrë para dy javësh.
Ai mbeti i ngrirë. Fytyra iu skuq, duart i dridheshin nga zemërimi.
— Çfarë? Ti… më paske gënjyer?
— Po. Të kam gënjyer. Dhe e di pse? Sepse doja të shihja sa larg do të shkoje për para.
— Çfarë budallallëqesh! Unë po mendoj për NËNËN time!
— Lëre këtë justifikim, — ia ktheu ajo me një të qeshur të shkurtër. — Nëna jote jeton shumë mirë me pensionin dhe me transfertat që i dërgoj unë. Madje javën e kaluar fola me të — po përgatitet për në sanatorium, biletat i ka prerë tashmë.
Arbeni u zbardh. E mbante mend që e ëma kishte përmendur diçka për pushim kurativ, por ai s’e kishte marrë seriozisht.
— Kjo s’ka rëndësi! — u përpoq të mbrohej. — Ti je GRUAJA IME! Duhet të më bindesh!
— Të të bindem? — ajo ngushtoi sytë. — Pse, sipas cilit ligj?
— Sepse kështu funksionon familja! Burri është kryefamiljari! Ai sjell bukën në shtëpi!
— Bukën? — tundte kokën ajo. — Arben, ti merr dyzet mijë lekë në muaj. Unë njëqind e njëzet mijë. Kush po e mban realisht shtëpinë?
Ai shtrëngoi grushtet.
— Si guxon të flasësh kështu! Unë të nxora nga konvikti! Këtë apartament e kanë blerë prindërit e mi!
— E blenë para martesës sonë, — ia ktheu ajo me qetësi të hekurt. — Dhe për tetë vite kam investuar po aq sa ti: rinovime, mobilim, pajisje. Nëse llogarisim drejt, gjithçka është gjysmë për gjysmë.
— IK! — ulëriu ai. — Dil nga shtëpia IME!
Një buzëqeshje e çuditshme iu shfaq në fytyrë.
— Si të duash.
Hyri në dhomën e gjumit. Arbeni dëgjoi derën e dollapit që hapej, zhurmën e valixheve. Pas pak minutash, ajo doli duke tërhequr tre valixhe të mëdha dhe i vendosi pranë derës.
— E ke seriozisht këtë? — belbëzoi ai.
— Po ti çfarë mendoje? — tha ajo me një qetësi therëse. — Vetëm se, i dashur… nuk jam unë që duhet të largohem.
— Si?!
— Të kujtohet tre muaj më parë kur ndryshuam kontratën e pronësisë? E kaluam në emrin tim. Ti vetë firmose, duke thënë se ishte më e leverdishme për taksat.
Arbeni u step. Po, kishte ndodhur. Klea i kishte folur për zbritje fiskale, për përfitime… por ai atëherë nuk kishte dëgjuar me vëmendje, i bindur se gjithçka ishte thjesht formalitet.