Arbeni e pa me sy të zgurdulluar, sikur toka t’i ishte hapur nën këmbë.
— Ti… ti e kishe menduar gjithë këtë më parë? — belbëzoi me zë të mpakur.
Klea nuk e ngriti tonin. Qëndroi e palëvizur, me sytë e ngulur mbi të.
— Jo, Arben. Nuk kam ngritur ndonjë kurth. Thjesht mora masa për veten. E pashë si po ndryshoje. Si ma hidhje sytë mbi fletëpagesën. Si i numëroje paratë e mia, sikur të ishin të tuat.
— Po ne jemi familje! — kundërshtoi ai me dëshpërim.
— Ishim, — ia ktheu ajo prerë. — Derisa vendose që unë të isha pronë e jotja. Një portofol që ecën me dy këmbë.
— JO! — Arbeni u hodh drejt saj, i përfshirë nga paniku. — S’mund të ma bësh këtë! Tetë vite kemi kaluar bashkë!
Klea u tërhoq drejt dritares, duke ruajtur distancën.
— Gjatë vitit të fundit kam duruar përbuzjen tënde. Komentet se një grua nuk duhet të fitojë më shumë se burri. Hidhërimin tënd sa herë që arrija diçka.
— Nuk kam qenë xheloz!
— Çdo herë që më rritej paga, ti bëje skenë. Thoje se shefi im kishte qëllime të tjera, se unë e arrija suksesin duke bërë lajka e aludime. Mos e moho.
— Mjaft me të kaluarën! — ai shtrëngoi kokën me duar. — Klea, të lutem… do të ndryshoj!
— Është tepër vonë. Dhe, ta dish, pothuajse duhet t’i falënderoj Ilir Likën dhe Olsa Nanon.
— Ç’lidhje kanë ata këtu?
— Donin të të bënin një shaka. Olsa më telefonoi dje, duke qeshur. Më tha se me burrin e saj kishin shpikur një histori, sikur paga ime duhej dorëzuar patjetër në shtëpi. Dhe ti e besove pa hezitim. U ktheve me vrap për të kërkuar llogari.
Arbeni mbeti si i ngrirë. I trokiste gjaku në tëmtha, pamja iu turbullua.
— Pra… ishte vetëm tallje?
— Po. Tek ata ndodh e kundërta. Iliri ia jep pagën Olsës dhe ajo menaxhon buxhetin, sepse di të bëjë llogaritë — ndryshe nga ti.
Telefoni i Arbenit filloi të bjerë. Në ekran u shfaq emri i Ilirit.
— Hape, — tha Klea ftohtë. — Le ta dëgjojmë.
Me duar që i dridheshin, ai u përgjigj.
— Alo…
— Arben! Hë, ta dha Klea rrogën? — zëri gazmor i Ilirit shpërtheu në altoparlant.
— Ilir… ti…
— Po shkrihemi së qeshuri këtu me Olsën! Ajo thotë: “Mos vallë e besoi vërtet?” Unë i thashë: “Jo, Arbeni s’është budalla!” Ajo vuri bast që ti do të ktheheshe në shtëpi për të kërkuar para. E pra, kush fitoi?
Arbeni e flaku telefonin në dysheme. Klea e mori me qetësi, e fiku dhe e vendosi mbi tavolinë.
— Ja pra, — tha ajo. — Për një shaka të trashë shkatërrove gjithçka.
— Klea… — ai u ul në gjunjë. — Më fal! Kam qenë idiot! Një idiot i vërtetë!
— Po, ke qenë budalla. Por kjo s’është thelbi. Thelbi është se nxore në pah fytyrën tënde të vërtetë: lakmitar, i vogël, ziliqar.
— Do të bëhem ndryshe!
— Jo. Nuk do të bëhesh. Dhe e di pse jam e sigurt? Sepse tashmë je zhytur në borxhe.
Fytyra e Arbenit u zbeh.
— Si… si e more vesh?
— Pashë gjërat e reja që solle në shtëpi. U interesova dhe zbulova se ke marrë një kredi personale prej dyqind mijë lekësh. Plus ke hapur një kartë krediti me limit njëqind e pesëdhjetë mijë.
— Do t’i shlyeja menjëherë! Sapo të ma jepje pagën!
— Pikërisht. Ti i ke shpenzuar paratë e mia pa i pasur ende në dorë. Bleve konsolë, pajisje elektronike… Arben, kjo është sëmundje.
Ai u shemb në karrige, me kokën mes duarve. Gjithçka po rrënohej: këstet e para pas një jave, asnjë qindarkë në llogari, shtëpia jo në emrin e tij. Gruaja që e kishte konsideruar të bindur dhe të heshtur po i dilte përpara si një njeri krejt tjetër.
— Të bëjmë një marrëveshje, — tha me zë të ngjirur. — Unë largohem, por më ndihmon me kreditë.
— Jo, — u përgjigj Klea pa lëkundje. — Asnjë lek. Borxhet i ke bërë vetë, do t’i zgjidhësh vetë.
— Por gjithçka ndodhi për shkakun tënd!
— Për shkakun tim? — ajo qeshi me ironi. — Jo, Arben. Për shkak të lakmisë dhe marrëzisë sate. I besove fjalës së parë që dëgjove, pa u ulur të flisje me mua si njeri.
Ai u ngrit me vrull, fytyra e tij e shtrembëruar nga inati dhe turpi. Fjalët i dolën si shpërthim i verbër, ndërsa për një çast u ndal, duke kërkuar diçka tjetër për të thënë, por ajri mes tyre ishte tashmë i mbushur me një përplasje që sapo kishte filluar.