— Mendon se je kaq i zgjuar? Pa mua do të përfundosh në rrugë!
— Do ta shohim, — tha Klea Toplana, duke ngritur supet me një qetësi që e tërbonte edhe më shumë. — Tani dil jashtë. Ke një orë kohë të mbledhësh gjërat e tua.
— S’ke asnjë të drejtë të më dëbosh!
— Kam më shumë se sa mendon. Ja kopja e dokumenteve të apartamentit. Ja kontrata me firmën tënde. Nëse do, shko në gjyq. Por mos harro: do të tregoj edhe për kreditë që more duke llogaritur rrogën time si garanci. Kjo quhet mashtrim, Arben. Dhe ti e di shumë mirë.
Arben Deda e kuptoi se ajo nuk po bënte bllof. Fytyra iu zbeh. Nuk kishte ku të shkonte. Te e ëma? Ajo jetonte në një garsoniere të vogël; si do t’ia shpjegonte gjithë këtë rrëmujë? Te miqtë? Pas këtij turpi?
Pa nxjerrë zë, nisi të fusë rrobat në çantë. Në kuzhinë, Klea rrinte ulur, pinte çaj me lëvizje të ngadalta, e përqendruar. Dukej sikur tetë vitet e përbashkëta nuk kishin ekzistuar kurrë; si të kishin qenë vetëm dy të njohur kalimtarë.
— Klea, ndoshta mund të…
— Jo, Arben. Mbaroi. Dil.
Ai doli në shkallë me dy çanta në duar. Dera u përplas pas tij me një zhurmë të thatë. Çelësi u rrotullua në bravë — ajo e kishte ndërruar një muaj më parë. Tani ai e kuptoi pse.
Jashtë binte një shi i imët pranvere. Arbeni nxori telefonin dhe thirri Ilir Likën.
— Alo?
— O Arben! Ç’ke që më merr në këtë orë?
— Ilir… a mund të fle sonte te ti?
— Çfarë ka ndodhur?
— Klea më nxori jashtë.
Në anën tjetër ra heshtje, pastaj një e qeshur e papërmbajtur.
— Mos më thuaj! Për atë shakanë budallaqe, apo jo?
— Po, — tha ai me zë të mpirë.
— Dëgjo… Olsa nuk është dakord. Thotë se e ke sjellë vetë mbi kokë. Më vjen keq, vëlla.
Sinjali i ndërprerjes i shpoi veshët. Arbeni provoi edhe disa numra të tjerë. Përgjigjja ishte e njëjtë: refuzim i ftohtë. Lajmi ishte përhapur mes të njohurve më shpejt se sa kishte menduar.
Në fund, u detyrua të marrë me qira një dhomë të lirë. I ulur mbi një shtrat të fortë, me çantat në këmbë, mendonte ku kishte gabuar. Treqind mijë lekët që s’i pa kurrë. Kreditë që tani i vareshin si gur në qafë. Apartamenti që e humbi për shkak të lakmisë së vet.
Telefoni vibroi. Mesazh nga e ëma: “Arben, ç’janë këto marrëzira që më shkruan Klea? Ç’para ilaçesh? Të kam thënë që po shkoj në sanatorium, çdo gjë është paguar. Ç’po bën?”
Ai e fiku telefonin. Nuk kishte asnjë justifikim.
Një muaj më vonë, divorci u finalizua. Arbeni nuk bëri asnjë përpjekje ta pengonte. Klea shiti apartamentin dhe bleu një tjetër më të vogël, por në një zonë më të mirë. Në punë, pa tensionet e përditshme të shtëpisë, nisi të shkëlqente; madje mori drejtimin e një sektori të tërë.
Arbeni mbijetonte me punë të rastësishme. Pjesa më e madhe e të ardhurave shkonte për këstet e kredive. Ende jetonte në të njëjtën dhomë me qira, ushqehej me supa të gatshme.
Një pasdite u ndesh rastësisht me Ilirin dhe Olsa Nanon në një qendër tregtare. Ata bënë sikur nuk e panë.
— Ilir! — i thirri ai.
Iliri u kthye, e pa me një buzëqeshje të shtrembër.
— Ah, Arben. Si po ja kalon?
— Mirë, — gënjeu ai.
— Bukur. Ne po nxitojmë.
Olsa as që u ndal. Vetëm hodhi një fjali mbi supe:
— Ç’rrëmujë për një shaka idiote. Klea veproi drejt.
Ata u zhdukën në turmë, ndërsa Arbeni mbeti mes njerëzve, i vetëm, i mposhtur nga iluzionet e veta për “burrërinë” dhe krenarinë boshe.
Në anën tjetër të qytetit, Klea përgatiste kafenë në apartamentin e ri. Mbi tavolinë qëndronin dokumentet e promovimit — tani drejtonte një departament të tërë, dhe paga i kishte shkuar në dyqind mijë lekë.
Telefoni ra. Numër i panjohur.
— Alo?
— Klea? Jam Arbeni. A mund të takohemi? Duhet të flasim.
— Jo, Arben. S’kemi më asgjë për të diskutuar.
— E kam kuptuar gabimin! Kam ndryshuar!
— Të lumtë. Jeto me ndryshimin tënd. Unë po jetoj pa gabimet e tua.
E mbylli telefonin dhe bllokoi numrin. Ndjeu një lehtësi të thellë.
Liria ka koston e vet. Por për të, ia kishte vlejtur.