…njëfarë gjallërie e lehtë, ajo nota e zakonshme që i paraprinte gjithmonë kërkesës kryesore.
– Sivjet si gjithmonë në korrik, apo jo? – tha ajo me ton të shpenguar. – Ua kam hedhur fjalën fëmijëve që ndoshta vijmë në Tiranë. Rei do të endet pak nëpër qytet, të shohë ndonjë universitet për aplikim.
– Arjana, – e ndërpreva butë.
– Po?
– Në fakt, për këtë doja të flisja. Këtë vit pushimet do t’i marr në korrik dhe kam menduar të vij unë në Korçë. Rreth tri javë. Nuk ke kundërshtim, apo jo? Jemi familje.
Ra heshtje.
Jo e gjatë – ndoshta tre a katër sekonda – por e dallueshme, e rëndë.
– Te… te unë? – pyeti ajo më në fund.
– Po, tek ti, – e pohova. – Prej kohësh dua ta njoh Korçën. Edhe të kalojmë kohë bashkë si duhet. Ne shihemi vetëm kur ti vjen tek ne.
– Epo… – në zërin e saj u fut një kujdes i panjohur për mua. – Këtu… s’kemi shumë hapësirë.
M’u desh të përmbahesha të mos qeshja. Apartament me tri dhoma – “s’kemi shumë hapësirë”.
– S’ka problem, – i thashë qetë. – Jam e thjeshtë. Më mjafton divani në sallon.
– Vesa, por… fëmijët janë në shtëpi, Rei me Inën…
– Arjana, – fola pa asnjë notë presioni, pa nervozizëm, – keni tri dhoma. Patjetër që gjendet një cep edhe për mua. Nuk jam tekave, gatuaj mirë, di të mbaj rregull dhe nuk bëj zhurmë. Do të shkojë gjithçka në rregull.
Një pauzë më e gjatë.
– Mirë atëherë… eja.
– Shumë mirë, – ia ktheva. – Biletën e kam prerë. Më një korrik jam aty.
Pasi e mbylla telefonin, e lashë mbi tavolinë dhe qëndrova disa minuta pa lëvizur.
Maj jashtë ishte i gjelbër e i ngrohtë, me aromë plepash. Dritani do të kthehej pas dy orësh. Duhej të ngrohja supën.
Por përpara kësaj, thjesht qëndrova ulur edhe pak.
Dritani hyri në shtëpi nga ora tetë e gjysmë, i lodhur, me një njollë të errët vajrash në mëngë.
– Fole me Arjanën? – pyeti duke hequr këpucët.
– Po.
– Dhe?
– Nuk kundërshton.
Ai shkoi në kuzhinë, mbushi një gotë me ujë. Qëndroi me shpinë nga unë.
– Vesa, – tha pas pak. – E ke seriozisht?
– Krejtësisht.
U kthye dhe më pa. Jo me inat. Ishte diçka tjetër në shikimin e tij – sikur, për herë të parë pas shumë vitesh, të më shihte si njeri më vete, jo si pjesë të zakonshme të mobilimit të shtëpisë.
– Po unë ç’do bëj vetëm?
– Do gatuash për vete, – u përgjigja. – Do lash, do hekurosësh. Gjërat që i bëj çdo ditë unë.
– Unë punoj.
– Edhe unë punoj. Njëmbëdhjetë muaj në vit. I dymbëdhjeti shkon për traditën tuaj familjare.
Heshtje.
– Nuk është e drejtë, – tha me zë të ulët.
– Çfarë saktësisht?
Nuk më dha përgjigje.
U ngrita, vura të ngroh supën me thjerrëza dhe spec të tymosur që kisha përgatitur paradite. Dritani u ul në tryezë. Hëngrëm pa folur.
Para gjumit ai tha:
– Nuk e dija që ti… nuk doje që ajo të vinte.
– Dritan, – u ktheva nga ai, – nuk kam asgjë kundër që ajo të vijë. Kam kundër faktin që ardhja e saj do të thotë se unë pushoj së ekzistuari si person dhe shndërrohem në personel shërbimi.
Më një korrik zbrita në stacionin e Korçës me një valixhe mesatare dhe çantën në shpatull.
Arjana kishte ardhur vetë për të më pritur. Fëmijët nuk i kishte marrë. Qëndronte pranë daljes, me një fustan të lehtë veror, flokët e mbledhur lart, dhe buzëqeshte. Buzëqeshja ishte e sinqertë, por në sy i lexohej një lloj përmbajtjeje, si e dikujt që është kapur në befasi.
– Erdhe, – tha ajo.
– Erdhe, – përsërita me të njëjtin ton.
U përqafuam. Pastaj ajo mori vetë valixhen time dhe më drejtoi nga makina.
Gjatë rrugës foli pa pushim – për vapën, për pluhurin e qytetit në verë, për qershitë që këtë vit ishin pjekur herët. Unë dëgjoja dhe shihja përmes xhamit.
Rrugë të gjera, pallate të vjetra pesëkatëshe përzier me ndërtesa të reja, oborre me pemë. Në pesëmbëdhjetë vjet nuk kisha qenë asnjëherë në Korçë. Tani më dukej e çuditshme: të kesh të afërm në një qytet tjetër dhe të mos e kesh vizituar kurrë. Thjesht sepse ata gjithmonë vinin tek ti.
Banesa e Arjanës ishte në katin e katërt të një pallati nëntëkatësh, në një zonë të mirë. E dija që kredinë e kishte shlyer para dy vitesh – kështu më kishte thënë Dritani. Apartament me tri dhoma dhe kuzhinë të bollshme. Rei dhe Ina rrinin në dhomat e tyre; dolën njëri pas tjetrit për të më përshëndetur, me edukatë, por pa shumë entuziazëm.
Mua më caktuan divanin në sallon.
Divan i madh, i rehatshëm, me dyshek cilësor. Vendosa valixhen në cep dhe hodha sytë rrotull.
Salloni ishte i pastër – dukej qartë që kishin bërë rregull para mbërritjes sime. Në raft ishin fotografi: fëmijët të vegjël, Arjana me ish-bashkëshortin – ajo foto nuk ishte hequr, vetëm ishte shtyrë paksa anash. Një tjetër foto: Arjana me Dritanin, të rinj, duke qeshur. Nga fundi i viteve ’90, duke gjykuar nga veshjet.
E pashë gjatë atë fotografi dhe mendova: këta të dy janë rritur bashkë, janë mbështetur për vite. Kjo është gjë e mirë. Vërtet e mirë. Vetëm se diku gjatë rrugës, unë u bëra pjesë e asaj mbështetjeje – e heshtur, e padukshme, e marrë si e mirëqenë.
– Je e uritur nga rruga? – më pyeti Arjana.
– Pak.
– Kam bërë supë, – tha ajo. – Me peshk. Ulu, ta shërbej.
Ajo e kishte gatuar vetë.
Arjana. Me duart e saj. Kishte zier supë.
U ula në tryezë pa komentuar. Vështroja si nxirrte pjatën, si mbushte lugën e thellë, si vendoste përpara meje bukë të bardhë dhe të zezë.
– Faleminderit, – thashë.
– Mos e zmadho, – bëri ajo me dorë. Por në atë gjest kishte diçka të re – jo shpërfillje, por një farë ngurrimi.
Tri ditët e para u përpoq. Gatuante vetë – jo çdo vakt, por shpesh. Pas darkës pastronte kuzhinën. Ina lante enët pa iu thënë, gjë që më habiti.
Por ajo që më çuditi edhe më shumë ishte se Arjana dukej sikur nuk dinte si të sillej me mua në këtë rol të ri. Jo në kuptimin e keq – thjesht ishte mësuar që në Tiranë ta prisnin si mysafire të nderuar, të përfshirë në ritmin e shtëpisë, të pritur me padurim.
Këtu, mysafire isha unë, dhe ajo ende përpiqej të kuptonte si të vepronte me këtë fakt. Më pyeste nëse doja çaj, por nuk ngrihej vetë ta hidhte. Thoshte se frigoriferi ishte plot dhe mund të merrja ç’të doja, por nuk e hapte ajo për të më ofruar diçka. Në ajër varej një ndjesi e lehtë pasigurie, sikur të dyja po mësonim rregulla të reja që askush nuk i kishte shkruar.