…Arjana punonte si menaxhere shitjesh në një qendër mjekësore private – një punë e mirë në dukje, por me të ardhura të luhatshme: përqindje mbi kontratat, objektiva mujore, shpërblime që vareshin nga realizimi. Në muajt e dobët, fitimet e saj mund të përgjysmoheshin pa paralajmërim.
Nuk më shqetësonte fakti që Dritani e ndihmonte financiarisht. Kjo s’ishte arsyeja e pakënaqësisë sime.
Më rëndonte diçka tjetër.
Çdo korrik, pushimi ynë shndërrohej në pushimin e dikujt tjetër.
Më bezdiste që dy javë përpara filloja të planifikoja menunë, të bëja lista të gjata pazari, të mbushja frigoriferin për pesë veta. Çdo mëngjes zgjohesha në shtatë, që mëngjesi të ishte gati para se fëmijët të zbrisnin të uritur në kuzhinë.
Më kishte mbetur në mendje një korrik i veçantë: u rrëzova me temperaturë të lartë. Arjana më solli një gotë ujë, më përkëdheli në sup dhe tha me zë të butë: “e gjora” – dhe kaq. Rreth mesditës kuzhina ishte e heshtur. Askush s’kishte gatuar asgjë. Fëmijët më shikonin me atë hutimin e atyre që nuk kuptojnë pse dreka ende nuk është shtruar.
Dritani i shihte të gjitha këto dhe i quante “jetë familjare normale”.
Në verën e dymbëdhjetë vendosa të flas.
Jo të bërtas, jo të hap luftë – thjesht të bisedoj. Ishte fund qershori. Pas darke, ndërsa ai rrinte me telefon në dorë, unë e nisa me kujdes:
– Po sikur këtë herë Arjana të vijë vetëm dy javë, jo një muaj të plotë? Kam disa punë të mia. Doja të shkoja pak te mami në Përmet…
Ai ngriti sytë nga ekrani.
– Në Përmet? Kur?
– Në korrik. Sa të jetë ajo këtu.
– Shko, pra. Unë ia dal.
Ai e mendonte seriozisht. Në kokën e tij, “ia dal” do të thoshte se do të dilte në tetë të mëngjesit për në punë, do të kthehej në tetë të darkës dhe gjithçka tjetër do të rregullohej vetë, në mënyrë misterioze.
– Dritan, kush do të gatuajë? Kush do të pastrojë? Kush do të merret me fëmijët?
– Arjana do t’i bëjë.
Heshtje.
– E ke parë ndonjëherë si “ia bën” ajo?
Ai vendosi telefonin mbi tavolinë. Më pa jo me zemërim, por me lodhje. Nuk dha përgjigje të drejtpërdrejtë.
– Vesa, ç’janë këto? Është motra ime. Një muaj në vit. S’po të kërkoj…
– Nuk më kërkon asgjë. Thjesht rri në heshtje ndërsa unë i bëj të gjitha.
– Po çfarë do nga unë? – në zërin e tij u ndje një pafuqishmëri gati fëminore. – T’i them të mos vijë? Do të mërzitet. Ne gjithmonë…
– Nuk po të kërkoj ta ndalosh. Po të kërkoj të shohësh çfarë ndodh realisht.
– E shoh.
– Jo. Ti sheh motrën që pushon. Unë shoh një grua me dy fëmijë, pas të cilëve pastroj çdo ditë dhe për të cilët gatuaj tri herë në ditë. Janë dy pamje krejt të ndryshme.
Ai heshti gjatë, ndoshta tre minuta. Vështronte telefonin pa e lexuar më.
– Do të flas me të, – tha më në fund. – Që të ndihmojë më shumë.
– Ke folur edhe më parë. Tre vjet më parë.
– Kam folur?
– Pas atij korriku kur unë isha me temperaturë dhe dreka nuk u bë. Edhe atëherë the: do të flas.
Nuk pati asnjë kundërshtim. Ose nuk gjeti fjalë, ose zgjodhi të mos i përdorte.
Atë natë qëndrova zgjuar gjatë. Pesëmbëdhjetë vjet. Pesëmbëdhjetë korrikë. Nëse i mbledh të gjithë bashkë – më shumë se një vit i jetës sime i kaluar duke gatuar, larë, hekurosur për njerëz që kishin ardhur të pushonin.
Mendova edhe sa herë kisha biseduar me veten. Sa herë i kisha premtuar vetes se vitin tjetër do të ishte ndryshe. Se Arjana do të piqej, se fëmijët do të rriteshin e do të ndihmonin, se Dritani do ta kuptonte më në fund. Por çdo verë ishte kopje e asaj të mëparshmes.
Ideja më lindi në shkurt.
Jo si vetëtimë, por si një vendim që piqet ngadalë. Fillimisht duket si shaka. Pastaj si fantazi. Derisa një ditë kupton se po mendon seriozisht për hollësitë.
Isha në metro duke shkuar në punë, po lexoja diçka në telefon dhe papritur vura re se po buzëqeshja.
Pse jo?
Jam tridhjetë e tetë vjeç. Kam pushim të akumuluar. Kam disa kursime në llogarinë time personale – para që i kam lënë mënjanë pak nga pak, për çdo rast.
Unë dhe Dritani nuk kemi fëmijë – nuk mundëm, është një histori e gjatë dhe e mbyllur prej kohësh për mua.
Dhe kam korrikun. Korrikun tim, që çdo vit ia dhuroj pushimit të dikujt tjetër.
Hapa shënimet në telefon dhe shkrova:
Të telefonoj Arjanën në maj. T’i them se do të shkoj tek ajo për tri javë.
Dritanit nuk i thashë gjë deri në prill. Jo se doja ta fshihja, por doja të sigurohesha fillimisht me veten se nuk ishte thjesht një trill. Se isha vërtet gati.
Në prill bleva biletën e trenit për në Korçë. Nisja më 1 korrik. Kthimi më 22.
Pastaj ia tregova.
Ishim në mëngjes, të dielën. Ai hante vezë të skuqura, unë pija çaj.
– Dritan, këtë vit do ta marr pushimin në korrik dhe do të shkoj te Arjana për nja tri javë.
Ai ngriti kokën, përtypi kafshatën dhe më pa me vëmendje.
– Te Arjana?
– Po.
– Përse?
– Për të pushuar. Jemi familje, apo jo?
Diçka i lëvizi në fytyrë – një hije e lehtë, si të kishte kuptuar dhe njëkohësisht të mos kishte kuptuar.
– A e di ajo?
– Do ta marr në maj. Si çdo vit.
Heshti gjatë.
– Po Arjana…
– Çfarë Arjana?
– Epo… e ka shtëpinë me tri dhoma. Ka hapësirë.
– Sigurisht, – thashë me qetësi. – Ka boll vend.
Ai u mendua sërish.
– Vesa…
– Dritan, – e pashë drejt në sy. – Vetëm një muaj në vit. Është motra jote.
E telefonova Arjanën më katërmbëdhjetë maj, rreth gjashtë e gjysmë pasdite. E dija që në atë orë ishte kthyer nga puna.
U përgjigj pas zileve të treta.
– Vesa, përshëndetje! – zëri i saj ishte energjik. – Si jeni?
– Mirë, gjithçka në rregull. Dritani është në punë. Desha të flisnim pak…
– Ah, po, – më ndërpreu ajo, dhe në zërin e saj u shfaq…