— Zonja Melihate Pano, do t’ju lutesha të dilnit jashtë, — noteri mbylli dosjen me një lëvizje të thatë dhe e vështroi me një shikim që s’linte vend për kundërshtim. — Testamenti i Luan Qosjes lexohet vetëm në praninë e bashkëshortes.
Vjehrra mbeti për një çast me buzët hapur. E bija, Drita Mullisi, bëri sikur do të ngrihej, por Melihate Pano shpërtheu menjëherë:
— Si ka mundësi? Jam nëna e tij! Kam të drejtë të di çfarë ka lënë djali im…
— Nuk keni asnjë të drejtë ligjore, — ia preu noteri, duke e kthyer dokumentin nga vetja. — Ju lutem, largohuni menjëherë nga zyra.
Teuta Marashi rrinte e ulur me duart e mbledhura në prehër. Sytë i kishte drejtuar nga dritarja, përtej së cilës prilli dukej i zymtë dhe pa ngjyrë. Gjashtë muaj më parë, Luanin e kishte rrëzuar vdekja në mes të repartit të punës, aty ku ajri mbante erë brumi dhe vaniljeje. Një tromb, kishin thënë mjekët. E menjëhershme. Ajo ende s’e kishte pranuar dot që ai nuk do të kthehej më. Megjithatë, vjehrra dhe kunata nuk pritën as zi, as kohë — e sollën këtu me nxitim.
Melihate Pano doli duke përplasur derën aq fort, sa u drodhën xhamat.
Noteri hapi zarfin me kujdes.
— Marsela Dervishi. Ju thotë gjë ky emër?
Teuta heshti. Nuk i sillte asgjë në mendje. Noteri e soditi me kujdes, si të kërkonte ndonjë reagim të fshehtë.
— Jo.
— Para një viti, bashkëshorti juaj e ka ndryshuar testamentin. Tetëdhjetë për qind të biznesit dhe të gjitha kursimet ia kalon Marsela Dervishit. Po ashtu, dy të miturve — Oltian Kovaçit dhe Sara Nushit. Ju mbetet apartamenti dhe toka e pushimit. Ndërsa nënës dhe motrës së tij u lihen disa aksione të vjetra, praktikisht pa vlerë.
Fjalët i dëgjonte, por mendja i refuzonte. Marsela. Dy fëmijë. Si ishte e mundur? Luanin nuk e kishte parë kurrë të vonohej pa arsye, nuk e kishte fshehur telefonin, nuk i kishte shmangur sytë.
— Më jepni adresën, — tha me zë të ulët.
Ai i zgjati një copë letër. Një lagje private, në periferi të qytetit. Teuta e palosi dhe e futi në xhepin e palltos.
Sapo doli, dy gratë iu sulën si grabitqare.
— Çfarë kishte aty? Sa na takon?
Ajo kaloi pranë tyre pa folur. Drita e kapi nga krahu dhe e ktheu me forcë.
— A je bërë memece? Fol!
— Thuajse asgjë, — u përgjigj Teuta, duke e parë drejt në sy. — Ju ka mbetur pothuajse asgjë.
Të nesërmen, ato u paraqitën në shtëpinë e saj. Melihate Pano u ul në divan me qëndrim gjykatësi, sikur po shpallte një vendim. Pranë saj rrinte Drita, ndërsa në tryezë një burrë me xhaketë të rrudhur që u prezantua si avokat.
— Do ta kundërshtojmë testamentin, — shpalli vjehrra. — Luan nuk ka qenë në gjendje të mirë mendore. E kanë mashtruar. Një grua e paskrupullt i ka marrë paratë, e ne duhet të rrimë e të heshtim?
Teuta qëndronte pranë dritares, pa thënë asnjë fjalë.
— Kam siguruar dëshmitarë, — tha Drita, duke nxjerrë një fletë. — Fqiu do të deklarojë se vëllai im ishte i çuditshëm muajt e fundit. Edhe një ish-punonjës i furrës do të dëshmojë se ai sillej në mënyrë të paarsyeshme, bërtiste, humbiste kontrollin.
— Me pagesë, apo jo? — u kthye Teuta më në fund.
— Ç’rëndësi ka kjo? — ngriti supet Drita. — E rëndësishme është që gjykata ta shpallë testamentin të pavlefshëm. Ti je gruaja e tij, Teuta. Ke detyrim të mbrosh kujtimin e bashkëshortit!
Teuta i hodhi sytë nga Melihate Pano, e cila rrinte e ngrirë në divan, me fytyrë të tendosur dhe buzë të shtrënguara, si të ishte gati të jepte urdhrin e radhës.