Teuta nuk e hoqi vështrimin nga fytyra e Melihate Pano-s. Ajo rrinte e ngurtë, buzët e shtrënguara fort, sytë të ftohtë si gur. Në atë shprehje nuk lexohej asnjë gjurmë zie. Vetëm një llogari e thatë, një etje për të mos lëshuar asgjë nga duart.
— Do ta mendoj, — tha më në fund Teuta, me zë të ulët.
— S’ka asgjë për të menduar! — Melihate goditi tavolinën me pëllëmbë. — Brenda javës dorëzojmë padinë. Dhe ti do të jesh me ne. U morëm vesh?
Teuta hapi derën dhe qëndroi në heshtje derisa të tre dolën jashtë.
Në prag, Melihate u kthye edhe një herë:
— Nëse na zhgënjen, s’do ta harroj kurrë.
Shtëpia pas kopshtit me qershi dukej e lënë pas dore. Çatia ishte e anuar, grilat me bojë të rënë. Teuta shtyu portën metalike që kërciti lehtë. Në oborr ishte një lëkundëse e vjetër prej gome dhe një tavolinë plastike e zbehur nga dielli. Ajo trokiti.
Derën e hapi një grua e dobët, aq sa dukej sikur drita kalonte përmes saj. Flokët i kishte mbledhur thjesht, pa grim, me rrathë të errët nën sy. Sapo pa Teutën, e kuptoi menjëherë kush ishte.
— Ju jeni gruaja e tij.
— Po.
U vështruan gjatë. Teuta kishte ardhur të përballej me një rivale arrogante. Përballë saj qëndronte një grua e lodhur, e sëmurë, që dukej sikur kishte frikë edhe nga frymëmarrja e vet.
— Hyni, ju lutem, — tha Marsela Dervishi, duke u tërhequr mënjanë.
Brenda ndihej era e ilaçeve dhe e ushqimit të thjeshtë. Në divan rrinin dy fëmijë: një djalë rreth dymbëdhjetë vjeç dhe një vajzë më e vogël. Oltian Kovaçi e nguli shikimin te Teuta dhe ajo ndjeu një të ftohtë që i përshkoi trupin. Ajo fytyrë… e kishte parë dikur, vite më parë, kur Luan Qosja ishte ende djalë i ri.
— Ai më kishte thënë se ju ishit ndarë, — foli Marsela, duke u ulur ngadalë në karrige. — Para tre vitesh. Unë e besova. Punonim në të njëjtin repart, ai vinte për kontroll. Fillimisht flisnim për gjëra të zakonshme. Ishte i sjellshëm, i kujdesshëm. Kur u përkeqësova nga shëndeti, më ndihmoi me mjekët. Pastaj… u dashurova. Mendoja se edhe ai ndiente të njëjtën gjë. Mendoja se ishim një familje.
Ajo shtrëngoi duart në prehër dhe heshti. Teuta u ul përballë saj.
— Kur e mësove të vërtetën?
— Ditën që ai ndërroi jetë. — Marsela ngriti sytë, të mbushur me turp. — Noteri më telefonoi. Nuk doja ta besoja. Ndihem fajtore… por nuk dija asgjë. Ju betohem.
Oltiani u çua dhe iu afrua Teutës. Zëri i tij ishte i qetë, por i prerë.
— A do ta merrni gjithçka me gjyq? Mamaja ka nevojë për operacion. Pa të, nuk e kalon verën. Duhet bërë në Tiranë, në një klinikë të specializuar. Nëse hapet procesi gjyqësor, do të zgjasë shumë. Ajo nuk ka kohë.
Teuta e pa djalin dhe fjalët iu mpinë. Kishte ardhur për të parë armikun. Në vend të kësaj, gjeti një grua të mashtruar dhe dy fëmijë që kërkonin vetëm një shans për të mos mbetur jetimë.
— Më duhet pak kohë, — arriti të thoshte ajo.
Kur po largohej, Marsela e thirri nga dera:
— Do të hiqja dorë nga gjithçka, po të mundja. Por nuk kam si të paguaj mjekimin. Kam vetëm fëmijët. Dhe nuk dua t’i lë vetëm në këtë botë.
Atë natë, Teuta hapi dollapët e Luanit dhe nisi të kontrollonte sendet e tij. Mes rrobave gjeti një ditar të vjetër, të harruar prej gjashtë muajsh. Faqet ishin të mbushura me shkrimin e tij.
“Si t’ia them Teutës? Ajo ma ka falur jetën e saj. Ndërsa unë jam ndarë në dy pjesë. Marsela dhe fëmijët më duhen. Por as Teutën nuk mund ta tradhtoj. Si arrita në këtë pikë, ku nuk jam në gjendje të zgjedh?”
Pak më poshtë, me shkronja më të vogla: “Marsela po dobësohet çdo ditë. Mjekët thonë gjashtë muaj, ndoshta më pak. Operacioni është shpresa e fundit. Kam frikë.”