“Kam turp… por nuk mund ta lë të largohet.”
Teuta e mbylli me ngadalë fletoren dhe mbeti ulur në errësirë. Për herë të parë pas tri javësh, lotët i rrëshqitën pa zhurmë. Jo nga zemërimi. Jo nga ndjenja e tradhtisë. Por sepse e kuptoi se e vërteta nuk ishte bardh e zi. Luan Qosja nuk kishte qenë një mashtrues i zakonshëm me një aventurë të fshehtë. Ai kishte qenë një njeri i copëtuar mes detyrimit dhe frikës, që ishte ngatërruar në zgjedhjet e veta dhe nuk kishte gjetur dot dalje.
Katër ditë më vonë, në prag u shfaqën Melihate Pano dhe Drita Mullisi. Mbanin me vete dosje të përgatitura, me fytyra të sigurta dhe buzëqeshje të ngrira.
— Firmos këtu, — tha Drita, duke hedhur padinë mbi tavolinë. — Do ta shpallim testamentin të pavlefshëm. Dëshmitarët janë gati. Avokati është i bindur se e fitojmë.
— Mos e zgjat më këtë farsë, — shtoi vjehrra, duke trokitur me gisht mbi fletë. — T’i japim fund.
Teuta mori stilolapsin. E hodhi sytë mbi dokument. Pastaj e vendosi sërish mbi tavolinë. Hapi sirtarin dhe nxori një USB të vogël.
— Janë regjistrimet nga kamerat në zyrën e Luanit, — foli e qetë. — I kishte vendosur për siguri. Duket qartë teksa harton testamentin dhe flet me noterin. Ishte plotësisht i kthjellët. Këtu është edhe ditari i tij. E ka shpjeguar pse ia la gjithçka Marsela Dervishit.
Melihate Pano u përpoq t’ia rrëmbente USB-në, por Teuta ia ndali dorën.
— Kjo është kopje. Origjinali ndodhet te noteri.
— Çfarë po bën ti? — shpërtheu Drita, duke u ngritur vrullshëm. — Po heq dorë nga paratë? Nga gjithçka?
— Do të paraqitem në gjyq si dëshmitare në mbrojtje, — u ngrit Teuta. — Do të deklaroj se Luani e mori vetë vendimin. Se e dinte ç’po bënte. Dhe se ju po përpiqeni ta mashtroni gjykatën me dëshmitarë të rremë.
Heshtja që pasoi ishte aq e thellë, sa u dëgjua makina që kaloi në rrugë.
— E tradhtove kujtimin e tij, — shfryu vjehrra, fytyra e zverdhur. — E braktise familjen. Do të mbetesh pa asgjë. Vetëm. Dhe do të pendohesh.
— Vetëm jam që ditën kur ai iku nga kjo botë, — u përgjigj Teuta me zë të ulët. — Nëse do të pendohem për diçka, do të jetë sepse nuk e njoha sa duhet.
Melihate u kthye drejt derës pa shtuar fjalë. Drita e ndoqi pas, duke bërtitur:
— Do ta çojmë çështjen në gjyq edhe pa ty! Nuk na duhesh!
— Bëjeni, — tha Teuta, duke i përcjellë me sy. — Do ta humbni. Dhe unë do t’i tregoj gjyqtarit për dëshmitarët tuaj të paguar. Besoj se kjo do t’i interesojë.
Dera u përplas fort.
Dy muaj më pas, Marsela u nis për operacionin. Teuta e ndihmoi me dokumentet, kontaktoi klinikën dhe sistemoi çdo detaj. Oltian Kovaçi dhe Sara Nushi qëndruan me gjyshen, ndërsa Teuta u shkonte çdo javë — me ushqime, me libra, me ndihmë për detyrat e shkollës.
Megjithatë, Melihate Pano e depozitoi padinë. Seanca u zhvillua brenda një dite. Teuta dëshmoi, paraqiti pamjet filmike dhe ditarin. Avokati i vjehrrës tentoi ta vinte në vështirësi, por u step kur gjyqtari kërkoi sqarime për dëshmitarët e paguar. Drita u përpoq të mbante qëndrimin, por u ngatërrua në deklarata. Padia u rrëzua. Gjykata dha edhe një vërejtje zyrtare për përpjekje për të çorientuar procesin.
Pas seancës, Melihate doli nga salla pa ia hedhur sytë Teutës. Drita ecte pas saj, duke murmuritur me mllef. Të dyja e kuptuan se kishin humbur. Dhe se shumë shpejt, në qytet do të flitej për mënyrën si tentuan t’ia hiqnin trashëgiminë një gruaje të sëmurë rëndë.