Pas asaj dite, jeta e Teuta Marashit mori sërish ritmin e vet të qetë. Ajo u kthye në punën e saj në zyrën e ndihmës sociale, në apartamentin e vogël ku mbrëmjet kalonin në heshtje dhe ku çdo gjë kishte vendin e vet. Ndonjëherë, kur errësohej dhe qyteti zhytej në qetësi, ajo nxirrte nga sirtari një fotografi të Luan Qosjes. E vështronte gjatë, sikur kërkonte të zbërthente një enigmë: a kishte dashur njeriun që ai ishte në të vërtetë, apo vetëm figurën që ai kishte ndërtuar përpara saj?
Përgjigjja nuk vinte.
Nga fundi i verës, Marsela Dervishi u kthye nga kryeqyteti. Ishte dobësuar shumë, fytyra i ishte zgjatur, por sytë i shkëlqenin — ishte gjallë. Operacioni kishte rezultuar me sukses. Mjekët kishin këshilluar terapi të gjatë rikuperimi, por shpresat ishin të mira.
Teuta shkoi t’i takonte po atë ditë. Derën ia hapi Oltian Kovaçi. Ai nuk tha asnjë fjalë; thjesht e përqafoi fort, me një seriozitet që nuk i përkiste më një djali, por një burri që kishte kaluar sprova. Nga dhoma doli Sara Nushi, e cila buzëqeshi me ndrojtje.
Marsela rrinte e mbështjellë me batanije në divan. Kur pa Teutën, lotët i rrëshqitën pa u përmbajtur.
— Faleminderit, — pëshpëriste mes ngashërimeve. — Ju kishit të drejtë të merrnit gjithçka. Mund të na linit pa asgjë… por nuk e bëtë.
Teuta u ul pranë saj.
— Bëra atë që, në fund, do ta kishte dashur edhe Luan. Gaboi rëndë që na gënjeu të dyjave. Por përpara se të largohej, u përpoq të rregullonte diçka. Nuk doja ta shkatërroja atë përpjekje të fundit.
Heshtën. Dy gra që i kishte lidhur i njëjti burrë përmes mashtrimit dhe dhimbjes. E megjithatë, nuk zgjodhën të copëtonin njëra-tjetrën.
— Nuk po kërkoj falje, — tha Marsela me zë të ulët. — Nuk e di nëse më takon. Por dua ta dini se kurrë nuk kam dashur t’ju shkatërroj jetën.
— E di, — u përgjigj Teuta me një tundje koke. — Ai e rrënoi vetë, kur vendosi të jetonte me gënjeshtra.
Vjeshta solli lajme të tjera. Melihate Pano kishte shitur banesën dhe ishte larguar tek një e afërme në një qytet tjetër. Drita Mullisi mbeti në qytet, por shmangte çdo vend ku mund të përballej me Teutën. Flitej se kërkonte punë; shpenzimet e gjyqeve dhe avokatëve i kishin lënë pothuajse pa para.
Teuta nuk ndiente as hakmarrje, as kënaqësi të ligë. Vetëm një çlirim të thellë. Ato gra dolën nga jeta e saj dhe me to u zhduk edhe hija e lakmisë që e kishte ndjekur për muaj të tërë.
Një pasdite tetori, Oltiani u shfaq në derën e saj me një tufë astersh në dorë. I zgjati me siklet.
— Mami më tha t’jua sillja. Dhe… desha t’ju falënderoj. Që nuk na e morët mundësinë për të vazhduar.
Teuta mori lulet dhe ndjeu një shtrëngim të lehtë në kraharor. Nuk ishte dhimbje. Ishte diçka më e butë, ndoshta kuptimi se edhe nga tradhtia mund të lindë dritë.
— Si është Marsela? — pyeti ajo.
— Më mirë. Mjekët thonë se do të jetojë gjatë, — buzëqeshi ai.
Ajo e përcolli deri te porta dhe e ndoqi me sy derisa u largua. Më pas u kthye brenda, vendosi lulet në një vazo dhe u ul pranë dritares.
Nuk e dinte nëse e kishte falur ndonjëherë plotësisht Luanin. Nuk ishte e sigurt nëse një ditë do ta kujtonte pa ndier therje në zemër. Por një gjë e dinte me siguri: kishte zgjedhur të jetonte pa u udhëhequr nga hakmarrja. Dhe kjo ishte zgjedhja e vetme që i jepte paqe.
Jashtë binte shi i imët, tipik vjeshte, i pandërprerë. Teuta e vështronte dhe mendonte se ndonjëherë tradhtia nuk nxjerr në pah më të keqen te njeriu, por më të mirën. Sepse vetëm kur përballesh me errësirën, kupton se kush je në të vërtetë.
Dhe ajo e kuptoi.
Ajo nuk ishte gruaja që do t’i hiqte jetën një nëne të sëmurë dhe fëmijëve të saj, edhe po ta kishte ligjin në anën e vet.
Ajo ishte tjetër njeri.