— A të ka ikur mendja fare?
Kaq. Asnjë përshëndetje, asnjë “mirëmbrëma”, as përpjekja më e vogël për mirësjellje. Që në prag të derës, drejt e në fytyrë.
Ina Kastrati ndodhej në kuzhinë, duke nxjerrë një nga një produktet nga qeset dhe duke i sistemuar në frigorifer. Një e premte krejt e zakonshme: sapo ishte kthyer nga puna, kishte kaluar nga supermarketi, kishte blerë ç’duhej për fundjavë dhe tani po rregullonte gjithçka. Duart i kishte të zëna, mendjen tek lista e gjërave për të bërë, kur papritur ra kjo fjali.
Erion Tahiri hyri në kuzhinë me celularin në dorë. Mjaftonte t’i shikoje fytyrën për të kuptuar se diçka kishte ndodhur. Jo me të. Me të ëmën. Dhe në shtëpinë e tyre kjo do të thoshte se kishte ndodhur edhe me Inën, sepse këto dy gjëra ishin bërë prej kohësh të pandara.
— Më telefonoi mami, — tha ai, duke e hedhur telefonin mbi tavolinë. — Nesër duhet të shkojë në poliklinikë, pastaj në një zyrë për dokumente, edhe diku tjetër. Ti e ke makinën, çoje.
Ina vendosi me kujdes kutinë e qumështit në raft dhe u kthye nga ai.
— Erion, nesër është e shtunë.
— Edhe?
— Kam angazhimet e mia.
Ai e pa si të kishte folur në ndonjë gjuhë të panjohur. Angazhime? Ajo? Të shtunën? Kur nëna e tij do të priste nëpër sportele?
— Çfarë angazhimesh, Ina? — në zërin e tij u shfaq ai nënçmim i lehtë, i maskuar si pyetje. — S’kishe ndonjë plan të madh.
Brenda saj diçka u përmbys ngadalë, por qartë.
— Nuk jam shoferja personale e mamit tënd.
Erioni mbeti i ngrirë.
Heshtja u zgjat. Frigoriferi gumëzhinte lehtë, nga rruga u dëgjua një bori makine. Ina nuk e uli shikimin. Edhe vetë u habit sa e qetë i doli fjalia — pa britma, pa lot, thjesht si një fakt.
— Çfarë the?
— E dëgjove shumë mirë.
Dhe prej aty gjithçka mori drejtimin e njohur.
Erioni dinte të lëndohej me elegancë — këtë Ina e kishte mësuar gjatë tetë viteve martesë. Ai nuk bërtiste, nuk përplaste dyer. Zhytej në një heshtje të ftohtë, si nëndetëse që zhduket në thellësi, dhe prej andej të shikonte me sytë e dikujt që sapo është tradhtuar nga njeriu më i afërt.
Doli nga kuzhina, u ul në sallon përballë televizorit, e ndezi dhe e la të hapur, pa e ndjekur realisht.
Ina mbaroi sistemimin e ushqimeve. Vuri ujin për çaj. Preu disa feta buke. Lëvizte me automatizëm; trupi bënte rutinën, ndërsa mendja punonte më vete.
Po mendonte për Mimoza Nushin.
Vjehrra e saj ishte një grua e fortë, 58 vjeçe, me sy kafe të mprehtë dhe një aftësi të jashtëzakonshme për të qenë gjithmonë në të drejtë — të paktën sipas versionit të saj. Ajo nuk e fyente hapur Inën. Do të ishte shumë e drejtpërdrejtë. Mimoza vepronte ndryshe: përmes Erionit, përmes komenteve të vogla, përmes telefonatave në momentet më të papërshtatshme.
“Inushka, ti je gjithmonë kaq e zënë,” thoshte me një ton ku fjala “e zënë” tingëllonte si “e ftohtë”.
Dhe Erioni e dëgjonte. Dhe i besonte. Sepse ishte e ëma.
Ina piu një gllënjkë çaj dhe hodhi sytë nga dritarja.
Punonte si menaxhere në një kompani logjistike. Orar i plotë, shpesh me orë shtesë. Makinën — një hatchback i vogël — e kishte blerë me kursimet e veta tre vite më parë. Por ky fakt, në familjen e tyre, ishte shndërruar dalëngadalë në një lloj transporti publik për vjehrrën.
Në fillim ishte sporadike. Pastaj u kthye në zakon.
“Ina, çoje mamin në treg.” Një herë.
“Ina, mami ka mjekun në anën tjetër të qytetit.” Dy herë.
“Ina, s’mund të mbajë qeset.” Tre, katër, pesë…
Dhe ajo pranonte. Se s’dukej gjë e madhe. Se ishte familje. Se çfarë kushtonte?
Por sot, brenda saj, diçka klikoi.
Në mëngjes, Erioni nuk foli. Rrinte me filxhanin e kafesë, duke lëvizur gishtin mbi ekranin e telefonit, duke bërë sikur ajo nuk ekzistonte.
Ina u përgatit pa nxitim. Veshi xhaketën, mori çantën.
— Po iki, — tha në ajër.
Asnjë përgjigje.
Zbriti poshtë.
Në parking, hapi makinën dhe për disa sekonda qëndroi ulur, me duart mbi timon. Qyteti ishte zgjuar plot zhurmë: autobusë, biçikleta, njerëz me kafe në dorë. Prill i ndritshëm, pothuaj i paturpshëm me dritën e tij pa re.
U nis drejt qendrës.
Aty ndodhej një hapësirë coworking ku shkonte ndonjëherë fundjavave, për të ndryshuar ambient. Zgjodhi një tavolinë pranë dritares, hapi laptopin, porositi një kapuçino. U përpoq të përqendrohej në raportin që duhej të dorëzonte, por mendimet i ktheheshin pas.
Celulari vibroi. Numër i panjohur.
— Inushka? — zëri ishte i butë, pothuaj i ëmbël. Mimoza Nushi. — Ku je, zemër? Erioni tha që je e lirë sot…
Ina mbylli sytë për një çast.
— Mimoza, kam punë.
— Po është e shtunë…
— E shtuna nuk është pushim për të gjithë njësoj. Sot nuk mundem.
Heshtje. Pastaj, shumë butë, me një hije lëndimi:
— Mirë, e kuptova.
Telefonata u mbyll.
Ina e la telefonin mbi tavolinë dhe pa ekranin e bardhë të laptopit. Kursori pulsonte në një rresht bosh. Jashtë, një tramvaj kaloi me zhurmë mbi shina, ndërsa një vajzë e vogël tërhiqte të ëmën nga dora, duke i treguar një vitrinë me lodra.
Ajo priste që tani të binte telefoni nga Erioni. Të fliste për egoizëm. Për faktin që “mami është vetëm”. Që “çfarë të kushton”.
Por Erioni nuk telefonoi.
Në vend të kësaj, mbërriti një mesazh. Jo prej tij. Nga një numër tjetër…