Mesazhi vinte nga një numër i panjohur — jo nga ai i Mimoza Nushit.
Vetëm tri fjalë: “Duhet të flasim.”
Ina Kastrati e mbajti telefonin në dorë për disa çaste, duke e parë ekranin sikur prej tij do të dilte ndonjë shpjegim shtesë. Pastaj shkroi shkurt: “Kush jeni?”
Përgjigjja erdhi pothuajse menjëherë.
“Quhem Klea Mullisi. E njoh bashkëshortin tuaj. Dhe mendoj se është e drejtë të dini atë që di unë.”
Ina e lexoi mesazhin një herë. Pastaj edhe një herë. E treta herë ishte më e ngadaltë. Çdo fjalë peshonte.
Gishtat i mbetën pezull mbi tastierë. Çfarë duhej të shkruante? Pyetjen “kush jeni?” e kishte bërë tashmë. Përgjigjja ishte aty. Dhe pikërisht ajo përgjigje i solli një ndjesi të çuditshme — jo dhimbje në gjoks, por një alarm të heshtur, diku më thellë, atje ku instinkti ndizet kur diçka ka kohë që nuk shkon si duhet.
Kapuçinoja pranë saj ishte ftohur. E ngriti filxhanin dhe piu një gllënjkë pa e ndier fare shijen.
Shkroi: “Ku doni të takohemi?”
Menjëherë pas dërgimit, u habit me veten. Pse nuk shkroi “gabim numri”, apo “nuk më intereson”? Pse jo “s’dua ta di”? Pse reagoi drejt e te vendtakimi?
Ndoshta sepse në të vërtetë donte ta dinte. Prej kohësh. Vetëm se nuk e kishte pranuar me zë të lartë.
Klea propozoi një kafene te Rruga e Dibrës — një vend i vogël, i qetë, ku Ina ndalej ndonjëherë për të marrë një sanduiç pas pune. Ishte rreth njëzet minuta larg me makinë.
Gjatë rrugës, telefoni vibroi sërish. Këtë herë ishte Erion Tahiri.
Ina e hodhi telefonatën.
Ai telefonoi prapë. Ajo e refuzoi sërish. Më pas i dërgoi një mesazh të shkurtër: “Jam e zënë. Flasim më vonë.”
Përgjigjja erdhi pas dhjetë sekondash. Tona e saj ishte aq thumbuese, sa Ina ndaloi në semafor vetëm për ta rilexuar me qetësi.
“Mami po pret prej një ore në poliklinikë. Shumë elegante nga ana jote. Krenoju.”
Ina e vendosi telefonin në sediljen e pasagjerit dhe nuk e preku më deri sa arriti në kafene.
Klea doli më e re nga sa e kishte imagjinuar. Rreth të tridhjetave, me flokë të çelët të mbledhur bisht, një pulovër gri e thjeshtë, pa grim të rëndë. Ishte ulur në një tavolinë në cep dhe u ngrit sapo Ina hyri brenda, sikur ta njihte prej kohësh.
— Ju jeni Ina? — pyeti me një zë të qetë.
— Po.
U ulën përballë njëra-tjetrës. Kamerieri iu afrua; Ina kërkoi ujë, ndërsa Klea çaj.
— Nuk e kam të lehtë ta nis këtë bisedë, — tha Klea, pa dramë, thjesht drejt. — Kam menduar gjatë nëse duhet t’ju shkruaja. Por pastaj mendova: nëse do të isha në vendin tuaj, do të doja ta dija.
— Flisni hapur, — u përgjigj Ina.
Klea pohoi me kokë.
— Punoj në të njëjtën fushë si Erioni. Jemi ndeshur në disa projekte gjatë dy viteve të fundit. Para rreth tre muajsh ai nisi të më shkruante. Fillimisht për punë. Pastaj… jo vetëm për punë. — Ajo ndaloi për një çast. — U përgjigja, sepse në fillim nuk e kuptova ku po shkonte. Kur e kuptova, e ndërpreva. Por nuk është vetëm kaq.
— Çfarë tjetër?
Klea hapi telefonin, kërkoi diçka dhe e ktheu ekranin nga Ina.
Ishte një bisedë e ruajtur. Ina e lexoi ngadalë: emra, data, fjali. Erioni shkruante me lehtësi, me humor, me një kujdes që ajo nuk e kishte dëgjuar prej tij prej muajsh. Pyeste “si je?”, “çfarë po lexon?”, “më trego për veten”.
Në shtëpi ai nuk pyeste kështu. Atje pyeste pse darka nuk ishte gati dhe pse Mimoza Nushi ende nuk kishte marrë dokumentet nga bashkia.
— Nuk dua t’ju lëndoj, — tha Klea me zë të ulët. — Edhe unë kam qenë dikur në një situatë të ngjashme. Prandaj po ju flas.
Ina ia ktheu telefonin. Mori gotën me ujë dhe piu një gllënjkë të vogël.
— A e di ai që më keni shkruar?
— Jo.
— Mirë.
Heshtje. Në tavolinën pranë qeshnin disa të rinj; dikush tregonte një histori dhe të tjerët shpërthenin në të qeshura. Një pasdite e zakonshme e së shtunës.
— Ka edhe diçka tjetër, — shtoi Klea, këtë herë më e kujdesshme. — E mora vesh rastësisht. Ai po kërkonte apartament. Jo me qira. Për blerje. I vetëm.
Ina e vendosi gotën ngadalë mbi tavolinë.
— Kur?
— Rreth një muaj më parë. Ndoshta pak më shumë.
Kur u kthye në shtëpi ishte ora tre e pasdites.
Erioni ishte aty, i ulur në kolltuk. Kur ajo hyri, ai e pa me një shprehje sikur të ishte kthyer nga një udhëtim i gjatë.
— Ku ishe? — pyeti.
— Kisha punë.
— Çfarë pune, Ina? — u ngrit menjëherë. Në lëvizjen e tij kishte tension, si te dikush që e ka mbajtur veten gjatë dhe tani po shpërthen. — Mami priti në poliklinikë, pastaj shkoi vetë me autobus në bashki. E kupton? Vetë! Me tensionin që ka!
— Erion, — tha Ina me qetësi të prerë. — Mjaft.
— Mjaft çfarë? A e kupton si duket kjo nga jashtë?
— Nga jashtë i kujt? Nga jashtë i mamit tënd?
— Nga jashtë i çdo njeriu normal! — zëri iu ngrit. Në britmë kishte mllef të grumbulluar, një presion të vjetër që ajo e njihte mirë. Por çuditërisht, Ina ndjeu qetësi. Si para një vendimi të madh. — Ti mendon vetëm për veten. Gjithmonë. Sepse ajo paska makinë, kjo s’do të thotë që mund të sillesh sikur të tjerët s’kanë rëndësi!
— Cilat “të tjerët”, Erion?
— Nëna ime!
— The “të tjerët”. Shumës, — tha ajo dhe kaloi pranë tij drejt kuzhinës, duke vendosur çantën mbi karrige. — Po shihje apartamente?
Ra heshtje.
Ajo u kthye. Ai qëndronte në pragun e kuzhinës. Fytyra i kishte ndryshuar; skuqja nga inati ishte zbehur, dhe tiparet i ishin ngrirë.
— Çfarë the?
— Apartamente. Për blerje. Vetëm. Rreth një muaj më parë. — Ina e vështroi drejt në sy. — Po planifikon të largohesh pa më thënë?