Erion heshti për disa çaste. Pastaj, pa e ngritur zërin, pyeti:
— Kush ta tha?
Në atë pyetje nuk kishte as mohim, as habi, as indinjatë. Jo “s’është e vërtetë”, jo “po çfarë thua”, por vetëm: “kush ta tha?”. Dhe mjaftoi.
Ina Kastrati lëvizi kokën ngadalë, si dikush që sapo ka marrë përgjigjen që e kishte frikë prej kohësh.
— E kuptova, — tha me zë të ulët.
— Ina, prit, të lutem…
— Jo tani.
Ajo mori çantën, doli në korridor dhe veshi xhaketën pa nxitim, me lëvizje të qeta.
— Ku po shkon? — ai e ndoqi pas. Në zërin e tij nuk kishte më nervozizëm; kishte një dridhje të lehtë, si pasiguri.
— Duhet të mendoj. Vetëm.
Dera u mbyll pas saj.
Në shkallë mbretëronte qetësi. Ashensori, si zakonisht fundjavave, ishte jashtë funksionit. Zbriti ngadalë, duke mbajtur parmakun, ndërsa në mendje i jehonin fjalët e Klea Mullisit, thënë pak para se të ndaheshin te kafeneja:
— Nuk e di çfarë do të vendosni ju të dy. Por më dukeni si njeri që di ta përballojë.
Atëherë Ina vetëm kishte buzëqeshur lehtë. Tani, kur doli në rrugë nën diellin e shndritshëm të prillit, që dukej pothuaj i pavend për situatën, një mendim i mprehtë i kaloi nëpër kokë: a është në dijeni Mimoza Nushi? Për apartamentet, për planet e të birit?
Me gjasë, po. Prej kohësh.
Dhe kjo e ndryshonte thelbin e gjithçkaje.
Ina u ul në makinë dhe nuk e ndezi motorin. Qëndroi aty, me duart mbi timon, duke vështruar pallatin përballë — një ndërtesë e zakonshme pesëkatëshe, rroba që valëviteshin në ballkone, një biçikletë e mbështetur te hyrja. Jeta vazhdonte si zakonisht. Asgjë e jashtëzakonshme.
Nxori telefonin dhe i shkroi Kleas: “Mund të takohemi sërish? Kam nevojë të sqaroj disa gjëra.”
Përgjigjja erdhi shpejt: “Nesër, në të njëjtin vend.”
Më pas hapi aplikacionin bankar. Llogaria e përbashkët — ajo që e kishin hapur tre vjet më parë “për shpenzimet e shtëpisë”. Shuma ishte aty, e pandryshuar. E njëjta shifër që kishte parë dhjetëra herë. Por këtë herë e soditi gjatë, sikur ta shihte për herë të parë.
Pastaj telefonoi nënën e saj.
Jo për t’u ankuar. Vetëm për të dëgjuar një zë të njohur.
Dy javët që pasuan rrëshqitën me një normalitet të rremë. Në mëngjes puna, në mbrëmje shtëpia, darka, disa fjali të shkurtra pa peshë. Pas bisedës për apartamentet, Erioni dukej sikur ishte çliruar; Ina nuk e shtyu më me pyetje, nuk kërkoi shpjegime, dhe ai, me sa duket, vendosi se stuhia kishte kaluar.
Gabim.
Ina u takua edhe dy herë me Klea Mullisin. Pyeti me qetësi, sistemoi faktet si të ishte duke analizuar një projekt pune. Klea foli vetëm për atë që dinte me siguri, pa hamendësime, pa dramatizime. Pikërisht kjo e bëri të besueshme.
Pamja që doli ishte e thjeshtë dhe e pakëndshme.
Gjashtë muajt e fundit, Erioni kishte transferuar shuma të vogla në një llogari më vete. Jo nga ajo e përbashkëta drejtpërdrejt, por nga karta personale, e cila, herë pas here, mbushej edhe nga buxheti familjar. Apartamentin e kishte parë në një zonë të re, në skajin tjetër të qytetit. Agjenti imobiliar ishte i njohur i Mimoza Nushit.
Mimoza ishte në dijeni. Ndoshta edhe nismëtarja.
Këtë Ina e kuptoi kur iu kujtua një bisedë e rastësishme gjashtë muaj më parë. Vjehrra kishte thënë, me ton të butë: “Erioni meriton një jetë të qetë.” Atëherë nuk i kishte dhënë rëndësi. Tani pyeste veten: çfarë do të thoshte “e qetë”? Një jetë pa një grua që nuk pranon ta shoqërojë nëpër klinika?
Me sa duket, po.
Në javën e tretë, Ina caktoi takim me një juriste. Zyrë e rregullt në një qendër biznesi, një grua e re me sy të drejtpërdrejtë dhe fjalë të kursyera. Ina shpjegoi situatën pa emocion, me qartësi. Juristja mbajti shënime dhe pastaj pyeti:
— Makina është blerë para martesës apo me të ardhura personale?
— Me kursimet e mia. Ishim të martuar, por paratë i kisha veçmas.
— I keni dokumentet?
— Po.
— Mirë. Tani të flasim për llogarinë e përbashkët dhe pasurinë tjetër…
Biseduan më shumë se një orë.
Kur doli, Ina kishte në çantë një listë dokumentesh për t’u mbledhur. E vendosi dosjen në sediljen e makinës dhe, për herë të parë pas javësh, ndjeu një lloj lehtësimi.
Jo gëzim. Por qartësi. Kur e di çfarë duhet bërë, frymëmarrja bëhet më e lehtë.
Biseda me Erionin ndodhi të mërkurën në mbrëmje.
Ajo nuk ngriti zërin. As nuk derdhi lot. Thjesht vendosi mbi tavolinë një printim — ekstraktin e kartës së tij personale, të cilin ai, nga pakujdesia, e kishte lënë të hapur në tabletin e përbashkët një muaj më parë, dhe që ajo e kishte parë rastësisht kur po mbyllte dritaren e shfletuesit.
Nuk tha asgjë. Vetëm e la fletën dhe u zhvendos pranë dritares.
Erioni e lexoi gjatë. Pastaj ngriti sytë.
— Ina…
— Mos, — tha ajo me qetësi. — E dimë të dy. Pa skena.
Ai u përpoq të shpjegonte: se “vetëm po mendonte”, se “asgjë s’ishte vendosur”, se “nuk është ashtu si duket”. Ina dëgjoi pa e ndërprerë. Ai fliste, ngatërrohej, niste nga e para. Zëri i tij ishte i hutuar — jo i ashpër, jo i ftohtë, thjesht i kapur në befasi.
Më në fund heshti.
— Ke qenë te juristja, — tha. Nuk ishte pyetje.
— Po.
Heshtje e rëndë.
— Çfarë do të bëjmë tani?
— Do të largohesh ti, — u përgjigj Ina. — Apartamenti është blerë para martesës. Është në emrin tim. E di shumë mirë si funksionon; mund të këshillohesh edhe vetë, nëse do.
Erioni u ngrit ngadalë, eci disa hapa nëpër dhomë. U ndal pranë saj, pranë dritares — aq afër sa dikur, por mes tyre tani kishte diçka të dendur, të padukshme dhe të pakthyeshme.