— Mimoza Nushi gjithmonë e ka thënë që kështu do të mbaronte, — foli ai papritur, me zë të ulët.
— E di, — ia ktheu Ina qetë.
Ai u kthye nga ajo dhe për herë të parë pas shumë kohësh e vështroi pa nervozizëm, pa atë shikimin e ngushtuar që e kishte bërë të huaj. Thjesht e pa. Në fytyrën e tij kishte një lodhje të thellë, një rraskapitje që dikur do ta kishte prekur. Tani, përkundrazi, vetëm sa e bëri më të bindur se kishte vepruar drejt.
— Më fal, — tha ai më në fund.
— Shko te mamaja jote, — u përgjigj Ina pa asnjë grimcë mllefi.
Të nesërmen, telefoni i saj ra. Ishte Mimoza Nushi.
Ina e hapi pa hezitim.
Vjehrra nisi me fjali të përgjithshme: familja kërkon përkushtim, të rinjtë nuk dinë më të durojnë, ajo vetë ka dashur gjithmonë vetëm të mirën. Zëri i saj ishte i butë, pothuajse përkëdhelës; ajo dinte ta mbështillte fjalën me mjaltë — këtë Ina ia pranonte.
— Zonja Mimoza, — e ndërpreu Ina. — A ishit në dijeni për apartamentin?
Në anën tjetër u krijua një boshllëk.
— Erioni më kërkoi mendim, po. Por unë nuk…
— Ju e ndihmuat me agjentin imobiliar.
Heshtja që pasoi foli më shumë se çdo shpjegim.
— Kam dashur më të mirën për tim bir, — tha më në fund Mimoza, me atë tonin e lënduar që Ina e njihte përmendësh.
— E kuptoj, — u përgjigj Ina. — Por që nga sot, unë nuk jam më në listën e njerëzve që mund t’i përdorni si shofer personal apo për të vendosur si duhet të jetojnë. Ju uroj gjithë të mirat.
Dhe mbylli telefonin.
Një javë më vonë, Erioni u zhvendos te e ëma. Dy valixhe dhe një shprehje hutimi në fytyrë — si dikush që s’e kupton si përfundoi pikërisht aty. Llogarinë e përbashkët e ndanë zyrtarisht, përmes noterit. Shuma nuk ishte e madhe; madje më e vogël nga sa ai kishte llogaritur. Një pjesë kishte shkuar për avokaten, një pjesë Ina e kishte kaluar në llogarinë e saj personale, krejtësisht sipas ligjit, përpara se të paraqiste kërkesën për divorc.
Kur ai tentoi të pretendonte se “edhe makina është e përbashkët”, dokumentet që Ina kishte mbledhur me kujdes e rrëzuan menjëherë pretendimin. Juristja kishte punuar pastër.
Apartamenti mbeti i Inës.
Edhe makina po ashtu.
Erioni u detyrua të merrte një shtëpi me qira — jo atë që kishte parë me agjentin e rekomanduar nga Mimoza. Ajo marrëveshje dështoi: kursimet që ai kishte lënë mënjanë nuk mjaftonin për pagesën fillestare, dhe banka, pa të ardhurat e një bashkëshorteje, ofronte shumë më pak kredi nga sa kishte parashikuar ai.
Edhe Mimoza, me sa dukej, nuk e kishte menduar një përfundim të tillë. Ajo ishte mësuar të hartonte plane pa u ndalur te pasojat. Tani pasojat ishin konkrete: djali në një garsoniere me qira, pa komoditetin e dikurshëm, pa shtëpinë e sistemuar që për tetë vjet e kishte mbajtur Ina.
Vizitat në poliklinikë, dokumentet, radhët në institucione — të gjitha ato që Ina i kishte marrë mbi vete — tani u kthyen sërish në barrë personale të Mimozës.
Në maj, Ina vendosi të ndryshonte dhomën e gjumit.
E kishte menduar prej kohësh, por gjithmonë dilte diçka: mungesë kohe, ose Erioni që thoshte se “është mirë kështu”. Tani askush nuk e pengonte. E shtyu krevatin drejt dritares, vendosi një tavolinë të vogël pune pranë murit dhe mbi të një raft me librat që prej dy vitesh rrinin të mbyllur në kuti.
Pasi mbaroi, përgatiti kafe, u ul pranë dritares dhe hapi një roman.
Jashtë zhurmonte qyteti. Rrezet e diellit përkëdhelnin faqet. Nga poshtë vinte një e qeshur e lirë, verore.
Ina lexonte dhe ndiente se qetësia në apartament kishte marrë tjetër ngjyrim. Nuk ishte më ajo heshtja e pritjes — pritje për hapin e çelësit, për një telefonatë, për një kërkesë tjetër.
Ishte thjesht heshtje. E saja.
Dhe kjo e mbushte me lehtësi.
Në qershor, Klea Mullisi i shkroi papritur.
“Si je?”
Ina buzëqeshi dhe u përgjigj pa zbukurime: “Mirë. Për herë të parë pas shumë kohësh — vërtet mirë.”
U takuan po atë javë, por jo në kafenë e vjetër. Zgjodhën një vend pranë lumit, me verandë dhe pamje të hapur. Porositën verë dhe folën gjatë — jo për Erionin, as për të kaluarën. Thjesht si dy njerëz që zbulojnë se janë në të njëjtën gjatësi vale.
Kur u ngritën për t’u larguar, Klea tha:
— Kisha frikë se mos e merrje keq. Se mos më keqkuptoje.
— Jam e lumtur që më shkrove, — tha Ina.
Dhe ishte e sinqertë.
Nga Erioni vinin herë pas here mesazhe të shkurtra, vetëm për çështje praktike — dokumente, ndonjë i njohur i përbashkët. Ina përgjigjej po aq shkurt, me mirësjellje dhe pa asnjë tepricë. Një mbrëmje ai dërgoi një fjali të vetme: “Kam gabuar.” Ajo e lexoi, mendoi pak dhe nuk reagoi. Jo nga inati. Thjesht disa fjali mbërrijnë shumë vonë për të ndryshuar diçka.
Mimoza nuk telefonoi më.
Në korrik, Ina mori dy javë pushim dhe u nis vetëm, pa plan të qartë — një çantë shpine dhe një biletë vajtjeje. Një qytet i vogël bregdetar, rrugica të vjetra, aroma e detit dhe e kafesë në mëngjes. Shëtiste, lexonte, flinte sa të donte.
Ditën e katërt kuptoi se nuk e kishte menduar shtëpinë asnjëherë.
Ishte një ndjesi e re — e lehtë, thuajse pa peshë. Si kur diçka që të ka shtypur për vite zhduket papritur, dhe vetëm atëherë e kupton sa rëndë ka qenë.
Në agim fotografoi detin — rozë, të qetë, të pafund — dhe e vendosi si sfond në telefon.
Thjesht për të kujtuar.
Në vjeshtë u regjistrua në një kurs që e kishte shtyrë prej vitesh. Pas pune udhëtonte në anën tjetër të qytetit, kthehej e lodhur, por ndryshe nga më parë — një lodhje që kishte kuptim.
Makina vazhdonte të ishte e parkuar poshtë pallatit.
Ina hipte në timon dhe shkonte atje ku vendoste vetë: në punë, në kurs, te e ëma, në dyqan.
Aty ku dëshironte.
Dhe kështu duhej të ishte.