— Ma shpjego njëherë si njeri, Arlind: jam gruaja jote apo thjesht një shtojcë e kartës sate bankare? — shpërtheu Fjolla, duke e hedhur telefonin mbi tavolinë aq fort sa luga trokiti në filxhan.
Arlindi mbeti në vend me qesen e qumështit në dorë, sikur të ishte kapur në flagrancë për ndonjë faj të vogël familjar, jo në kuzhinën e shtëpisë së tij me qira.
Garsoniera ishte e ngushtë, me mure që mbanin erë herë qepësh të skuqura, herë bojë të vjetër radiatori. Në pragun e dritares ftohej byreku me mollë, në lavaman rrinin dy pjata të palara, ndërsa llamba mbi tryezë ndizhej vetëm nëse e prekje lehtë me dorë. Një lloj romantike me buxhet minimal.
— Fjollë, pse e nis menjëherë me sulm? — tha ai i lodhur, duke e lënë qumështin mbi tavolinë. — Mami thjesht pyeti nëse mund t’i ndihmojmë. Pyeti, nuk na vuri thikën në fyt.
— Po, sigurisht, — ia ktheu ajo me një buzëqeshje të ftohtë, duke kryqëzuar krahët. — Mimoza ka talent të rrallë: e formulon “pyetjen” në mënyrë të tillë që të vjen turp të mos shesësh edhe veshkën, vetëm që të mos dukesh nuse mosmirënjohëse.
— Mos e tepro, — u vrenjt Arlindi.
— Unë po e teproj? — sytë e Fjollës mbetën të akullt. — Sot bëhet një muaj që jetojmë zyrtarisht si burrë e grua. Bëra byrek, nxora bllokun, doja të flisnim si njerëz për kursimet për shtëpinë tonë. Ndërkohë, buxheti ynë i parë familjar paska marrë rrugën drejt Mimozës.
Arlindi kaloi dorën mbi fytyrë dhe u ul në stol.
— Babait ia kanë vonuar rrogën. U duhen tridhjetë mijë lekë për dy javë. Do t’i kthejnë.
— Ja ku jemi, — Fjolla preku me gisht tavolinën. — Kjo është fjalia nga e cila tek komeditë fillon humori, ndërsa te ne, kam frikë, nis drama e gjatë shtëpiake.
— Janë prindërit e mi, — tha ai më zë të ulët. — Jo të huaj.
— Po unë çfarë jam? — ajo e pa drejt në sy. — Bashkëshorte? Partnere? Apo një njeri i rehatshëm me rrogë të qëndrueshme dhe llogaritëse në dorë?
Në shikimin e tij u përzien fajësia dhe bezdisja.
— Pse reagon kaq ashpër? Nuk po kërkoj për vete.
— Pikërisht, — u përgjigj ajo thatë. — Për vete s’ke kërkuar kurrë. Gjithmonë për dikë tjetër: për prindërit, për rrethanat, për universin që, i shkreti, s’i paska bërë mirë llogaritë.
Fjolla hapi bllokun ku kishte renditur shpenzimet me kujdes: qiraja, dritat, ushqimet, transporti.
— Shiko këtu, — trokiti me thua mbi shifrat. — Vetë the: jetojmë thjesht, pa teprime, lëmë mënjanë nga njëzet mijë lekë çdo muaj dhe pas dy vitesh bëjmë pagesën fillestare për apartamentin tonë. Plan i bukur, i pjekur. U mallëngjeva gati. Kaluan dy muaj dhe ja ku jemi: “Fjollë, janë prindërit”.
— Do t’i kthejnë, — këmbënguli ai.
Ajo heshti pak, pastaj nxori frymën me forcë.
— Mirë. Një herë. Por vetëm një herë. Pas dy javësh paratë kthehen në llogari. Unë nuk harroj, mos e llogarit si gjë të kaluar.
— Faleminderit, — tha ai i lehtësuar, duke u zgjatur t’i kapte dorën. — Je më e mira.
— Mos nis me sheqerosje, — ia hoqi dorën. — Për vanilje reagoj vetëm te byreku.
Atë mbrëmje ai bëri transfertën. Dyzet mijë lekët që kishin mbledhur u shkrinë në dhjetë. Fjolla nuk foli. Por ndjeu sikur kishin hapur një derë që më pas s’mbyllej dot pa levë hekuri.
Kaluan tre javë dhe paratë nuk u kthyen.
Një javë më vonë, Arlindi hyri në shtëpi me atë shprehje që i dridhte nervin në qepallë.
— Mos më thuaj që prapë, — tha ajo nga soba, pa u kthyer.
— Fjollë… — nisi ai me zë fajtor.
— E dija, — tha ajo. — Çfarë ndodhi tani? Fundi i botës? Inflacioni? Apo Iliri u kujtua papritur për kredinë?
— Ka vërtet kredi, — tha ai me zë të ulët. — Është me vonesë. Duhen urgjent edhe dyzet mijë lekë, ndryshe do t’i shtohen penalitete.
Fjolla fiku sobën dhe u kthye nga ai.
— Pra, tridhjetat janë zhdukur diku në mjegull dhe tani kërkohen edhe dyzet të tjera?
— E di si duket…
— Jo, nuk e di, — e ndërpreu. — Sepse po ta dije, do t’u thoshe vetë: “Na vjen keq, nuk mundemi.” Por ti vjen tek unë me atë pamjen e qenushit të lagur dhe pret të shtrihem si qilim.
— Mos fol kështu për prindërit e mi, — tha ai prerë.
— Atëherë le të mos sillen në mënyrë që të më detyrojnë të zgjedh fjalët me kujdes, — ia ktheu ajo.
Ai u ul përballë saj.
— Nuk di t’u them jo. Më rritën, më shkolluan, bënë gjithçka për mua.
— Dhe tani po marrin mbrapsht investimin? — buzëqeshi ajo hidhur. — Me interes?
Ai heshti.
— Mirë, — tha ajo e rraskapitur. — Edhe kjo herë e fundit. E fundit, Arlind. Nuk po bëj shaka. Herën tjetër do të kemi një bisedë shumë serioze.
— Po, po, e fundit, — pohoi ai shpejt.
Fjolla e kuptoi që “herë e fundit” në martesë tingëllon si “hyj e dal shpejt në dyqan” para festave: të gjithë e dinë që nuk është e vërtetë, por prapë e thonë.
Më pas gjithçka nisi të rrëshqiste në të njëjtën brazdë. Mimoza telefononte me një rregullsi pothuajse zyrtare, sikur në kalendar të kishte shënuar: “T’u kujtoj të rinjve se janë fond rezervë”.
Njëherë njëzet e pesë mijë për makinën.
Pastaj pesëmbëdhjetë “deri në rrogë”.
Herë tjetër tridhjetë për të mbyllur një “çështje urgjente”.
Dhe gjithmonë urgjencë, gjithmonë e domosdoshme, gjithmonë me premtimin se do të ktheheshin.
Fjolla hapi një llogari më vete, të fshehtë — jastëkun e saj të sigurisë. Hidhte aty nga dy, tre, pesë mijë lekë sa herë mundej. Jo nga teprica, por nga instinkti i kthjellët: kur varka merr ujë, duhet të dish ku është shpëtimorja.
Një mbrëmje, ajo vendosi përpara Arlindit bllokun me shënime dhe disa fletë të printuara nga banka, gati për një bisedë që nuk mund të shtyhej më.