Fjolla i shtyu drejt tij fletët e bankës dhe faturën e dyqanit, ku edhe pula tashmë shitej me çmim sikur të ishte ushqyer me arra e bajame.
— Të lutem, pa dramë dhe pa atë shikimin tënd sikur po të akuzoj për tradhti, — tha ajo qetësisht. — Në tetë muaj u kemi dhënë prindërve të tu dyqind e tridhjetë mijë lekë. Dyqind. E tridhjetë. E kupton që kjo është pothuajse paradhënia që nuk e bëmë kurrë për shtëpinë tonë?
Arlindi u tendos menjëherë.
— Po i numëron sikur t’i kem marrë fshehurazi nga xhepi yt.
— Jo, — ia ktheu ajo me ton të sheshtë. — Po t’i kishe vjedhur, do ishte më e thjeshtë. Do kishte ligj, denoncim, fajtor e viktimë. Këtu kemi martesë, dashuri dhe falimentim vullnetar me sloganin “janë prindërit”.
— Ata janë në hall.
— Edhe ne jemi, — ia preu Fjolla. — Apo këtë nuk e sheh mes transfertave?
— Mos e kthe në skenë, të lutem.
Ajo qeshi lehtë, por pa humor.
— Shumë mirë. Atëherë flasim thatë: nga nesër, asnjë lek për askënd pa vendim të përbashkët. As për mamin, as për babin, as për ndonjë kushëri të tretë nëse i çahet tubi i ujit në fshat. Kaq. Vijë e kuqe.
— Po më vendos në mes, — tha ai më ulët.
— Jo. Ti më ke vendosur mua aty prej një viti. Ti nuk di t’u thuash “jo”, pastaj vjen këtu me kërkesën. Nëse pranoj, ti je djali i mirë. Nëse refuzoj, unë bëhem zemërgur. Skemë perfekte, sinqerisht.
Ai u ngrit vrullshëm; stoli gërvishti dyshemenë.
— Ti s’e kupton çfarë është familja.
— E kuptoj shumë mirë, — tha ajo. — Familje do të thotë të mbrosh shtëpinë ku jeton, pastaj të shpëtosh botën. Ne jemi me qira, me plane të hedhura në kosh dhe me “prit edhe pak”.
“Prit edhe pak” ishte bërë refreni i Arlindit. Prit muajin tjetër. Prit sa të rregullohet babi. Prit sa të dalë mami nga ngërçi. Prit sa të shkojë çdo gjë në vend.
Pastaj erdhi lajmi që askush nuk e pret mirë: e pushuan nga puna.
U kthye në mesditë, i zbehtë, me një kuti kartoni në duar. Brenda ishin filxhani me logon e kompanisë, karikuesi, disa letra dhe kaçavida e tij e preferuar, që e merrte me vete sikur të mos ishte inxhinier, por njeri që mund të riparonte botën me dorë.
— Mbaroi, — nxori me vështirësi. — Më hoqën nga lista.
Fjolla nuk e zgjati. E përqafoi, e uli në karrige, i bëri çaj.
— Do gjesh diçka tjetër, — i tha butë. — Nuk je njeriu më i paaftë në planet, edhe pse ndonjëherë përpiqesh të dukesh i tillë.
Ai buzëqeshi dobët.
Muaji i parë ajo e mbajti me forcë. Edhe të dytin. Në të tretin, lodhja filloi t’i tingëllonte brenda si kambanë. Rroga e saj shkonte për qiranë, ushqimet, biletat e urbanit, shpenzimet e përditshme. Mbi të gjitha, për ankthin e përhershëm. Kursente deri në absurditet.
“Shkëlqyeshëm, Fjolla, — mendonte duke parë xhupin e vjetër të dimrit, që meritonte pension. — Jeton si heroinë seriali për gra të forta. Të mbetet vetëm të lash qeset plastike dhe e plotëson figurën.”
Në këtë periudhë, kur çdo lek numërohej, telefonoi sërish Mimoza.
Arlindi foli në korridor, por në apartamentet e vjetra sekretet janë po aq sekrete sa aroma e peshkut të skuqur.
— Mami, jam pa punë… — pëshpëriste. — Edhe Fjolla s’po noton në para… Si t’ia them?… Mami, mos fillo…
Pas pak hyri në kuzhinë.
— Fjollë…
— Sa? — pyeti ajo pa ngritur sytë.
— Njëzet mijë. Çatia në shtëpinë e fshatit po pikon.
Ajo vendosi pirunin ngadalë.
— Frigoriferi ynë është gjysmë bosh. Këpucët e mia futin ujë. Ti je tre muaj pa punë. Por, sigurisht, çatia e shtëpisë së pushimit është emergjencë kombëtare.
— Është pronë, — u përpoq ai seriozisht. — Po s’e rregulluan tani, do kushtojë më shtrenjtë.
— Atëherë le ta shesin pronën, — tha ajo. — Qenka kaq e vlefshme.
— Po tallesh?
— Jo. Për herë të parë jam realiste.
Ai u afrua.
— Të lutem, ndihmoji tani. Do t’i kthejnë. Do gjej punë. Do rregullohet çdo gjë.
— Këtë e kam dëgjuar me variacione të ndryshme, — tha ajo thatë. — Mund të hapësh kurs online: “Si të premtosh të njëjtën gjë me fjalë të reja”.
Megjithatë, paratë i dha. Jo nga besimi, por nga ai refleksi i brendshëm që i pëshpëriste: “Po sikur këtë herë të jetë e fundit?”
Një javë më vonë ai u kthye përsëri me të njëjtën shprehje faji.
— Mos u nxeh menjëherë…
— Jam duke u nxehur në heshtje që nga mëngjesi, — ia ktheu ajo. — Çfarë ka tani?
— Babai përplasi makinën. Duhet ta rregullojë. Tridhjetë mijë lekë.
Ajo u kthye ngadalë dhe e pa aq ftohtë sa ai bëri një hap pas.
— Thuaje edhe një herë.
— Tridhjetë mijë.
— Nga do t’i nxjerrim? Nga ajri? Nga nervat e mia? Apo të dal në lagje me pankartë: “Mbledh fonde për të rritur që nuk dinë të jetojnë me aq sa kanë”?
— Mendoja se mund të marrësh borxh.
— Borxh? — ajo qeshi me ironi. — Pra, unë duhet të hyj në detyrim që prindërit e tu të mos përballen me pasojat e zgjedhjeve të tyre?
— Mos fol kështu!
— Si të flas? Me poezi? — iu afrua ajo. — Mimoza telefonon, Iliri përplaset, dhe unë paguaj. Model bashkëkohor familjar. Mund të shkruaj manual.
Ishte hera e parë që u grindën vërtet. Jo si zakonisht, me zëra të ulët mbi sobë, por me britma, dyer që përplaseshin dhe fjalë që godisnin aty ku dhemb më shumë.
Të nesërmen, Fjolla mori borxh nga shoqja e saj Gresa. Kur po bënte transfertën për Arlindin, gishtat i dridheshin jo nga keqardhja, por nga zemërimi ndaj vetes.
“Ja ku arrite, — mendoi me hidhërim. — Tani jo vetëm që mban barrën e të gjithëve, por hyn në borxh për ta…”