Madje as bankë nuk isha më, mendoi me përbuzje. Isha kthyer në një degë të përhershme të vetësakrifikimit, me emrin tim mbi derë.
Dhe pastaj ndodhi ajo që i këputi fijet e fundit të durimit.
Të mërkurën në mbrëmje, Arlindi u kthye në dhomë pasi kishte folur me të atin. Fytyra i ishte mpirë, si e një njeriu që sapo ka dëgjuar një sekret të errët — ose që po bëhet gati të thotë diçka pas së cilës tjetri do të dojë të zhduket nga faqja e dheut. Fjolla mendoi me ironi se, fatmirësisht, banonin vetëm në katin e dytë.
— Çfarë ka kësaj here? — pyeti ajo pa ngritur sytë nga laptopi.
— Babai hyri në një investim, — nisi ai me zë të ulët. — E mashtruan. Ka mbetur me borxh. Të madh.
— Sa i madh?
— Gjysmë milioni.
Fjolla mbylli kapakun e laptopit ngadalë.
— Sa the?
— Pesëqind mijë.
Ajo e vështroi drejt.
— Çfarë duhet të bëjë një burrë i rritur në këtë vend që, pa pasur biznes e pa pasuri, të zhytet në pesëqind mijë lekë borxh? Të blejë ndonjë kurs online “Si të bëhesh milioner brenda javës”?
— Mos tall, mjaft i rëndë është për të.
— Dhe për mua është festë? — ia ktheu ajo qetë. — Çfarë pret ai nga ne?
Arlindi shmangu shikimin.
— Duhet të paktën njëqind e pesëdhjetë mijë. Urgjent. Që të mbyllet një pjesë.
Heshtja që pasoi zgjati disa sekonda. Kur ajo foli, zëri i saj ishte aq i ulët, sa ai u tendos më shumë se po të kishte bërtitur.
— Jo.
— As nuk më dëgjove deri në fund.
— Dëgjova mjaftueshëm. Përgjigjja është jo.
— Fjolla, situata është serioze.
— Edhe e jona është serioze, — u ngrit ajo. — Jetojmë me qira. Ti je pa punë. Unë kam borxh ndaj Gresës. Kursime zero. Dhe në këtë panoramë ti më propozon të marr kredi për aventurën e babait tënd?
— E mashtruan!
— Dhe mua, sipas teje, s’më ka mashtruar njeri? — shpërtheu ajo. — Çfarë më është bërë gjithë këtë vit? Bindje, presion, fajësim. Vetëm se këtu nuk janë telefonata nga call-center, por të afërm. Skemë shumë më efikase.
— Je bërë e pamëshirshme, — tha ai me zë të shuar.
— Jo. Thjesht jam kthjelluar.
— Po të ishte babai yt?
— Babai im, — foli ajo prerë, — do të shiste garazhin, makinën, televizorin dhe krenarinë e vet para se të më zhyste mua në kredi për marrëzinë e tij.
— Po e fyen tim atë!
— Dhe ai çfarë po bën me ne sa herë zgjat dorën? — Fjolla nuk po përmbahej më. — Shiko veten. Tridhjetë e dy vjeç. Duhet të vraposh për punë, të mendosh si të dalim nga kjo gropë, ndërsa ti vjen si ndërmjetës i oborrit prindëror.
— Mos guxo të flasësh kështu! — bërtiti Arlindi dhe i kapi bërrylin.
— Hiqi duart, — tha ajo me ton të ftohtë.
Pas një çasti hezitimi, ai e lëshoi.
— Ke detyrë të më mbështesësh.
— Të të mbështes ty, po. Të financoj këtë çmenduri, jo.
— Je gruaja ime!
— Jo fond sponsorizimi, — ia preu ajo. — Mbaje mend.
Ai shpërtheu:
— S’di gjë për familjen! Një grua e vërtetë nuk numëron qindarkat kur burri është në hall!
— Vërtet? — buzëqeshi ajo hidhur. — Sepse familja “e vërtetë” që njoh unë numëron vetëm të miat.
— Ti gjithçka e kthen në para!
— Sepse ju gjithçka e ktheni në shifra! — bërtiti ajo. — Çdo bisedë përfundon me një shumë. Edhe dashuria jote matet me transferta!
Ra një heshtje e rëndë, e ngjitshme.
Pastaj ai foli më ulët, por më therës:
— Nëse tani më thua jo, s’do ta harroj.
Fjolla e pa gjatë, me një ftohtësi të re në sy.
— Unë, — tha ajo ngadalë, — kam filluar të mos harroj shumë gjëra.
Atë natë pothuajse nuk fjeti. Shikonte tavanin, dëgjonte kollën e fqinjit, pikimin e çezmës, rrotullimet e Arlindit në divan. Dhe me një qartësi të frikshme kuptoi se, nëse qëndronte, asgjë nuk do të ndryshonte. As pas një muaji, as pas një viti. Problemi nuk ishte më shuma. Paratë kishin qenë vetëm zmadhuesi që tregonte thelbin: ai nuk e kishte zgjedhur kurrë atë. Kishte zgjedhur rehatinë, fajin ndaj prindërve, rolin e djalit — jo të burrit.
Në mëngjes u ngrit para tij. Pa zhurmë mblodhi rrobat, dokumentet, valixhen. Hoqi unazën. Hodhi një sy kuzhinës, ku ende qëndronte blloku me plane që s’u realizuan kurrë.
Klikimi i bravës së valixhes e zgjoi Arlindin.
— Ku po shkon? — pyeti me zë të ngjirur.
Ajo vendosi unazën mbi tavolinë.
— Larg prej këtu.
— Ç’do të thotë “larg”? — u ngrit ai me nxitim. — Fjolla, mos bëj marrëzi.
— Marrëzi ishte të merrja borxhe për prindërit e tu, të besoja premtime dhe ta quaja martesën fond bamirësie. Tani, për herë të parë, po bëj diçka të arsyeshme.
— U grindëm, dhe? Të gjithë zihen.
— Po, — pohoi ajo. — Por jo kudo pas çdo zënke gruaja mbetet me borxhe, prindërit të kënaqur dhe burri me duar të pastra.
— Do ta rregulloj, — foli ai me nxitim. — Do flas me ta seriozisht. Do t’u them mjaft. Do gjej punë. Nisim nga e para.
— Është vonë, Arlind.
— Pse vonë? — shpërtheu. — Pse s’mund të më japësh një shans?
— Sepse kam jetuar brenda “shanseve” të tua, — u përgjigj ajo e qetë. — Kishin vlerë tridhjetë mijë, dyzet mijë, njëzet e pesë mijë. Jam ngopur me to.
Ai u vendos para derës.
— Nuk të lë të dalësh kështu.
— Largohu.
— Jo, më parë flasim.
— Largohu, Arlind.
Ai kapi dorezën e valixhes.
— Po krijon dramë kot.
— Jo, — e tërhoqi ajo me forcë. — Po i jap fund.
Kur ai nuk e lëshoi menjëherë, Fjolla e shtyu me pëllëmbë në kraharor. Asgjë filmike — thjesht një shtytje për të larguar pengesën mes saj dhe daljes.
Ai bëri një hap pas, i tronditur.
— Më godite?
— Mos e dramatizo, — tha ajo e lodhur. — Ishte manovër praktike.
Ajo hapi derën.
— Fjolla, — tha ai më butë, dhe këtë herë në zërin e tij nuk kishte inat, por frikë. — Mos ik. Pa ty nuk ia dal dot.