— Dafina Tola, mjaft me skena dramatike. Kjo s’ka lidhje me koprracinë, por me një mënyrë të shëndetshme jetese për njerëz të rritur. Shpenzime të ndara do të thotë përgjegjësi të ndara. Secili mban peshën e vet, — deklaroi Ilir Imeri me tonin e një njeriu që po mbronte një projekt në zyrë, jo që po qëndronte në korridor me çizmet e marsit ende të mbuluara me baltë.
— Mënyrë e shëndetshme? — ajo nuk ngriti zërin, por fjalët i dolën të ftohta. — E ke seriozisht? Më transferon gjysmën e faturave të dritave dhe ujit dhe ndihesh si gjeni i financave, ndërsa nafta, siguracioni, kopshti i Alban Rexhës, rrobat e tij, detergjentët, ushqimet… këto, sipas teje, paguhen nga engjëjt?
— Mos i shtrembëro gjërat. Jam lodhur nga rrëmuja me lekët. Mami ka të drejtë: në këtë shtëpi s’ka kontroll. Ti shpenzon pa menduar gjatë.
— Unë? Pa menduar? — Dafina buzëqeshi shkurt. — Kush i bleu gomat e dimrit për makinën tënde? Kush ta mbylli kredinë kur në kartë të kishin mbetur dyqind e shtatë lekë para rrogës? Kush të porosiste drekë në punë që të mos rrije pa ngrënë, sepse “s’kishe kohë”?
— Ja ku fillove me llogaritë e vjetra. Çdo diskutim e kthen në akuzë. E kam vendosur: nga ky muaj, secili me buxhetin e vet. Kështu jam më i qetë. Dhe darkën do ta ha te mami. Atje të paktën nuk më përmendin çdo copë mishi.
Nga dhoma e vogël erdhi zhurma e makinave plastike që përplaseshin. Pesëvjeçari Alban Rexha murmuriste diçka për vete, i shtrirë mbi tapet. Dafina hodhi sytë andej dhe mori frymë thellë.
— Pra, një burrë i rritur vendos të kursejë mbi familjen e vet dhe të ushqehet te e ëma?
— Kam zgjedhur të mos jem bankomat. Dhe, për më tepër, mami ka përvojë, i njeh njerëzit. Që në fillim tha se karta e përbashkët të ka prishur.
— Çfarë formulimi elegant, — tha ajo me ironi. — Çfarë tjetër parashikoi mami?
— Që jam tepër i butë. Që një grua fillon ta vlerësojë paranë kur paguan vetë për veten. Dhe, në fakt, kjo është e drejtë.
— Shumë mirë. Atëherë jeto sipas kësaj “drejtësie”.
— Kështu do të bëj, — preu ai shkurt, mbylli zinxhirin e xhaketës dhe doli, duke e përplasur derën aq fort sa në kuzhinë kërcitën filxhanët.
Pas pak sekondash, telefoni i Dafinës u drodh mbi tavolinë. Ishte Gresa Sinani.
— E mbyllët kongresin ekonomik? — pyeti ajo pa përshëndetje.
— Po, mbaroi, — u përgjigj Dafina, duke parë pjatën e vogël të Albanit në lavaman. — Tani kemi buxhete të ndara. Bashkëshorti do të ushqehet te e ëma. Me sa duket, atje paska hapur degë Banka e Shqipërisë.
— O Zot, ç’poshtërim. Po ti ç’do bësh?
Dafina hapi gojën të përgjigjej, por dera e korridorit kërciti sërish. Iliri ishte kthyer për çelësat e makinës. Duke kapur fjalët e fundit, i përplasi qëllimisht fort në komodinë.
— Mos harro t’u tregosh edhe shoqeve të tjera sa përbindësh jam, — hodhi ai me sarkazëm.
— Për prezantimin tënd publik nuk ke nevojë për mua, ia del shumë mirë vetë, — tha ajo ftohtë, ndërsa në ajër mbeti një heshtje e rëndë që paralajmëronte se kjo ishte vetëm fillimi i përplasjes së tyre.