Ai mërmëriti diçka nën zë dhe u largua sërish, këtë herë pa e kthyer kokën.
Mbrëmjen që pasoi, pasi Alban Rexha u zhyt në gjumë, Dafina Tola vuri çajnikun në zjarr, hapi laptopin dhe hyri në aplikacionin e bankës. Nuk ndiente aq dhimbje sa një ndjesi të ndotur brenda vetes. Si pas një bisede ku më në fund të thonë të vërtetën në sy: je e përshtatshme. Jo e dashur, jo e respektuar — thjesht e leverdishme.
— Mirë atëherë, Ilir Imeri, — pëshpëriti ajo në kuzhinën bosh. — Të ndara qofshin.
Veprimin e parë e bëri pa hezitim: anuloi pagesën automatike të kredisë së makinës. Automjeti ishte në emrin e tij, por prej afro dy vitesh kësti zbritej nga llogaria e saj. Herë i vonohej bonusi, herë i bllokohej karta, herë i thoshte: “Daf, mbuloje tani, ta kthej.” Dhe ajo e mbulonte. Pastaj hoqi rimbushjen mujore të telefonit të tij. Më pas ndërpreu edhe internetin e shtëpisë, kontrata e të cilit mbante po ashtu emrin e Ilirit. Për punën e saj mjaftonte interneti i celularit, ndërsa për djalin mund të shkarkonte filma vizatimorë paraprakisht.
Pak ditë më vonë, Iliri hyri në apartament me atë qëndrim kokëfortë të dikujt që shtiret sikur nuk e ndien aromën e pulës së pjekur.
— Ç’po ndodh me Wi‑Fi‑n? — thirri nga dhoma. — S’po hapet asgjë!
— Nuk e di, — u përgjigj Dafina pa u kthyer. — Ndoshta e kanë ndërprerë për mospagesë.
— Si mospagesë? Ti zakonisht paguan.
— Zakonisht, po. Tani jo. Kontrata është në emrin tënd, interneti është i yti, buxheti i ndarë. Apo në sistemin e ri të koordinatave që keni shpikur me mamanë tënde, interneti quhet luks?
Iliri u shfaq në pragun e kuzhinës, fytyra e skuqur nga zemërimi.
— E bëre me qëllim, apo jo?
— Me qëllim do të ishte sikur të kisha prerë edhe dritat. Kjo është thjesht vazhdimësi logjike.
— Po sillesh si një grua e vogël e hakmarrëse.
— Ndërsa ti si njeri që flet për “drejtësi” vetëm kur fatura nuk i bie mbi tavolinë.
Ai rrëmbeu çelësat dhe doli. Kësaj here pa përplasje dramatike dere. Me sa dukej, edhe demonstrimet kërkonin energji.
Dy ditë më pas, telefoni i Dafines ra. Në ekran u shfaq emri i Hyrie Molla.
— Dafina, ç’është ky cirk? — zëri i saj dridhej nga indinjata. — Banka po e shqetëson Ilirin. Ka vonesë në këstin e makinës. A mendon fare?
— Po, — u përgjigj qetë ajo. — Madje më qartë se kurrë.
— Mos më fol me atë ton. Je gruaja e tij apo jo? Djali ka punë stresuese, rrogë të paqëndrueshme, dhe ti po i bën gjyq publik.
— “Djali” është tridhjetë e gjashtë vjeç, me bark, kredi dhe zakon të jetojë në kurriz të bashkëshortes. Dhe ju lutem, pa dramë. Nuk ishit ju që e mësuat se secili duhet të paguajë për veten?
— E kam mësuar të mos lejojë të shfrytëzohet!
— Shumë mirë. Atëherë urime. Tani po e zbaton mësimin: po paguan vetë për veten.
— Çfarë marrëzie është kjo? Familja nuk është llogari matematikore!
— E çuditshme, — tha Dafina me një buzëqeshje të ftohtë. — Kur i shpjegonit atij se unë jam shpenzuese dhe se buxheti duhet ndarë, familja ishte diçka tjetër?