— Kur i thoshe se unë paskam dorë të shthurur me paratë dhe se buxheti duhej ndarë më dysh, atëherë familja nuk ishte diçka tjetër?
— Je mosmirënjohëse. Ne gjithmonë e kemi mbështetur.
— Atëherë vazhdojeni ta mbështesni. Sidomos në darkë, me qofte të skuqura.
Dafina Tola e mbylli telefonatën dhe e ktheu celularin me ekranin poshtë mbi tavolinë. Duart i dridheshin lehtë, por brenda saj, për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeu diçka që i ngjante frymëmarrjes së lirë.
Një muaj mjaftoi për ta zhveshur teorinë e “ekonomisë familjare” të Ilir Imerit nga shkëlqimi i saj. Supa e nënës nuk rezultoi aspak falas: Hyrie Molla nisi t’i jepte fatura në dorë dhe të psherëtinte me zë të lartë para frigoriferit, sa herë që merrte mish. Çmimi i karburantit u rrit. Banka telefononte më shpesh se kushërinjtë. Në punë, shpërblimi iu përgjysmua. Dhe, çuditërisht, detergjenti, shamponi, çorapet dhe pasta e dhëmbëve nuk shfaqeshin më vetë në sirtar.
Një mbrëmje u kthye në shtëpi më herët se zakonisht. Pa atë shprehjen triumfuese në fytyrë, pa aromën e një kuzhine tjetër mbi rroba. Ishte thjesht i lodhur, i zbehtë si bora e pistë e marsit buzë rrugës.
Dafina po i vendoste Alban Rexhës një pjatë me oriz dhe qofte.
— Dafina, duhet të flasim, — tha ai me zë të ulët.
— Fol.
— Jo para djalit.
— Alban, shko në dhomë dhe mbaro vizatimin e garazhit. Vij për pak.
Djali u largua. Iliri u ul në cep të karriges, kaloi duart në fytyrë sikur donte të zgjohej nga një ëndërr e keqe.
— E teprova. Vërtet. Ishte budallallëk. Mami më mbushi mendjen dhe unë u binda. M’u duk se ti gjithmonë po fshihje diçka, po shpenzoje pa hesap, dhe unë mbetesha si i hutuar.
— Tani e ke kuptuar?
— Kam kuptuar që pa ty gjithçka shpërbëhet. Nuk po ia dal. As me para, as me jetën. Jam lodhur duke shkuar çdo mbrëmje te nëna dhe duke dëgjuar sa kushton mishi i grirë dhe pse hedh tre lugë sheqer në çaj. Dafina, le të jetojmë normalisht. Si më parë. Rrogën ta jap të gjithën ty. Po deshe, kartën ta lë këtu mbi tavolinë. Vetëm mos rri kaq e ftohtë.
Ajo e vështroi gjatë. Nuk kishte përballë një përbindësh, as ndonjë antagonist filmash. Ishte një burrë i zakonshëm, me fytyrë të rrudhur nga stresi dhe krenari të shuar. Dhe pikërisht këta janë më të rrezikshmit: sepse me ta bind veten për vite të tëra të durosh edhe pak.
— Si më parë nuk do të jetë, — tha ajo qetë.
— Pse? Për një grindje?
— Jo, Ilir. Sepse me një fjali të vetme ma tregove qartë kush është familja për ty dhe kush është shërbimi.
— Mos e ekzagjero. Erdha të pajtohemi.
— Erdhë sepse te mami darka doli e kushtueshme, banka s’të ndahet dhe në këtë shtëpi nuk funksionon më butoni magjik “gruaja i zgjidh të gjitha”.
— Kjo është e padrejtë. Po e pranoj gabimin.
— Edhe unë po e pranoj timin. Për shumë kohë bëra sikur asgjë serioze nuk po ndodhte.
Ai u përkul përpara, i tensionuar.
— Domethënë çfarë? Do ta shembësh gjithçka për një parim?
— Jo. Unë thjesht nuk dua më të jetoj mbi rrënoja.