Ai heshti për disa çaste. Pastaj, sikur t’i kishte rënë ndër mend një rrugëdalje, u gjallërua papritur.
— Në rregull. Ta nisim nga e para. Do ta rregulloj çdo gjë. E kam kuptuar vërtet. Mos e kthe në dramë. Kemi një fëmijë.
— Pikërisht sepse kemi një fëmijë, nuk do ta bëj dramë, — tha Dafina Tola me qetësi. — Unë tashmë i kam rregulluar gjërat pa zhurmë.
— Ç’do të thotë “pa zhurmë”?
— Do të thotë tamam aq sa dëgjon. Nëse ke uri, ha. Qoftet janë në sobë. Unë dhe Alban Rexha do të shkojmë te mami për fundjavë. Kartën bankare lëre mbi tavolinë.
Ai u çlodh dukshëm. Madje buzëqeshi me lehtësim.
— E sheh? E dija që do të qetësoheshe. Faleminderit. Sinqerisht. Mendova se më kishe fshirë nga jeta.
— Për këtë ke bërë goxha përpjekje vetë, — ia ktheu Dafina.
Të dielën në mbrëmje, Ilir Imeri hapi derën me çelësin e tij dhe menjëherë ndjeu se diçka nuk shkonte. Banesa ishte zhytur në heshtje. As zë filmash vizatimorë, as gumëzhimë lavatriçeje, as hapa të vegjël që vraponin. Korridori bosh. Në dollap vareshin vetëm xhaketat e tij dhe mes tyre boshllëku. Dhoma e fëmijës ishte zhveshur: as krevat, as kutia me makina lodër, madje as drita e natës me yllin e gërvishtur.
Mbi tryezën e kuzhinës e priste karta e tij. Pranë saj, një dosje me dokumente dhe një copë letër.
Së pari lexoi kërkesën për divorc. Pastaj aktet për pensionin ushqimor. Më tej, vendimin për vendbanimin e fëmijës. Vetëm pasi mbaroi me to, hapi shënimin.
“Ti doje të paguaje vetëm për veten. Tani kështu do të jetë. Rregullisht, me dokumente dhe pa këshilla nga mami. Mos ki merak: nuk kam marrë asgjë që e quaje tënden. Gjithçka që mendoje se të përkiste, ka mbetur aty. Edhe iluzioni se ti drejtoje këtë familje. Alban Rexha nuk është zë shpenzimi, Ilir. Është djali yt. Ndoshta një ditë do ta kuptosh.”
Ai u ul në stol dhe për një kohë të gjatë vështroi sobën e ftohtë, ku askush nuk po ngrohte asgjë. Për herë të parë, heshtja nuk i dukej pushim. Ishte si një faturë e plotë, e dorëzuar më në fund pa asnjë zbritje.
Një muaj më pas, Dafina u zgjua në apartamentin e ri me qira nga mendimi i zakonshëm: duhet të çohem herët, të përgatis drekën për burrin, të kontrolloj karburantin në makinë, të mos harroj këstin e kredisë. Pastaj iu kujtua se tashmë nuk i detyrohej askujt asgjë, përveç djalit dhe vetes.
Kuzhina ishte e mbushur me dritë. Çajniku ziente qetësisht, pa tension. Alban Rexha ndërtonte një parkim me kuba dhe, me seriozitet fëmijëror, shpjegonte pse makina jeshile nuk mund të rrinte pranë zjarrfikëses.
Në mbrëmje, kur e takoi Gresa Sinani, ajo e pyeti:
— Si ndihesh? Është më lehtë?
Dafina mendoi pak dhe tha:
— E çuditshmja nuk është që paratë mjaftojnë. E çuditshmja është sa shumë hapësirë paska pasur në shtëpi. Për sendet, për ajrin, për gjumin. Për mua.
Dhe ndoshta kjo ishte gjëja më e çmuar që kishte rifituar, pa kredi dhe pa këste.