— Ku po futesh ashtu?! S’e sheh derën?!
Krenar Gjeloshi hyri në korridor me vrull, sikur dikush ta ndiqte nga pas. Palltoja i varej vetëm në njërin krah, kravata i ishte shtrembëruar, dhe bashkë me të erdhi një përzierje ere parfumi të shtrenjtë me ajër të huaj rruge. Arjana Elezi qëndronte përpara pasqyrës, duke vendosur me kujdes një vath. As nuk u kthye ta shihte.
— Kjo është shtëpia ime, — tha qetë. — Lëviz ku të dua.
— Mos bëj ironi. — Ai hodhi pallton drejt varëses, e humbi, e mori nga dyshemeja dhe e flaku sërish. — Të mori në telefon mamaja?
— Po.
— Dhe?
— Dhe fola me të.
Krenari u kthye menjëherë nga ajo. Në sytë e tij kishte një lloj tensioni të papërcaktuar, si kur dikush do të shpërthejë, por ende nuk ka vendosur me çfarë fjalësh.
Mimoza Lika, nëna e tij, ishte futur në jetën e tyre tre vjet më parë me një siguri që të linte përshtypjen se kishte qenë gjithmonë aty. Atëherë Arjana sapo ishte emëruar menaxhere e lartë në një kompani logjistike, ndërsa me Krenarin kishin hyrë në apartamentin e ri në një nga lagjet qendrore të Tiranës. Gjithçka dukej si fillimi i një kapitulli të rëndësishëm.
Mimoza kishte ardhur “vetëm për një javë, sa për të ndihmuar me sistemimin”. Java u zgjat në tre vjet.
Nuk jetonte me ta — kishte banesën e saj në një tjetër zonë të qytetit — por prania e saj ndihej kudo. Telefonata katër herë në ditë. Vizita pa paralajmërim. Një herë, Arjana u kthye nga puna dhe gjeti kuzhinën e riorganizuar: enët të zhvendosura, gotat në një raft tjetër. “Kështu është më praktike,” kishte thënë Mimoza. Një herë tjetër anuloi porosinë e mobiljeve që Arjana e kishte zgjedhur për dy muaj rresht: “E gjeta më lirë, pse të harxhoni më shumë lekë?”
Krenari zakonisht ngrinte supet.
— Mami do më të mirën për ne.
— Krenar, ajo anuloi porosinë time.
— Po ta shpjegoi, ishte më ekonomike.
Arjana heshti atëherë. Në fakt, ajo heshtte shpesh. Por nuk harronte. Mendja e saj funksiononte si arkiv profesional: datë, ngjarje, pasojë. Për tre vite me radhë kishte mbledhur gjithçka në një dosje në kompjuter dhe në një bllok shënimesh të fshehur në sirtarin poshtë rrobave të dimrit.
Atë mbrëmje, Krenari hyri në dush pa shtuar asnjë fjalë. Arjana shkoi në kuzhinë dhe vendosi ujin për çaj. Nga dritarja dëgjohej zhurma e bulevardit — mars, makina që kalonin, zëra të shpërndarë në ajër. Mori telefonin dhe rilexoi mesazhin që Mimoza i kishte dërguar një orë më parë.
“Arjana, fola me Krenarin. Ai mendon se ndoshta do ishte më mirë të jetonit veç për pak kohë. Mund të të ndihmoj të gjesh një shtëpi me qira. Besoj se e kupton, është për të mirën e të gjithëve.”
Arjana e ktheu telefonin me ekran nga poshtë mbi tavolinë.
Pra, këtu kishin mbërritur.
Nuk u habit. Çuditërisht, asnjë grimë befasie nuk ndjeu. Ndoshta sepse prej kohësh e priste një lëvizje të tillë. Jo domosdoshmërisht këtë mesazh, por diçka me të njëjtën frymë.
Krenari doli nga banja me flokët e lagur, i mbështjellë me rrobë shtëpie. U ul përballë saj. Heshti gjatë.
— E lexove? — pyeti më në fund.
— Po.
— Mami shqetësohet. Mendon se ne po zihemi shumë.
— Ne nuk zihemi, Krenar, — tha Arjana me ton të barabartë. — Zihesh ti. Unë thjesht përgjigjem ndonjëherë.
Ai shtrembëroi fytyrën.
— Mos fol kështu.
— Si?
— Me atë ton sikur po më merr në pyetje në gjyq.
Arjana u ngrit, hodhi ujë të valuar në filxhan dhe ndaloi për një çast.
— Më shkroi që e kishit diskutuar bashkë idenë që unë të largohem. A e keni folur këtë?
Pauza zgjati pak sekonda. Por ajo dinte t’i numëronte.
— Thjesht biseduam, — tha ai.
— E kuptova.
Të nesërmen Arjana mori leje nga puna. Jo sepse nuk përballonte dot detyrat — puna ishte fusha ku ajo ndjehej e fortë. Por i duheshin disa orë për diçka që e kishte shtyrë prej kohësh.
Shkoi në qendër, u ul në një kafene pranë dritares, hapi laptopin dhe gjeti dosjen.
Tre vite. Dyqind e dyzet e një skedarë. Mesazhe të ruajtura, transkriptime audio, data, shuma, emra dëshmitarësh. Mes tyre ishte historia e truallit në periferi, dhuratë martese nga prindërit e saj, që Mimoza e kishte kaluar në emrin e vet duke përdorur një prokurë që Krenari e kishte firmosur “sa për formalitet”. Dokumente bankare nga llogaria e përbashkët, ku shfaqeshin tërheqje të vogla, por të rregullta — gjithmonë pas telefonatave me të ëmën.
Ishte edhe një mesazh nga Ylvije Bushati, fqinja, e cila një vit më parë i kishte shkruar Arjanës për disa “këshilla” që Mimoza u jepte banorëve të pallatit, gjithmonë duke ndërhyrë në punët e të tjerëve.
Arjana piu një gllënjkë kafe. Një autobus i vjetër kaloi jashtë, me tabelë elektronike moderne mbi xham. Iu duk metaforë e saktë e martesës së saj: fasadë e re mbi një strukturë të konsumuar.
Hapi një dokument të ri dhe nisi të shkruante.
Kur atë mbrëmje Krenar Gjeloshi u kthye në apartament, ai ende nuk e dinte se Arjana e priste me një vendim që do ta ndryshonte rrjedhën e gjithçkaje.