Kur Krenar Gjeloshi hapi derën e apartamentit atë mbrëmje, Arjana Elezi ishte ulur në sallon. Nuk mbante në dorë as telefon, as libër. Rrinte drejt, me duart mbi gjunjë, sikur kishte kohë që priste.
— Duhet të flasim, — tha ajo.
Nuk ishte volumi i zërit, as ndonjë theksim i veçantë. Ishte diçka më e hollë, e padukshme, që e bëri Krenarin të ndalej në prag.
— Po të dëgjoj.
— Ndaloje nënën tënde. — Fjalët dolën të qeta, gati të lodhura. — Përndryshe, do të jem unë ajo që do t’u tregojë të gjithëve të vërtetën për familjen tuaj.
Ai përpiqej të buzëqeshte me ironi, por buzëqeshja i mbeti përgjysmë.
— Është kërcënim ky?
— Është fakt.
Arjana hapi laptopin dhe ia ktheu ekranin nga ai.
Krenari u afrua. Vështroi. Ajo e pa qartë ndryshimin në fytyrën e tij: hutimi fillestar, pastaj njohja e materialeve, e në fund një hije ankthi që i zbehu ngjyrën e lëkurës.
Ajo e mbylli kompjuterin me qetësi.
— Tre vjet, — tha. — Tre vjet kam mbledhur dokumente. Jo sepse doja t’i përdorja. Por sepse e dija që kjo bisedë do të vinte një ditë.
Ai u ul në divan pa thënë asgjë. Nga apartamenti ngjitur vinte një melodi e butë xhazi, absurde për atë çast.
— Çfarë kërkon? — pyeti më në fund.
— Tani për tani, vetëm një gjë. Të flasësh vetë me Mimozën. Pa mua pranë. T’i sqarosh se disa kufij nuk ekzistojnë më.
Arjana u ngrit, mori filxhanin me çaj të nxehtë që sapo kishte mbushur dhe u drejtua nga dhoma e gjumit. Para se të hynte, u kthye.
— Dhe, Krenar… për tokën kam folur tashmë me një jurist. Ka zgjidhje.
Atë natë ai nuk vuri gjumë në sy deri afër tre të mëngjesit.
Arjana dëgjonte hapat e tij që përshkonin të njëjtën rrugë: kuzhinë, korridor, sërish kuzhinë. Parketi kërciste gjithmonë pranë frigoriferit. Ajo qëndronte shtrirë në errësirë, me sytë nga tavani. Nuk ndiente zemërim. Vetëm një qetësi të çuditshme, pothuajse të pakëndshme — si kur mban gjatë një peshë të rëndë dhe, më në fund, e lëshon.
Në mëngjes, ai u shfaq në kuzhinë me fytyrën e një njeriu që nuk kishte fjetur jo disa orë, por vite.
— Do ta marr në telefon, — tha.
Arjana miratoi me kokë dhe i hodhi kafen në filxhan.
Mimoza Lika njihej si grua me karakter të fortë. Kështu flisnin të gjithë — me respekt të përzier me drojë, por kurrë përballë saj. E shkurtër, trupmbushur, me flokë të prerë shkurt në një nuancë gri të ftohtë që ajo e quante “argjend”, dinte të hynte në një dhomë në mënyrë që prania e saj të bëhej menjëherë dominante.
Krenari e telefonoi rreth orës dhjetë e gjysmë. Arjana u tërhoq në dhomën tjetër, por muret e pallatit nuk mbanin shumë sekret.
Në fillim zëri i tij ishte i ulët. Pastaj u ngrit pak.
— Mami, të lutem. Vetëm më dëgjo.
Heshtje.
— Jo, nuk jam nën presion. Mami, dëgjo—
Një pauzë edhe më e gjatë.
— Mirë. Mirë, do të vijmë.
Arjana mbylli sytë.
Do të vijmë.
Apartamenti i Mimozës ishte mobiluar me atë qëndrueshmëri që kanë njerëzit që kanë kaluar tri dekada në të njëjtin vend dhe nuk e imagjinojnë dot veten diku tjetër. Perde të rënda, bufé me kristale, fotografi me korniza të arta nëpër mure. Në çdo foto, Krenari ishte fëmijë: faqekuq, i buzëqeshur. Asnjë kuadër nuk përfshinte Arjanën.
Mimoza e hapi derën përpara se ata të trokisnin, si të kishte qenë duke pritur pas syrit magjik.
— Hyni, — tha me tonin e dikujt që po bën një nder.
Në tavolinën e sallonit ishin vendosur filxhanët. Ajo dinte ta krijonte pamjen e mikpritjes; ishte një nga armët e saj më të forta. Arjana u ul, drejtoi shpinën dhe bashkoi duart mbi prehër.
— Krenari më tha se paske pakënaqësi, — nisi Mimoza, duke iu drejtuar nuses, por me sytë nga i biri.
— Po, kam pakënaqësi konkrete, — u përgjigj Arjana. — Dhe besoj se e dini për çfarë bëhet fjalë.
Vetullat e Mimozës u ngritën lehtë — një gjest që nënkuptonte mosbesim të ftohtë.
— Arjana, unë vetëm kam dashur t’ju ndihmoj.
— Zonja Mimoza, ju e rishkruat pronësinë e tokës.
Heshtja u trash.
Krenari fiksoi tavolinën.
— Ishte e domosdoshme, — tha Mimoza pas pak. — Kishte ngatërresa në dokumente. I rregullova.
— Jam konsultuar me jurist, — tha Arjana me zë të butë. — Nuk ka pasur asnjë problem ligjor. Toka është kaluar në emrin tuaj pa miratimin tim, sepse Krenari ka firmosur një prokurë pa e lexuar. Kjo mund të kundërshtohet në gjykatë.
Mimoza i hodhi një vështrim të shkurtër të birit — i mprehtë, paralajmërues.
Ai nuk reagoi.
— Do të padisësh nënën time? — pyeti ai me zë të ulët.
— Dua të më kthehet ajo që më përket, — u përgjigj Arjana po aq qetë. — Nuk është e njëjta gjë.
Qëndruan edhe rreth dyzet minuta. Pa zëra të ngritur, pa shpërthime. Gjithçka kaloi me një lloj korrektësie të ftohtë, pothuaj familjare. Mimoza i shoqëroi deri te dera me një shprehje në fytyrë që të linte përshtypjen se po pranonte me dinjitet një humbje të përkohshme, ndërsa në mendje po planifikonte lëvizjen e radhës.