…sikur po pranonte me qetësi një humbje të përkohshme, ndërsa në mendje kishte nisur të përgatiste lëvizjen e radhës.
Në makinë, Krenar Gjeloshi mbeti gjatë në heshtje. Timoni i qëndronte i ngurtë në duar, sytë të ngulur përpara.
— E kupton që ajo nuk do ta falë këtë? — tha më në fund, pa e parë.
— Po, e kuptoj, — ia ktheu Arjana Elezi.
— Dhe që pas kësaj gjërat nuk do të jenë më si më parë?
Ajo u kthye nga ai, e qetë.
— Krenar, gjithçka ka ndryshuar që para tre vitesh. Thjesht ti nuk e pe.
Ai nuk foli. Trafiku i mbrëmjes i gjeti të bllokuar në një nga bulevardet kryesore. Arjana vështroi këmbësorët në trotuar: dikush mbante qese pazari, një burrë fliste me nerva në telefon, një nënë e re mbante foshnjën në krah dhe i fliste me seriozitet sikur po i shpjegonte diçka tepër të rëndësishme. Jeta vazhdonte normalisht. E zakonshme dhe, njëkohësisht, e çuditshme.
Në mbrëmje, telefoni i Arjanës ndriçoi me një mesazh nga Ylvije Bushati — fqinja e Mimoza Likës, e njëjta grua që një vit më parë i kishte dhënë një informacion të vlefshëm.
“Arjana, sot te Mimoza erdhi një burrë. E pashë rastësisht në hyrje. Nuk e njoh, por folën shumë ulët dhe ai i dorëzoi një dosje. Mendova se duhet ta dije.”
Arjana e lexoi dy herë rresht.
Dosje. Burrë. Zë i ulët.
“Faleminderit, zonja Ylvije. A ju kujtohet si dukej?” — shkroi ajo.
Përgjigjja erdhi pothuaj menjëherë.
“I gjatë. Pallto gri. Rreth të dyzetave. Dhe, Arjana… dosja kishte një logo. Nuk e dallova qartë, por pashë dy shkronja. M’u dukën ‘AS’ ose ‘AZ’. Nuk jam e sigurt.”
Arjana e la telefonin mbi tavolinë dhe nisi të ecë ngadalë nëpër dhomë.
AS. AZ.
Hapi laptopin dhe filloi të kërkonte. Kompani transporti. Studio ligjore. Firma konsulence. Asgjë që të binte menjëherë në sy. Por ndjesia se po prekte një fill që mund të tërhiqej më tej nuk i hiqej.
Krenari hyri në dhomë dhe, sapo i pa shprehjen, u ndal.
— Çfarë ka?
— Ende nuk e di, — tha ajo sinqerisht. — Por kam përshtypjen se nëna jote po përgatit diçka. Dhe nuk është vetëm.
Ai u ul në cep të krevatit. Dukej i rraskapitur, jo nga lodhja fizike, por nga diçka më e thellë.
— Arjana… për truallin nuk dija gjë. Të betohem, nuk e dija si qëndronte puna.
Ajo e vështroi gjatë. Nuk gjeti gënjeshtër në sytë e tij. Gjeti hutimin e një njeriu që gjithë jetën i ka besuar verbërisht dikujt dhe sapo ka filluar të kuptojë sa e shtrenjtë mund të jetë ajo besim.
— E di, — tha butë.
— Çfarë bëjmë tani?
Ajo u kthye nga ekrani.
— Së pari zbulojmë kush ishte ai me dosjen. Pastaj vendosim.
Errësira ra pa u ndjerë. Poshtë pallatit u dëgjua përplasja e derës së hyrjes. Arjana kërkonte me qetësi, me atë përpikmëri që e karakterizonte gjithmonë. Mimoza Lika ishte mësuar të vepronte pa u vënë re, të lëvizte në heshtje, duke menduar se askush nuk i numëronte hapat.
Këtë herë kishte gabuar.
Logoja doli në pah ditën e tretë.
Jo menjëherë. Arjana kaloi dhjetëra variante derisa hasi në një kompani të vogël vlerësimi pronash: “Aktiv Studio”. Dy shkronja të mëdha, A dhe S, me blu mbi sfond të bardhë. Firma merrej me rivlerësimin e pasurive para shitjes. Asgjë e paligjshme në dukje. Por trualli i pushimit, ai që Mimoza e kishte kaluar në emrin e saj, vlente tani gati dyfishin e çmimit të tre viteve më parë.
Arjana mbylli laptopin dhe qëndroi gjatë pranë dritares.
Pamja që po formohej ishte e thjeshtë dhe e hidhur. Mimoza nuk kërkonte vetëm të mbante nën kontroll djalin dhe nusen. Ajo synonte truallin. Ta shiste pasi të merrte një vlerësim të ri, të merrte paratë dhe të sillej sikur asgjë nuk kishte ndodhur. Ndërsa Krenari — i sjellshëm, i mësuar të mos kundërshtojë — ishte vetëm një mjet në këtë plan.
Biseda me të zgjati.
Arjana nuk ngriti zërin. Ia shpalosi gjithçka: dokumentet e printuara, datat, logon e kompanisë, çmimin aktual të tregut. Ai dëgjonte në heshtje dhe, sa më shumë që ajo fliste, aq më tepër ndryshonte fytyra e tij. Kryeneçësia e zakonshme po zbehej; ajo perde mbrojtëse që ngrinte sa herë përmendej e ëma po binte ngadalë.
— Donte ta shiste, — tha ai më në fund. Nuk ishte pyetje.
— Kështu duket.
— Pa na thënë asgjë.
— Krenar, ka kohë që nuk të tregon gjithçka. Thjesht këtë herë ke dokumentet përpara syve.
Ai u ngrit dhe nisi të ecë nëpër dhomë. U ndal para dritares, me shpinë nga ajo.
— Duhet të flas me të. Vetëm për vetëm.
— Në rregull.
— Mos u përziej. Dua ta bëj vetë.
Arjana pohoi me kokë. Disa përballje janë personale; askush nuk mund t’i bëjë në vendin tënd.
Të shtunën në mëngjes, Krenari shkoi te e ëma. Arjana mbeti në shtëpi. Doli për pazar, përgatiti drekën, fshiu raftet — punë të zakonshme fundjave që bëhen më lehtë kur apartamenti është i heshtur.
Ai u kthye pas tre orësh.
Ai…