Arjana e pa sapo u shfaq në prag dhe e kuptoi menjëherë: këtë herë biseda kishte qenë e vërtetë. Jo si ato të zakonshmet, kur Mimoza Lika fliste gjatë dhe Krenari vetëm tundte kokën. Diçka ishte lëvizur.
— Qau, — tha ai, ndërsa hiqte xhaketën dhe e varte me kujdes.
— Nuk më habit, — u përgjigj ajo qetësisht.
— Arjana, mos e thuaj me atë ton.
— S’po tallem. Thjesht po them të vërtetën. Kur i mbarojnë arsyetimet, ajo përdor lotët.
Ai heshti për pak, sikur po kërkonte fjalët e duhura.
— Tha se donte t’i kursente paratë. Për pleqërinë. Ka frikë të mos mbetet pa asgjë.
Arjana e pa drejt në sy.
— Paratë e kujt? Të sajat apo tonat?
Një heshtje e gjatë u shtri mes tyre.
— Tonat, — pranoi ai me zë të ulët.
Te avokatja shkuan bashkë.
Hana Lika i priti në një zyrë të rregullt në një godinë të vjetër në qendër. E re në moshë, me një dosje të trashë mbi tavolinë dhe me një zë të qetë, që të jepte ndjesinë se gjërat, sado të ngatërruara, mund të vendoseshin në vijë. Ajo shqyrtoi dokumentet me kujdes, bëri disa pyetje të sakta dhe më pas ngriti sytë.
— Ka bazë ligjore për ta kundërshtuar, — tha prerë. — Por do kohë. Dhe do energji.
— I kam të dyja, — u përgjigj Arjana pa hezitim.
Krenari qëndronte në krah të saj, i heshtur. Kur erdhi momenti për prokurën, ai e mori letrën dhe këtë herë e lexoi ngadalë, rresht pas rreshti. Hana Lika priti pa e nxitur. Në fund, ai firmosi.
Pas dy ditësh, telefoni ra.
Arjana e mori vetë. Më parë kishte raste kur e linte të binte pa fund. Zëri i Mimoza Likës tingëllonte ndryshe. Më pak i sigurt, pa atë ëmbëlsinë e lëmuar pas së cilës zakonisht fshiheshin gjemba.
— Arjana, dua të flasim.
— Po ju dëgjoj.
— Jo kështu. Eja tek unë. Ballë për ballë.
Ajo mendoi për një çast.
— Mirë. Nesër, në dymbëdhjetë.
Kur dera u hap, Arjana pa një grua tjetër nga ajo që njihte. Pa modelim flokësh, me rrobë shtëpie dhe me rrathë të errët nën sy. Për herë të parë në tre vjet ajo nuk pa një gjashtëdhjetëvjeçare që përpiqej të dukej dyzet e pesë, por thjesht një grua të lodhur.
U ulën në kuzhinë. Mimoza mbështeti duart mbi tavolinë, të bashkuara.
— Gabova, — tha më në fund.
Arjana nuk foli. E la të vazhdonte.
— Me tokën. Mendova se s’kishte gjë, mbetej brenda familjes. Por nuk ishte e drejta ime ta bëja. — Fjalët i dilnin me vështirësi, me ndërprerje. — Jam mësuar të vendos unë. Gjithmonë kam besuar se di më mirë. Krenari, që fëmijë, më dëgjonte. Dhe unë…
Fjala mbeti pezull.
— E kuptoj, — tha Arjana me qetësi.
— Je ende e zemëruar?
Ajo mori frymë thellë. E vërteta nuk ishte e thjeshtë.
— U zemërova për tre vjet. Tani dua vetëm të mbyllet siç duhet. Toka duhet të rikthehet në emrin tonë. Pastaj… mund të përpiqemi ta rindërtojmë marrëdhënien. Por me rregulla të reja. Nëse jeni gati për to.
Mimoza e vështroi gjatë. Në atë shikim mungonte ajo hije epërsie që Arjana e kishte ndier gjithmonë.
— Je e fortë, — tha më në fund, jo si lavd, por si konstatim.
— Thjesht jam e kujdesshme, — ia ktheu Arjana.
Katër muaj më vonë, toka u rikthye. Pa gjyq. Mimoza pranoi ta transferonte vullnetarisht. Hana Lika e quajti zgjidhjen më të mençur. Arjana ishte dakord.
Ditën që u firmosën dokumentet e fundit, Arjana dhe Krenari shkuan në pronë. Kishin kaluar dy vjet pa shkelur aty. Shtëpia e vjetër dukej më e vogël, kopshti i mbuluar nga barërat, mollët pa krasitje.
Krenari ecte ngadalë përgjatë gardhit, në heshtje. Arjana u ul në shkallët e verandës dhe hapi termosin.
— Mund të bëhet diçka e bukur këtu, — tha ai më në fund.
— Mundet.
— Do të doje?
Ajo e pa. Ai qëndronte pranë një molle të vjetër, pak i hutuar, ndryshe nga burri i tre viteve më parë. Edhe ndryshe nga ai i tre muajve më parë.
— Varet nga shumë gjëra, — tha me ndershmëri.
— Nga unë?
— Edhe nga ti.
Ai u afrua dhe u ul pranë saj. Sup më sup. Heshtën. Diku në një kopsht fqinj dëgjohej trokitja ritmike e një qukapiku.
— Nuk e pashë për një kohë të gjatë, — foli ai me zë të ulët. — Dhe e di që kjo s’është justifikim.
— E di që e di, — tha ajo.
— Çfarë bëjmë tani?
Arjana mbaroi kafenë, mbylli termosin dhe u ngrit.
— Tani shohim. — Fshiu pluhurin nga xhinset. — Fillimisht duhet të krasitim mollët. Janë lënë pas dore.
Krenari hodhi sytë nga pemët dhe buzëqeshi lehtë.
— Di t’i krasis.
— E di, — tha Arjana. — Ma ke thënë. Para tre vitesh.
Ajo shkoi drejt makinës për të marrë veglat. Ai e ndoqi me sy dhe mendoi, ndoshta njësoj si ajo, se disa gjëra rregullohen kur i kap në kohë. Të tjerat kërkojnë të mbillen nga e para.
Nga fillimi.
Në tokën tënde.