— Më në fund u çlirova nga kjo e pavlerë — shpalli Erion Dervishi ditën që vendosi të ndahej. Por kur mori vesh për trashëgiminë time, fjala iu pre në mes.
Në një pasdite të zymtë tetori, Erioni u kthye në shtëpi me fytyrë të ngrirë. Sara Marku po përgatiste darkën; mbi tavolinë kishte hapur perimet për sallatë dhe po i priste me kujdes. Sapo ngriti sytë, vuri re shikimin e çuditshëm të të shoqit. Në tetë vite martesë, nuk e kishte parë kurrë kaq të ftohtë.
— Sara, duhet të flasim — tha ai, duke hyrë në kuzhinë dhe duke u ndalur pranë tryezës.
Ajo la thikën mënjanë dhe e vështroi me vëmendje. Tensioni në zërin e tij i dha një ndjesi oguri të keq.
— Kam dorëzuar kërkesën për divorc. Sot paradite isha në gjykatë.
Fjalët mbetën pezull. Sara fshiu duart me pecetë kuzhine, duke u përpjekur të kuptonte çfarë sapo kishte dëgjuar.
— Për çfarë arsyeje? — pyeti qetësisht.
— Jam lodhur duke të mbajtur me shpenzimet e mia. Punoj si i çmendur, ndërsa ti rri në shtëpi pa sjellë asgjë. Je tridhjetë e dy vjeçe dhe më je bërë barrë në qafë, — u përgjigj ai, duke kryqëzuar krahët.
Sara palosi me kujdes pecetën, pa nxituar të fliste. Tetë vjet më parë ishte martuar me një programues me ëndrra të mëdha. Atëherë kishin rënë dakord që ajo të merrej me shtëpinë derisa të vinin fëmijët. Por fëmijët nuk erdhën kurrë, dhe me kalimin e kohës për të ishte bërë gjithnjë e më e vështirë të gjente punë.
— Në rregull, — tha thjesht.
Erioni priste shpërthim, lot, lutje. Qetësia e saj e çoroditi.
— Mos mendo se do të përfitosh gjë nga kjo ndarje. Apartamenti është në emrin tim, makina po ashtu. Ti nuk ke kontribuar në asgjë.
— E kuptoj.
— Nesër kemi takim te avokati. Dokumentet janë gati.
Të nesërmen, në zyrën ligjore, Erioni qëndronte i sigurt në karrige, me kostumin e rregullt dhe dosjen e sistemuar përpara. Sara erdhi me një fustan të thjeshtë dhe një çantë të vogël në dorë.
— Kështu të dua, pa skena, — tha ai kur avokati doli për kafe. — Më në fund po shpëtoj nga kjo mjerane. Pa mua do të falimentosh, por kjo s’është më puna ime.
Vetullat e Sarës u ngritën lehtë. Ishte e vështirë të besonte se këto fjalë dilnin nga goja e njeriut me të cilin kishte ndarë tetë vite. Megjithatë, heshti dhe vetëm tundi kokën.
Në atë çast, telefoni i Erionit ra. Në ekran shfaqej emri i së ëmës.
— Erion, si po shkon? U takuat me atë… si e ka emrin? — zëri i Teuta Tola-s dëgjohej qartë.
— Po, mami, gjithçka po ecën sipas planit.
— Mirë bëre, bir. Ti meriton më shumë se një barrë të tillë. Gjithmonë të kam thënë se nuk ishte zgjedhja e duhur.
Ai hodhi një sy nga Sara, duke pritur reagim. Ajo rrinte e qetë, duke shfletuar disa letra në dosjen e saj.
— Flasim në shtëpi, mami, — tha ai dhe mbylli telefonin.
— Nëna jote ka të drejtë, — foli papritur Sara. — Ti vërtet meriton më mirë.
Erioni u step nga kjo pajtimësi. Kishte pritur akuza, jo miratim.
Kur avokati u kthye, nisën të shqyrtonin hollësitë. Banesa ishte e regjistruar në emër të Erionit, edhe automjeti po ashtu. Kursime të përbashkëta nuk kishte. Fëmijë gjithashtu jo. Çështja dukej e drejtpërdrejtë.
— A zotërojnë bashkëshortët ndonjë pasuri që duhet ndarë? — pyeti juristi për saktësi.
— Jo, — u përgjigj menjëherë Erioni. — Gruaja ime nuk ka asgjë.
— Dhe ju, zonja Sara Marku?
— As unë nuk kam, — tha ajo me qetësi.
Një javë më vonë u zhvillua seanca e parë gjyqësore. Erioni erdhi i shoqëruar nga nëna e tij dhe motra, Eriola Prifti. Të afërmit zunë vend në stolat e sallës, gati për ta mbështetur.
— I nderuar trup gjykues, kjo martesë ka kohë që ka humbur kuptimin, — deklaroi Erioni. — Bashkëshortja ime nuk punon, nuk ka pasuri dhe jeton me të ardhurat e mia. Kërkoj që martesa të zgjidhet sa më shpejt.
Eriola tundte kokën në shenjë miratimi pas çdo fjalie. Edhe Teuta Tola e shikonte të birin me krenari të hapur.
— Zonja Sara Marku, a pajtoheni me pretendimet e bashkëshortit tuaj? — iu drejtua gjyqtari.
— Pajtohem me divorcin. Sa për pjesën tjetër…