— …sa për pjesën tjetër, nuk kam asnjë koment, — përfundoi Sara me qetësi të ftohtë.
— Përse nuk kundërshtoni ato që u deklaruan nga bashkëshorti juaj? — nguli këmbë gjyqtari.
— Nuk e shoh të nevojshme, — u përgjigj ajo shkurt.
Në rreshtat pas Erionit kaloi një vështrim i përbashkët mes të afërmve të tij. Eriola madje buzëqeshi lehtë, sikur gjithçka po rridhte sipas një skenari të parashikuar. Sara nuk kërkoi asnjë lloj mbështetjeje financiare, nuk foli për ndarje pasurie, nuk pretendoi asgjë.
— Në rregull, — tha gjyqtari duke hedhur një sy mbi dosje. — Seanca e radhës do të zhvillohet më 27 tetor. Deri atëherë, palët të paraqesin dokumentacionin e nevojshëm.
Sapo dolën nga salla, Erioni nisi të fliste me entuziazëm para familjarëve:
— E patë sa lehtë shkoi? As që tentoi të kërkojë ndonjë gjë. E di shumë mirë që pa mua nuk është askush.
— Bën shumë mirë, Erion, — miratoi Teuta Tola me ton të kënaqur. — Tani do të gjesh një grua të denjë për ty, jo si kjo.
— Të paktën nuk u kap pas teje, — shtoi Eriola me ironi. — Në këtë pikë tregoi pak zgjuarsi.
Ndërkohë, Sara ishte kthyer në shtëpi. E ulur pranë tryezës, po sistemonte me kujdes dokumentet brenda një dosjeje të trashë. Pas pak mori telefonin dhe formoi një numër.
— Zonja Teuta Tola? Jam Sara Marku… Ju kujtohet që para gjashtë muajsh më thatë t’ju telefonoja kur të isha gati?
— Po, më kujtohet, — erdhi përgjigjja në anën tjetër. — Çfarë ka ndodhur?
— Po divorcohem. A mund të takohemi nesër?
— Sigurisht. Eja në dhjetë paradite.
Të nesërmen, Sara u ul përballë noteres, një grua rreth të pesëdhjetave, me kostum të errët dhe vështrim të mprehtë profesional.
— Çfarë ka ndryshuar që nga takimi ynë i fundit? — pyeti ajo.
— Burri im ka paraqitur kërkesën për divorc. Nesër kemi seancën tjetër.
— Atëherë duhet të përshpejtojmë procedurat. I keni sjellë të gjitha dokumentet?
— Po. Janë të gjitha këtu.
Noterja i shqyrtoi me vëmendje letrat, bëri disa shënime dhe më pas ngriti kokën.
— Jeni e sigurt që dëshironi ta mbani këtë çështje të fshehtë deri në përfundim të procesit?
— Plotësisht e sigurt. Le ta marrë Erioni atë që meriton.
— Mirë. Nënshkruajmë këtu. Brenda gjashtë muajve gjithçka do të jetë e formalizuar.
Në mbrëmje, telefoni i Sarës ra sërish. Ishte Eriola.
— Përshëndetje, Sara. Vetëm desha të sigurohem… vërtet nuk do të kërkosh asgjë nga Erioni?
— Jo, — tha ajo qetësisht.
— Mirë atëherë. U trembëm se mos në momentin e fundit ndryshoje mendje dhe na dilje me pretendime.
— Mos u shqetësoni. Gjithçka do të jetë e drejtë.
— Shkëlqyeshëm. Shihemi nesër.
Sara e mbylli telefonin me një buzëqeshje të lehtë. Nesër, kunata do ta kuptonte çfarë do të thoshte në të vërtetë “e drejtë”.
Mëngjesin e 27 tetorit, të gjithë u paraqitën sërish në sallën e gjyqit. Erioni dukej i çliruar, madje po bisedonte i qeshur me të afërmit. Sara qëndronte e heshtur, me dosjen e dokumenteve mbi prehër.
— Gjykata shqyrton çështjen e zgjidhjes së martesës midis Erion Dervishit dhe Sara Markut, — shpalli gjyqtari.
— I nderuar trup gjykues, — nisi Erioni me vetëbesim, — vendimi për divorc është i përbashkët. Nuk kemi kërkesa ndaj njëri-tjetrit.
— Zonja Sara, e konfirmoni?
— Konfirmoj se dua divorcin. Por lidhur me pasurinë, kam një sqarim.
Erioni u kthye vrullshëm nga ajo. Këtë nuk e kishte parashikuar.
— Çfarë pasurie? — tha me nervozizëm. — Ti nuk ke asgjë.
— Kam, — u përgjigj ajo qetësisht, duke nxjerrë disa dokumente nga dosja. — Kam trashëgimi nga tezja ime, Shpresa Zeneli.
Në sallë ra heshtje e plotë. Sytë e Erionit u zgjeruan. Teuta u përkul përpara, ndërsa Eriola mbeti gojëhapur.
— Çfarë trashëgimie? — pëshpëriti ai.
— Tezja ime ndërroi jetë para gjashtë muajsh. Më la apartamentin e saj në qendër të Tiranës, një vilë pushimi në periferi dhe një depozitë bankare. Dokumentet e trashëgimisë i mora dje.
Gjyqtari i mori letrat dhe i shqyrtoi me kujdes.
— Pasuria e përfituar me trashëgimi është pronë personale e trashëgimtarit dhe nuk përfshihet në ndarjen martesore, — deklaroi ai me ton zyrtar.
Erionit i…