Ngjyra iu zhduk nga fytyra Erionit. Teuta Tola vuri dorën në kraharor sikur t’i mungonte fryma, ndërsa Eriola Prifti tundte kokën pa e besuar atë që po dëgjonte.
— Kjo s’ka si të jetë e vërtetë! — shpërtheu Erioni. — Pse nuk më the asnjë fjalë?
Sara e pa drejt në sy, e qetë si më parë.
— Për çfarë arsyeje? — ia ktheu ajo. — Ti më quajte të varfër. Ç’kuptim ka t’i flasësh për para dikujt që të përçmon për mungesë parash?
— Por… ne u ndamë! Ose jemi në proces ndarjeje!
— Po, por trashëgimia u regjistrua ndërkohë që martesa ishte ende në fuqi. Megjithatë, ligji është i qartë: ajo që merret me trashëgimi i përket vetëm trashëgimtarit.
Erioni përpiqej të kuptonte situatën. Deri dje ishte i bindur se po dilte nga kjo martesë pa humbje, madje me një lloj lehtësimi. Sot, përpara syve të tij, po avullonin miliona.
— Sa… sa bëhet në total? — mezi nxori fjalët.
Sara foli me zë të qartë, pa asnjë lëkundje:
— Apartamenti në qendër vlerësohet rreth tetë milionë lekë. Vila në periferi afërsisht dy milionë. Depozita bankare një milion e gjysmë. Pra, gjithsej njëmbëdhjetë milionë e pesëqind mijë lekë. Pjesa që ti mendoje se do të përfitoje është pesë milionë e shtatëqind e pesëdhjetë mijë.
Shifrat ranë në sallë si rrufe. Eriola u mbështet pas karriges duke marrë frymë me vështirësi, ndërsa Teuta filloi të freskonte fytyrën me një fletë letre.
— Sara, zemër… — ndryshoi menjëherë tonin Erioni, duke e ëmbëlsuar zërin. — Ndoshta nuk duhet të nxitojmë me divorcin. Mund ta rishohim edhe njëherë?
— Jo, — u përgjigj ajo prerazi. — Ti the se ishe lodhur duke më mbajtur. Për më tepër, kam angazhuar tashmë një avokat për çështjen e ndarjes së pasurisë.
— Avokat? Çfarë avokati?
— Të njëjtin që përgatiti padinë tënde për divorc. Duket se është mjaft i zoti në profesion.
Gjyqtari mori dokumentet e paraqitura nga Sara dhe nisi t’i shqyrtonte me imtësi. Në sallë mbretëronte një heshtje e rëndë. Erioni trokiste me gishta mbi tavolinë, Teuta tundte kokën e tronditur, ndërsa Eriola përpiqej t’i pëshpëriste diçka vëllait në vesh.
Papritur, Erioni u ngrit në këmbë.
— I nderuar gjykatës, dëshiroj të tërheq kërkesën për divorc.
— Tepër vonë, — tha Sara me vendosmëri. — Unë jam dakord me zgjidhjen e martesës dhe kërkoj që të procedohet me ndarjen e pasurisë sipas ligjit.
— Mund t’i diskutojmë këto gjëra në shtëpi, me qetësi, — u përpoq ai ta zbutte.
— Në shtëpi nuk ka më asgjë për të diskutuar. Ti vetë the se do të çliroheshe nga “e varfra”.
Gjyqtari kërkoi që palët të paraqisnin të gjitha aktet përfundimtare të pronësisë. Sara u ngrit sërish dhe nxori nga dosja disa dokumente të tjera.
— Përveç pasurisë që përmenda nga tezja ime Shpresa Zeneli, — tha ajo me ton të njëjtë të matur, — ekziston edhe një tjetër apartament që më është lënë po nga ajo.
Erioni ngriti kokën me vrull; sytë iu zgjeruan nga frika.
— Një apartament i dytë, me tre dhoma, në qendër të Tiranës, në Rrugën e Kavajës, numri shtatëmbëdhjetë, — vazhdoi Sara, duke vendosur letrat mbi tryezën e gjyqtarit. — Tezja kishte dy prona. Të dyja i ka kaluar në emrin tim me testament.
Fytyra e Erionit u zbardh krejt. Ai mbeti i palëvizur, vetëm puliste sytë, sikur realiteti të mos ishte i vërtetë.
— Kjo është e pabesueshme, — murmuriti Teuta. — Nga doli kjo teze kaq e pasur?
— Ndryshe nga disa njerëz, unë nuk kam zakon të mburrem me gjëra që s’kanë lidhje me të tjerët, — u përgjigj Sara ftohtë. — Dokumentet janë këtu.
Gjyqtari verifikoi vulat, firmat dhe aktin noterial.
— Apartamenti në Rrugën e Kavajës, nr. 17, ka qenë pronë e Shpresa Zenelit. Sipas testamentit, pas vdekjes së saj kalon në pronësi të mbesës, Sara Marku, — lexoi ai me zë të lartë.
Pak minuta më parë, të afërmit e Erionit talleshin me Sarën. Tani rrinin me sytë ulur. Eriola shtrëngonte çantën me nervozizëm, ndërsa Teuta ishte bërë e bardhë si gëlqere.
— Sa vlen ky apartament? — pyeti Erioni me zë të shuar.
— Sipas ekspertizës, rreth dymbëdhjetë milionë lekë, — u përgjigj gjyqtari, duke hedhur sytë mbi raportin e vlerësimit.
Erioni tentoi të fliste, por zëri iu drodh. Në total, pasuria e trashëguar kalonte mbi njëzet e tre milionë lekë.
— Një moment! — tha papritur ai, sikur t’i kishte ardhur një ide. — Nëse trashëgimia është marrë gjatë martesës, atëherë gjysma më takon mua!
— Gaboheni, — u përgjigj gjyqtari me qetësi. — Sipas nenit përkatës të Kodit të Familjes të Republikës së Shqipërisë, pasuria e fituar me anë të dhurimit, trashëgimisë apo çdo forme tjetër përfitimi pa kundërshpërblim konsiderohet pronë vetjake e bashkëshortit që e ka përfituar…