…konsiderohet pronë vetjake e bashkëshortit që e ka përfituar dhe nuk përfshihet në pjesëtimin e pasurisë së përbashkët.
Fjalët ranë në sallë si një goditje e thatë. Erion Dervishi u lëshua mbi karrige sikur t’i kishin prerë këmbët. Nëna e tij, Teuta Tola, mbuloi fytyrën me pëllëmbë, e tronditur.
— Por ne po ndahemi… — belbëzoi ai me zë të ngjirur. — Do të thotë që po divorcohemi… Unë s’do të marr asgjë?
— Do të marrësh atë që ke fituar vetë, — ia ktheu qetë Sara Marku. — Apartamentin që është në emrin tënd dhe makinën që ke blerë.
— Sara, mos e bëj këtë. Tetë vjet kemi jetuar bashkë. S’ke pikë mëshire për mua?
Ajo e pa drejt në sy.
— A pati kush mëshirë për mua kur më quajte të pavlerë e pa asnjë lek?
— Fola pa menduar… gabova. Më fal. Mos u ndajmë, të lutem.
— Jo, Erion. Sot pashë fytyrën tënde të vërtetë. Sapo mendove se isha pa para, më përzore nga jeta jote pa u menduar dy herë.
— Nuk e dija për trashëgiminë!
— Pikërisht. Më doje për para — për para që besoje se nuk ekzistonin.
Ai nuk e kuptoi thumbimin. U kap pas shpresës së fundit:
— Mendoje edhe një herë. Kemi shtëpi, kemi makinë, mund të jetojmë mirë!
— Me paratë e mia?
— Domethënë… tonat.
— Midis nesh s’ka më “tona”, Erion. Këtë e the vetë.
Pas një pauze të shkurtër, gjyqtari shpalli vendimin: martesa mes Erion Dervishit dhe Sara Markut zgjidhet. Pasuria e krijuar gjatë martesës mbetet në pronësi të atij në emër të të cilit është regjistruar. Trashëgimia e përfituar nga Sara Marku nuk i nënshtrohet ndarjes.
— Seanca mbyllet, — përfundoi ai.
Erioni qëndroi ulur, me sytë ngulur në dysheme. Teuta Tola psherëtiu me zë të ulët. Eriola Prifti vështronte herë të vëllanë, herë Sarën, pa ditur ç’të thoshte.
— Erion Dervishi, — iu drejtua Sara ish-bashkëshortit, — të uroj të gjesh dikë që të do për atë që je, jo për atë që mendon se mund të përfitosh.
— Sara, mos ik kështu… — u përpoq ta ndalte ai.
— Pse jo? Ti vetë the se do të çliroheshe prej meje.
— E ndryshova mendjen!
— Unë jo.
Ajo doli nga salla me hapa të sigurt, kokëlartë. Pas saj nuk linte një martesë, por një iluzion. Jashtë, dielli i vjeshtës ndriçonte butë. Sara nxori telefonin dhe telefonoi agjentin imobiliar.
— Përshëndetje, jam Sara Marku. Më kishit propozuar një shtëpi në periferi. Jam gati ta shoh nga afër.
Ndërkohë, përpara godinës së gjykatës, Erioni mbeti me nënën dhe motrën. Teuta lëshoi një ankesë të dëshpëruar:
— Çfarë bëre, more djalë? Bëhet fjalë për mbi njëzet e tre milionë lekë!
— Mama, si mund ta dija?
— Duhej ta kishe njohur më mirë gruan tënde, — e qortoi Eriola. — Tetë vite martesë dhe ti s’dije asgjë për familjen e saj.
— Ajo s’më ka treguar kurrë!
— Sepse ti kurrë s’e pyete. Ishe gjithmonë i zënë me veten.
Erioni heshti. Ishte e vërtetë. Gjatë gjithë atyre viteve nuk ishte interesuar për të kaluarën e Sarës, për të afërmit e saj. E kishte konsideruar një grua të zakonshme, pa mbështetje, pa rrënjë. Dhe kur mendoi se ishte “barrë”, e flaku pa mëshirë.
Një muaj më pas, ai mori vesh se Sara kishte blerë shtëpinë në periferi dhe kishte nisur punë në një galeri arti. Rastësisht u përballën në një kafene në qendër të Tiranës. Ajo dukej më e re, më e lehtë në shpirt.
— Sara… — iu afrua tavolinës së saj.
— Erion, — u përgjigj ajo me një tundje koke të sjellshme.
— Si po të shkon?
— Mirë. Punoj, merrem me rregullimin e shtëpisë.
— Doja të të thosha… ndoshta ne mund—
— Jo, — e ndërpreu ajo qetë. — Çfarëdo që po mendon të thuash, përgjigjja është jo.
— Kam ndryshuar!
— Më vjen mirë për ty. Por kjo s’ka më rëndësi për mua.
Sara u ngrit, la paratë për kafenë dhe u largua pa u kthyer pas. Erioni mbeti vetëm, me një ndjesi boshllëku që s’e kishte provuar kurrë. Atë ditë kuptoi se nuk kishte humbur thjesht një martesë, por njeriun që për tetë vjet e kishte mbështetur, dashur dhe besuar.
Tani Sara jetonte në shtëpinë e saj, punonte në atë që e pasiononte, udhëtonte kur kishte dëshirë. Ndërsa Erioni numëronte çdo qindarkë dhe mendonte me vete sa shumë do të donte ta kthente kohën pas. Por koha nuk kthehet. As besimi i një zemre të tradhtuar.