— Era Qafoku, a e more gaforren? — zëri i Bledar Hasanit erdhi nga dhoma e ndenjjes i shtrirë, plot pretendim, sikur po pyeste për lëvizjet e bursës dhe jo për darkën që paguhej nga xhepi im.
Pa folur, vendosa mbi banak një pako me kapelë të ngrirë.
— Çfarë gaforreje, Bledar? — thashë, ndërsa fshija duart me pecetë. — Dje shlyem faturat e dritave e ujit, dhe tarifat u rritën sërish. Sot bleva ushqimet bazë për javën. Gaforrja mesdhetare nuk hyn askund në këtë buxhet, as teorikisht.
Ai u shfaq në prag të kuzhinës. Katërdhjetë e tetë vjeç, me një rrobë shtëpie ngjyrë bordo prej mëndafshi, të qëndisur me dragoj të artë — një “investim” i pamenduar mirë nga shpërblimi i Vitit të Ri, që supozohej të sillte rehati në shtëpi.
— Ta kërkova! — psherëtiu me dramë, duke drejtuar jakën që i rrëshqiste. — Jam i rraskapitur nervorisht pas stresit të djeshëm në zyrën e punës. Plot idiotë atje! Më duhet proteinë e lehtë dhe jod për trurin. Ti je kuzhiniere në një restorant serioz; nuk organizon dot një regjim të denjë ushqimor për burrin tënd?
— Proteina dhe jodi merren shumë mirë nga kapela, — iu përgjigja qetë, duke kapur thikën dhe dërrasën e prerjes. — Madje, prodhimet e lira të detit shpesh kanë më tepër mikroelemente. Japonezët që në shekullin XII përgatitën surimi nga peshku i bardhë pikërisht për të përfituar maksimumin me shpenzim minimal. Mund të provosh pak disiplinë samuraje.
Rrotullova copat e peshkut në miell dhe i hodha në tiganin e nxehtë. Korja e artë formohej nga reaksioni i Maillard-it — bashkëveprimi i aminoacideve me sheqernat nën nxehtësi. Sa e çuditshme që ligjet e kimisë funksionojnë me saktësi të pamëshirshme, ndërsa ato të ndërgjegjes njerëzore shpesh dështojnë.
Bledari gërhiti me përbuzje, duke demonstruar zhgënjimin e tij të thellë ndaj institucionit të martesës, dhe u kthye te televizori për të vuajtur në mënyrë demonstrative. E ndoqa me sy dhe ndjeva brenda meje diçka që po forcohej, si kristal që merr formë.
Pesë vite. Pesë vite të gjata në të ashtuquajturin “kërkim krijues”. Më parë kishte punuar roje në një magazinë pajisjesh sanitare luksoze, por u largua sepse “i ftohej këmbët”. Pastaj provoi si shofer për një biznesmen, por u prishën shpejt — punëdhënësi kërkonte të paraqitej në orar, ndërsa për Bledarin përpikmëria ishte mendësi skllavi. Që prej asaj kohe, ai ishte në kërkim të vetes, ndërsa unë mbuloja shpenzimet e shtëpisë dhe dëgjoja kërkesat për delikatesa që, sipas tij, i nevojiteshin për të mbajtur gjallë shpirtin e tij në shuarje.