…dhe unë mbuloja shpenzimet e shtëpisë, ndërsa dëgjoja tek kërkonte produkte të shtrenjta “për të mos i lënë shpirtin të shuhej”.
Dera e hyrjes u përplas me zhurmë. Në prag u shfaq Flutura Imeri, vjehrra ime. Ajo mbante ende çelësin e vet të apartamentit tonë dhe as që pranonte ta kthente, duke e quajtur “detyrë të shenjtë të nënës” të kontrollonte nëse “djali” i saj po ushqehej si duhet.
— Në kohën tonë gruaja e ruante burrin si sytë e ballit! — shpalli ajo në vend të përshëndetjes, duke e lëshuar me teatralitet çantën e vjetër mbi stolin e kuzhinës. — Kur punoja sekretare në Pallatin e Pionierëve, drejtori ynë, Gjergj Sinani, dilte gjithmonë me jakë të hekurosura për merak. Gruaja i siguronte qetësinë, i krijonte kushte, i hiqte edhe pluhurin nga supet. Ndërsa ti, Era Qafoku, e ke rraskapitur Bledarin me këto kapriço e ankesa. Burri është si kristal, duhet trajtuar me kujdes!
E vendosa spatulën mënjanë, lava duart me qetësi dhe u mbështeta pas lavamanit, duke kryqëzuar krahët.
— Zonja Flutura, — fola me një ton të rrafshët, pothuaj si gumëzhitja e një frigoriferi që punon rregullisht. — Gjergj Sinani, me siguri sillte rrogë në shtëpi, nuk rrinte pesëvjeçarin shtrirë në divan duke pritur të bëhej gjeneral. Djali juaj herën e fundit ka punuar në vitin 2021. Që atëherë ka konsumuar dy palë pantallona nga qëndrimi dhe ka përfunduar çdo nivel të “Tankeve” në kompjuterin tim. Çfarë kristali? Më shumë i ngjan një legeni prej gize.
Ajo ngriti duart e tmerruar. Mëngët e gjera kapën kriporen e hapur dhe ajo u përplas në pllakat e dyshemesë me një krismë të thatë. Kristalet e bardha u shpërndanë gjithandej.
— Kjo është e përkohshme! Ai thjesht është tepër i talentuar për punë të rëndomta! — cicëroi ajo, duke u përpjekur të mblidhte kripën me pëllëmbë dhe vetëm sa e përhapte më shumë.
Si një tullumbace që shfryhet papritur, humbi gjithë madhështinë e saj “partiake” dhe u tërhoq me nxitim në korridor.
Të nesërmen më priste një ditë e dyfishtë pune. Në restorant ishte planifikuar një banket për gjashtëdhjetë veta dhe unë e kisha përgatitur veten për katërmbëdhjetë orë në këmbë. Por në mëngjes plasi një tub në sallën kryesore. Uji u ndërpre, festa u anulua, dhe unë, e rraskapitur nga rrëmuja e paradites, u ktheva në shtëpi rreth drekës.
E hapa derën me çelësin tim, pa bërë zhurmë. Nga dhoma e ndenjjes vinte zëri i gjallë e i kënaqur i Bledar Hasanit. Po fliste në telefon me shokun e tij.
— Po ku do të shkojë ajo, Alban Osmani? — dëgjova të thoshte, ndërsa përtypte me zell fistikët që i kisha blerë fundjavën për të zbukuruar tortat me porosi. — Grave, Dençik, — vazhdoi ai me vetëbesim të plotë.