Pas të dyzetave, për një grua statusi “e martuar” u dashka si ajri për të marrë frymë. Përndryshe, turpi para shoqeve të ha për së gjalli.
Qëndrova e ngrirë në korridor. Palltoja më mbeti e varur në parakrah, sikur të mos ishte më pjesë e imja.
— Unë di si t’ia mbush mendjen, — vazhdonte Bledar Hasani, duke gëlltitur me kënaqësi nga një gotë që dukej si birrë. — I them që jam në depresion, që nuk po më ofrojnë punë sipas nivelit tim. Të ulem sërish pas timonit për ca lekë qesharake? Kurrë! Unë nuk jam gjetur në kazan plehrash. Le të punojë ajo. Është kuzhiniere, e ka në gjak të shërbejë. Nesër do t’i them se më duhet një karrige masazhi për shpinën, nja njëqind mijë lekë. Do ma blejë pa fjalë! Unë do të shtrihem rehat, e ajo s’ka nga të shkojë.
Asgjë nuk më shpoi në kraharor. As lot, as errësim para syve, as dëshirë për të përplasur pjata e për të bërtitur. Vetëm një kthjelltësi e ftohtë, e akullt. Atë çast e kuptova se për vite me radhë nuk kisha mbajtur mbi supe një burrë të hutuar nga jeta apo të thyer nga rrethanat, por një parazit të llogaritur që, pa pikë turpi, më kishte përpirë kohën, paratë dhe vetë jetën.
Hyra në dhomën e gjumit. Nga rafti i sipërm nxora dy çanta të mëdha me kuadrate, ato legjendaret e viteve ’90. Hapa garderobën e Bledarit.
Asnjë dramë, asnjë britmë. Lëvizjet e mia ishin të sakta, të ftohta, pothuaj mekanike. Triko, pantallona, koleksioni i bluzave, çorape — gjithçka përfundonte në çanta pa u palosur me kujdes. Pastaj u ula te tavolina ime, mora një fletë të bardhë dhe stilolapsin.
“Abonimi për kanalet sportive — 1500 lekë. Fistikë dhe birrë artizanale çdo javë — 8000 lekë. Rroba mëndafshi me dragonj — 12 000 lekë. Fatura e celularit tënd — 1000 lekë. Totali: 22 500 lekë humbje neto vetëm për këtë muaj.”
Dola në korridor duke tërhequr pas vetes çantat e mbushura plot. Fërshëllima e plastikës së trashë më në fund i tërhoqi vëmendjen “zotërisë së shtëpisë”.
Bledari doli nga salloni. Në fytyrë i lexohej hutim i lehtë, që shumë shpejt u zëvendësua nga ajo buzëqeshja e tij përçmuese.
— Era Qafoku, si kaq herët sot? Ç’janë këto thasë? Po nisesh diku, në ndonjë fshat? Dhe darkën kush do ta bëjë? Kam uri.
— Unë nuk po shkoj askund, Bledar, — u drejtova dhe e pashë drejt në sy. — Ti je ai që do të marrësh rrugën. Një shëtitje më këmbë, në kërkim të vetes dhe dinjitetit që të mungon.
— Çfarë? — qeshi ai me përbuzje, si të ishte tekë gruaje. — Prapë drama? Lëri këto skena. Kam pasur një ditë të lodhshme, kam parë tre vende pune për top-menaxherë. Jam i stresuar.
— E dëgjova bisedën tënde me Alban Osmanin.