Buzëqeshja iu tret ngadalë, si një akullore e lirë që shkrihet në vapë. Qepallat iu drodhën disa herë me radhë.
— Edhe sikur? — Bledar Hasani u përpoq të rikthente tonin e tij prej burri të sigurt, por zëri iu ça në fund. — Burrat flasin mes tyre, e zbukurojnë pak muhabetin. Ti s’ke ku shkon! Kush do të të dojë në dyzet e një vjeç, me jetën tënde të përhershme mes sobës dhe tenxhereve?
— Unë, — i zgjata një fletë me shënime e shifra. — E vetmja që s’më duhet më është vetja ime në rolin e shërbëtores falas. Ky është bilanci i muajit tënd të fundit. Mos u lodh ta paguash. Konsideroje si donacionin tim të fundit për fondin e mbrojtjes së infantilëve në zhdukje.
— S’ke asnjë të drejtë! — bërtiti ai me zë të mprehtë, duke vështruar i tmerruar çantat pranë derës. — Janë pasuri e përbashkët! Do kërkoj ndarjen e shtëpisë! Do mbetesh rrugëve!
— Apartamenti është dhuratë nga gjyshja ime, tre vite para se të martoheshim, — nxora çelësat dhe hapa derën krejt. — Neni tridhjetë e gjashtë i Kodit të Familjes së Republikës së Shqipërisë: pasuria e marrë dhuratë nga njëri bashkëshort është pronë personale dhe nuk përfshihet në pjesëtim. Dil. Tani.
Fytyra iu zbeh. Vetëbesimi i tij prej betoni u shkërmoq para syve të mi. Nga një burrë i vetëkënaqur u shndërrua në një figurë të trembur, të rënduar, me rrobë shtëpie qesharake.
— Era Qafoku… hajde, mos e ço kaq larg. Po bëja shaka! Të lutem! S’kam as para për urbanin, — u kap pas kornizës së derës, duke më parë me një shpresë të mjerë.
— Ecja është e shëndetshme. Përmirëson qarkullimin e gjakut, çliron endorfinë dhe ul stresin, — thashë ftohtë, ndërsa nxora çantat e rënda në korridor. Pas tyre hodha edhe atletet e tij të konsumuara.
Ai mbeti në hyrje të pallatit. Rrobë shtëpie ngjyrë bordo i valëvitej nga korrenti. Pa të ardhurat e mia, pa divanin komod, pa darkat e ngrohta dhe, mbi të gjitha, pa asnjë të drejtë për t’u kthyer.
— Mbaje rrobën. Do të të hyjë në punë kur të shkosh te mamaja jote e t’i dëgjosh përrallat për vazo kristali, — i thashë, duke kapur dorezën e derës.
— Era, nuk largohem! — bëri një hap përpara.
— Do të largohesh, — buzëqesha. Për herë të parë pas shumë kohësh, buzëqeshja ime ishte e qetë dhe e vërtetë. — Sepse s’ke ku tjetër të rrish.
E mbylla derën para fytyrës së tij dhe rrotullova çelësin dy herë. Brenda mbretëronte heshtje. Shtëpia mbante erë pastërtie, çlirimi dhe paksa peshk të sapo skuqur. Ishte aroma më e bukur që kisha ndier ndonjëherë.