– A e kupton fare se sot më telefonoi banka?! – zëri i Ilir Markut jehoi që në korridor, duke pushtuar tërë apartamentin ende pa e mbyllur mirë derën pas shpine.
Zemërimi që i dridhej në fjalë ndihej pothuajse fizikisht, sikur një peshë e padukshme e rëndë të ishte shtrirë mbi mobiliet, muret dhe ajrin që të gjithë detyroheshin të thithnin. Në dorë mbante çantën e punës prej lëkure, të cilën e flaku me nerv mbi pufin e vogël pranë murit. Ajo u përplas me një zhurmë të shurdhër, goditi pasqyrën dhe, duke rrëshqitur paksa, përfundoi në dysheme, si të ishte habitur edhe vetë nga forca me të cilën u hodh.
– Si guxove të bëheshe dorëzanë për kredinë e motrës sate në emrin tim?! – vazhdoi ai, ndërsa hapat e tij të rëndë e çuan drejt kuzhinës. Çdo fjalë tingëllonte më e mprehtë se tjetra, si tehë të vegjël që copëtonin qetësinë që kishte mbretëruar deri atë çast në shtëpi.
Majlinda Marku qëndronte pranë sobës. Sapo kishte fikur gazin poshtë tenxheres dhe supa, që deri atëherë ziente lehtë, u qetësua dalëngadalë, sikur edhe ajo të ndiente tensionin që po dendësohej në ajër. Ajo nuk u drodh dhe as nuk ktheu kokën me vrull. Pas tetë vitesh martesë, kishte mësuar t’i dallonte nuancat e zemërimit të Ilirit vetëm nga mënyra si ecte apo si përplaste derën.
– Ilir, të lutem, mos bërtit kaq fort. Fëmijët më në fund i zuri gjumi, – tha ajo me zë të ulët e të qëndrueshëm, ndërsa me një pecetë kuzhine fshinte ngadalë ujin nga duart.
Lëvizjet e saj ishin të matura, pothuajse të llogaritura, sikur ta dinte se në këtë situatë edhe gjesti më i vogël mund ta ndizte edhe më shumë zjarrin që sapo kishte shpërthyer mes tyre.