Ai sillej sikur ta dinte se në një situatë të tillë edhe dridhja më e vogël e qerpikut mund të kishte peshë.
Ilir Marku bëri një hap përpara dhe prania e tij e rëndë pushtoi hapësirën. Kuzhina, që pak çaste më parë dukej e zakonshme, tani u ngushtua, sikur muret të ishin afruar në heshtje rreth tyre, duke ua marrë ajrin të dyve.
– Kjo s’më intereson fare! – shpërtheu ai, dhe jehona e zërit të tij u përplas mbi pllakat e murit. Sytë i digjnin nga inati, si të përshkënditur nga një zjarr i brendshëm.
– A e kupton fare çfarë ke bërë?! – u përkul drejt Majlindës, gjithnjë e më afër, ndërsa ajo qëndronte pa lëvizur. Qëndrimi i saj kishte diçka të njohur, si një skenë që ishte luajtur shumë herë më parë dhe që ajo e dinte përmendësh.
– Unë drejtoj një kompani të madhe ndërtimi. Nëse dëmtohet besueshmëria ime financiare, investitorët do të tërhiqen menjëherë. E kupton ç’do të thotë kjo? – vazhdoi ai, me një ton që ngjitej gjithnjë e më lart. Pas ashpërsisë së fjalëve ndihej një dridhje frike, të cilën përpiqej ta maskonte me agresivitet.
Majlinda uli sytë për një çast, pastaj e vështroi sërish, sikur në mendje të kishte përfunduar një llogari të ndërlikuar dhe tani ta kishte të qartë rezultatin.
Poshtë tryezës së kuzhinës, telefoni i saj dridhej lehtë. Regjistrimi vazhdonte në heshtje, duke ruajtur çdo fjali, çdo kërcënim të nënkuptuar, të arkivuar për një kohë të mëvonshme.
– Ti vetë më dhe autorizimin te noteri, kur po merreshim me truallin e pushimit, – tha ajo me ton të matur, duke bërë një hap pas dhe duke u mbështetur pranë lavamanit.
– Unë vetëm desha të ndihmoja motrën time. Kishte nevojë urgjente për një operacion, dhe ti më the ta zgjidhja si të mundesha, – shtoi ajo, pa e ngritur zërin, ndërsa qetësia e saj qëndronte në kontrast të plotë me furtunën që po ziente përballë saj.