Sikur të jetonte në një dimension tjetër, larg këtij shpërthimi nervash që po përvëlonte kuzhinën.
Fytyra e Ilir Markut u shtrembërua befas; dukej qartë se edhe grimca e fundit e durimit i ishte shuar dhe vendin e saj e kishte zënë një zemërim i egër, i pakontrolluar.
– Të thashë të mos përzihesh në çështjet e mia financiare! – ulëriu ai, ndërsa gishtat iu mblodhën fort në grusht.
Çasti që pasoi erdhi rrufeshëm, si një reagim i zakonshëm që Majlinda Marku e njihte tashmë shumë mirë. Ajo u spostua anash pothuajse me instinkt; goditja nuk e preku, por u përplas me derën e dollapit të kuzhinës, e cila krisi me zhurmë, sikur gjithë tensioni i grumbulluar brenda mureve të shtëpisë të kishte shpërthyer njëherazi.
Në atë çast, dera e kuzhinës u hap ngadalë dhe nga gjysmëerrësira u shfaq një siluetë tjetër.
Melihate Tafa, nëna e Ilirit, qëndroi në prag. Prania e saj ishte e ftohtë dhe e llogaritur, ashtu si gjithmonë kur situata kishte arritur kufijtë ekstremë.
– Ilir, bir, pse e çon veten në këtë gjendje? Me siguri është ndonjë marrëzi grash, – tha ajo me një ton përçmues, duke i hedhur Majlindës një vështrim ku mungonte çdo pikë mirëkuptimi apo respekti.
– Të kam thënë gjithmonë se një vajzë nga fshati vetëm telashe sjell në familje, – vazhdoi ajo, me një zë të akullt, ku çdo fjalë dukej e zgjedhur me kujdes për të lënduar.
Iliri u mbështet pas murit, duke marrë frymë me vështirësi, ndërsa përpiqej të rimerrte kontrollin mbi veten. Trupi i tij mbetej i tendosur.
– Fillo të bësh gati gjërat, – tha papritur, me sy të ngrirë. – Ke tre ditë kohë. Pas kësaj, nuk dua të të shoh më këtu.
Ai e shqiptoi fjalinë tjetër si të ishte një vendim i prerë gjykate:
– Banesa është në emrin tim. Fëmijët do të qëndrojnë me mua. Ti nuk ke as të ardhura, as punë, asnjë mundësi.
Majlinda heshti për disa sekonda, por brenda saj diçka po kristalizohej me qartësi të ftohtë.